ANTERIORMENTE EN THE PERIPHERAL
Véxote a ti e todo isto
e é moi diferente de onde vivo.
Colle uns días de vacacións.
Anda solto na miña garda.
E ímolo arranxar todo. Encargareime eu mesmo.
Pensei que podemos chegar a un acordo
e eu ofrezo algo a cambio.
Sen plan, información nin recoñecemento.
Detective Ainsley Lowbeer, da policía metropolitana.
Hai alguén por aquí?
Pasa algo, señora Fisher?
Reece, cariño,
creo que me vas ter que levar ó medico.
-Quere que chame a Burton? -Non.
Non quero preocupalos.
Seguro que non pasa nada. Imos ti mais eu.
Non pasa nada, prométocho.
Xa falo con eles ó volver.
Teño a camioneta aí.
Creo que necesito axuda, Reece.
Eu...
Parece que...
Volvín quedar cega.
Vaia. Parece que a túa vida deu uns brincos inesperados
na última semana, rapaza.
Si, señora.
E agora, que? Tes un plan?
Ou vas seguir desviando ataques a medida que chegan
esperando algo bo?
Eu si que sei o que quero facer, Beatrice.
Vou estirar un pouco as pernas.
-Tomar o aire. -Si, señora.
Señor Zubov, non o tome a mal,
pero elixiu unha decoración esaxeradamente oprimente.
Ben, detective, preferiría saír ó xardín?
Preferiría irme de aquí.
Con estes tres visitantes,
para poder rematar al aire libre, como se adoita dicir.
Imos?
Non quero ser insolente,
pero sentiríame moito máis cómoda se Wilf nos acompañase.
Que adorable.
Xa fixeches unha amiga aquí.
Señor Netherton, sexa un cabaleiro
e veña connosco.
URXENCIAS COIDADO DE CALIDADE NO CONDADO DE CLANTON
Perdoa por aparecer aquí sen cita, Dee Dee.
É un pracer verte, con cita ou sen ela.
-Reece, axúdala? -Claro. Por aquí.
-Aí a tes. -Grazas.
Cal é o problema?
Impórtalle se espero fóra?
-Claro que non. -Ben.
Reece, podes dicirlle a Liz que vaia comer?
Vale.
Como te sentes?
Non se supón que estás de baixa, Tommy?
Si, pero recordei que non revisei as probas que recollín
do incidente da ponte.
Só quería asegurarme de que se catalogaron ben.
De que probas falas?
As armas que levaba o vello.
Cales exactamente?
Se recordo ben, tiña unha Glock
e outro cacharro. Parecía unha lanterna.
Un cacharro dis?
Parecíase algo a unha carraca vella?
Tróuxose algo como proba cando o SUV chocou contra min?
Falas daquel SUV invisible?
-Que fas? -Chamar a Dee Dee para que te leve...
Décheste un bo golpe na cabeza.
Dos gordos.
Tes que tirarte ás escuras
con xeo na cabeza e unha cervexa fría na man.
Contesta a miña pregunta e póñome a iso, Gladys.
Prométocho.
A única proba que se recuperou foi o coche escangallado.
Nin Glocks nin cacharros.
Nin vello, xa que estamos.
Só ti e o coche desfeito.
Vai para a casa
ou chamo o shériff Jackman
para que che diga o mesmo dunha forma menos cariñosa.
Onde estamos?
Nun parque de adestramento da policía. O Zoolóxico.
E ese nome?
É onde xogan os animais.
Aquí non hai interferencias nin vixilancia do CI.
Nin dos klepts tampouco.
Vosoutros ides pasalo ben con Beatrice.
Ides subir as...
Cantas plantas cres que darán, Beatrice?
Quizais oito.
Vaia, ambiciosa.
Así sexa.
Oitavo piso.
Fisher coñece estes corpos. Vós non.
Este exercicio debería axudarvos.
Que hostia?
Aquí probamos os koides policiais.
É algo como o que a túa irmá pensaba que xogaba ó principio.
Chamádeslles simuladores, creo.
Seguide a Beatrice. Explicarao todo.
Podo ir eu tamén?
Esta vez non, querida.
Teño outra proba para ti.
Sentamos?
É bastante sinxelo.
Avanzamos de piso en piso matando ou incapacitando
ata chegar ó teito.
E que pasa alí?
-Unha sorpresa. -Cal?
As sorpresas adoitan ser eventos inesperados.
Precisades que defina iso?
Non pretendo ofender con isto, pero ti es... humana?
Por que o preguntas?
Non pareces preocupada polo potencial perigo físico.
É moi amable por preguntar, soldado de primeira.
Digamos que son especial.
Preocupádevos por vós mesmos nesta aventura.
Eu sei coidarme.
-Temos armas? -Só as que poidades recoller.
Comezamos?
-Tes visión nocturna, tío. -Como?
Lingua ó padal, coma os hápticos.
Pois non foi tan malo.
-Dánseche ben os números? -O mellor da clase.
Cantos asaltantes atopamos aquí?
-Seis. -Haberá 12 no seguinte piso,
despois 18 etc.
-Corenta e oito na cima? -Se chegades.
Que son?
Koides básicos, serie 24A.
Modificados para a tarea, claro.
Que é un koide?
Un robot bípedo.
Con ollos humanos.
Só por verosimilitude.
Velocidade, intensidade e violencia. É o lema da vosa unidade, non?
E que?
Algo de velocidade estaría ben.
A maioría dos aprendices xa estaría no terceiro piso.
Si, Gladys.
Un puto cacharro.
SHÉRIFF JACKMAN CHAMANDO
Shériff?
Tommy, onde estás?
Eu...
Sexa o que sexa, déixao. Ven á casa de Corbell Pickett.
Pensaba que estaba de baixa.
Estábalo. Anuleina.
Vai poñer o uniforme. Temos un problema.
-Preciso a túa axuda. -Recibido.
Meu Deus, estou ferido. Moi ferido.
Ola?
Axuda. Feríronme.
Está ben?
Chamar a Tommy.
Dee Dee? Que pasa?
-Non podo contestar. -Tommy, colle.
Deixa unha mensaxe.
Iso é, iso é.
Veña, tranquilo.
Iso é, sigue. Sigue.
Vai tomar polo cu.
Fillo de puta.
Reece?
Hai alguén máis?
Que pasa?
Que pasa? Fala, que ocorre?
Ou vos calmades as dúas ou disparo.
Tranquila, estou contigo.
E Reece? Por que non contesta?
El só...
saíu un momento.
Sentade. As dúas.
Sobre as mans.
É el, non si?
-Quen? -O home da ponte.
Non quero ser maleducado, señora, pero ten que calar.
A boca pechada.
Fixácheste?
Tomou unha mostra do noso ADN.
Para saber que somos quen dicimos.
Poderiamos coller unha do seu.
Extraditaríannos.
Non coñecera ningunha axente de rango alto.
É unha persoa excepcional.
Non todos son así. Menos mal.
Hainos...
El?
Diga, señor.
Entrade na visión dos periféricos.
Quero saber de que falan.
Non podo facer iso, señor Zubov. Ou, máis ben, non o vou facer.
Perdoa?
Se tentamos iso, a detective saberíao.
Como seguramente tamén saiba que estamos a falar disto.
Pediuche o que penso?
Se fósemos listos, fariamos as maletas.
Iriámonos.
E todo sería para nada.
Perderiamos o coto e a moza.
Non sei se merece a pena morrer por iso.
E eu non sei se podería vivir se escapo.
Ti?
Estás tranquilo, Ossian?
Si, tranquilo da hostia.
Señorita Fisher,
as tías atoparon información moi interesante.
As tías?
Algoritmos de organización de datos.
Unhas abelliñas moi traballadoras.
Estará contenta de saber que o seu amigo Penske
non perdeu membros na miña liña temporal.
Pero iso significaría...
Que o CI abriu o coto
polo menos unha década antes do que pensabades.
Como consecuencia, hai diferenzas
entre as nosas liñas temporais.
A máis preocupante é o jackpot.
Parece estar avanzando máis rápido no teu mundo.
Sospeito que é a intención do CI.
Por que?
Só Cherise Nuland pode responder iso.
A guerra de Texas.
A secesión. Ocorreron aquí?
Si. Tanto Penske coma teu irmán loitaron nela.
Pero no meu mundo aínda faltaban décadas
para a creación dos implantes hápticos,
así que eran soldados normais.
E Conner saiu ben?
Sobreviviu sen ferida ningunha.
Pero teu irmán non.
Ferírono?
Morreu.
Non dixeras que iso non se podía saber?
E, en xeral, ten razón.
Pero as tías teñen arquivos que non están a disposición do público.
E que foi de min?
A información é máis difusa
tralo inicio do jackpot, pero casaches e tiveches
dous fillos.
Con quen casei?
Co shériff Thomas Constantine.
Casei con Tommy?
Si. Isto pode xerar dúbidas de protocolo,
non che parece?
Debería felicitarte?
En fin, as tías faláronme dunha Flynne Fisher que xa non existe.
Pero de ti, querida,
case non sei nada.
É unha novidade.
Tiveches poucas entrevistas de traballo, non?
Só con Forever Fab.
E non houbo entrevista, só unha proba de drogas.
E pasáchela?
Claro.
Excelente.
O que quero dicir é
que penses neste encontro como algo así.
Un momento para coñecernos.
Vouche facer preguntas.
Contesta o máis rápido que poidas sen pensar.
Podes facelo?
A moita xente cústalle traballar cun coitelo.
Podes rirte, pero hai titoriais en liña.
Falan de como cortar e cravar,
como identificar arterias e órganos e así.
Pero na miña experiencia,
a clave é a velocidade.
Facer máis buratos en menos tempo.
Así de sinxelo.
Se o pensas,
é o contrario do teu adestramento.
Imaxino que pode ser difícil superalo,
e tamén tes outros obstáculos, como o de non facer dano.
Diría que só darías un corte
antes de que te deixase coma un... Como se di...?
Cal é a diferenza entre un baruto e unha criba? Son o mesmo?
Isto é incrible.
Díxencho. Aquí podo moverme. Todo o tempo.
Cal é a sorpresa?
O módulo de adestramento non remata ata que só un de nós siga en pé.
Sorpresa.
-Maior medo? -Que miña nai morra.
-Maior fortaleza? -Non sei renderme.
Debilidade?
A mesma.
Se puideses retroceder no tempo e que isto non pasara, faríalo?
Non.
Se tivese o poder de desconectar os nosos dous mundos,
quererías que o fixese?
-Non. -Por que non?
Pensaches demasiado. Quedaches parada. Ás veces pasa.
Podo facer eu preguntas?
Coma as que me fixo a min?
Poñamos tres, coma se fose un xenio.
Cal é o seu maior medo?
O pasado.
De onde veño eu?
Xustamente.
Van dúas. Queda unha.
Pode facelo?
Cortar a conexión?
Síntoo, prometín demasiado.
Teu irmán e o seu amigo case remataron.
Despídome. Que teñades sorte.
A seguinte visita terá máis actividade, asegúrocho.
Rapaza,
es a puta hostia.
Meu Deus!
Sempre te sentes así ó saír?
Tío, vou casar con ela.
-Con quen? -Coa muller robot.
Nin leo o que pon aquí.
Que?
Reece levou a mamá a urxencias. Di que vaiamos. Veña.
Merda, un momento.
Levanta dunha puta vez, temos que ir!
Ola?
Shériff?
Digo que quero matar a alguén.
Coas miñas propias...
Que hostia fai el aquí?
Garda a pistola, fillo.
A festa rematou hai tempo.
Que pasou?
Sabes o prisioneiro que perdiches?
Veu e matou a Mary Pickett.
Roubou un dos seus coches.
O señor Pickett está desfeito, como poderás imaxinar.
Tes que ir á casa dos Fisher
e arrestar a Burton.
E xa que estás, tamén a irmá.
Que teñen que ver os Fisher?
Aínda estou investigando o tema, Tommy,
pero que che parece isto?
Burton e os seus colegas do exército trafican con drogas.
Anoxaron a quen non debían
e alguén contratou un asasino para matalos.
Ti tíñalo baixo custodia, Tommy,
pero perdíchelo.
Veu á residencia dos Pickett
para roubar un coche e rematar a fuxida
e matou a Mary Pickett con violencia no proceso.
Como soa iso, vaqueiro?
Coma se o acabase de inventar.
E que é iso o que fas ó contar unha historia. Inventas.
Coma ti os últimos dez anos.
Dis que non sabes como funciona todo.
Imaxinas unha historia
para sentirte coma un cabaleiro da Táboa Redonda,
pero para quen traballas é para min,
é dicir, para Corbell Pickett.
Confía en min, fillo,
é moito máis fácil ser honesto contigo mesmo.
Gastas moita enerxía en seguir cego a tódalas horas.
E agora vai coller a Burton.
Corbell quere preguntarlle algo.
Non.
O vello dixo que a túa vida chegara a unha intersección.
E creo que tiña razón.
Xesús, Tommy, voucho ter que explicar?
Si, poderías facer o correcto.
Levarnos a Corbell e a min á comisaría esposados coma cans noxentos.
E cando os tres lle contemos as nosas historias ó mundo,
Corbell mais eu diremos que culpaches a outros dos teus erros,
o que adoita facer a xente nova e inútil.
Un cigarro?
Asustácheste, Tommy.
Inventaches unha historia fantástica
na que eu, o shériff de Clanton electo catro veces,
chocaba cun SUV invisible contra o teu coche patrulla,
fuxía co teu prisioneiro,
traíao aquí e soltábao nesta casa.
Na de Corbell Pickett, que emprega un 50 % ou un 60 % da poboación de Clanton.
Non fodas, Tommy, nin eu sei como seguir.
Pero xa ves onde quero chegar.
A Corbell e a min sóltannos coas máis sinceras desculpas.
A ti, con sorte, só te botan da comisaría,
aínda que poderían cargarte con algo.
Detención ilegal ou algo así.
Pero tes o outro camiño.
O da colaboración,
no que segues traballando e sendo tan bo policía coma sempre.
E ata poderías ter máis responsabilidades,
coa retribución axeitada, claro.
Ou poderías tentar ser adulto, por variar.
Non tes elección. Sábelo, non?
A miña historia será mentira,
pero soa real.
E nunca vai perder ante a túa.
Por que non nos deixamos de parvadas
e vas coller a Burton Fisher e a súa irmá pequena?
Descubriron e usaron as melloras cunha rapidez admirable.
Enlazáronse para compartir visión e oído,
o que leva a pensar nun solapamento cos seus implantes.
Que pensas deles? Das súas personalidades?
Valentes, firmes e decididos.
O irmán é máis predicible e fiable,
pero, nunha crise, optaría polo seu amigo.
Por que?
Señora?
Se o irmán é máis fiable, por que optarías polo amigo?
Carezo de datos específicos, detective.
Decidino na miña rede máis profunda, baixo calquera nivel de conciencia.
Interesante.
E a moza?
Unha pregunta que espero responder pronto.
Que pasa?
Cherise Nuland está abaixo. Pide unha reunión.
Esperábaa.
Amosei lixeiramente as nosas cartas ó visitar a residencia de Zubov.
Permitín que nos vixiasen ó chegar,
pero non anticipara que a doutora reaccionase con semellante prontitude.
Dille que suba. Isto debería ser moi informativo.
Perdedor de merda.
Como vas vivir con isto?
Como hostia vas vivir con isto?
E agora, que?
Esperamos.
A que?
Teño que matar dúas persoas.
E parece que unha vén de camiño.
Fala dos meus fillos, non?
Si, señora. Temo que si.
-Mamá non contesta. -E Reece tampouco.
Reece. "Túa nai pide que veñades en canto poidades."
-"Túa nai"? -Iso é moi raro.
Podes enlazar con el?
-Merda. -Que?
Non leo as súas constantes.
Case é tentador chamar a policía, detective.
O Estatuto do Val Desacougante é claro:
os periféricos non deben actuar como seres autónomos.
Beatrice ten un permiso especial do EVD.
Claro.
Non parece feita polo CI.
É un pracer, Beatrice.
Todo meu, señora.
O máis sorprendente
é que un efecto persistente do jackpot é que a maioría de koides
foron modificados para recordar unha conexión persoal perdida.
Irmáns, compañeiros...
Non pais, normalmente.
É intrigante, non cre?
Coma se houbese algo natural
en perder unha nai ou un pai
que fai que sexa máis sinxelo de aceptar.
Pero fillos?
Unha filla,
por exemplo?
Síntoo, Beatrice,
pero vou ter que pedir que te apagues.
E borra os últimos cinco minutos da túa memoria.
Apagando. Comezando borrado.
Está contenta?
Teño curiosidade. Por que non llo di?
Complicaría a nosa relación.
Supoño que si.
Que fai aquí, doutora?
Roubáronme algo de moito valor.
Quero que a lei faga xustiza.
Isto ponte nervioso.
"Nervioso"?
Estou cagado de medo.
Non imos só contra os klepts.
Tamén a policía.
Poden acabar con nós facilmente.
Sabes o que significa isto?
Só o sabemos nós.
Aelita sábeo.
Está morta.
Ou tan agochada que non importa que viva.
Isto é noso.
Como accedemos á bacteria? Como a secuenciamos?
Contratamos a alguén do coto...
El, querida.
Dime que non sería parte do pracer.
Roubalo no seu arrogante...
A arrogancia é unha forma de estupidez,
non credes?
Por exemplo, podería parecer arrogante
supoñer que un cifrado é irrompible,
xa que, historicamente,
a suposta invulnerabilidade de calquera código
demostrou ser decepcionantemente curta.
Corre ó despacho de papá e trae unha navalla.
-Cal? -Calquera serve.
Teño un dilema.
Parte de min quérevos destruír, como é natural.
O meu mozo interior, poderíase dicir.
Rabioso, petulante e vingativo.
Pero a parte coa cabeza máis fría
sabe canto vos preciso.
Ou as vosas capacidades.
E agora, polo que parece, tamén os vosos segredos.
Ademais, caédesme ben.
Máis ben ti, Ash.
Ossian dáme bastante igual, pero ti...
Ti tes corazón de klept, inda que non te deas conta.
Orgulloso, astuto e agresivo.
E si, arrogante.
Así que temo que todo está...
por decidir.
O que debería facer.
A miña favorita.
É fermosa, raparigo.
Podo ver, papi?
Mellor non. Vai á cociña. A coidadora fixo pudin.
-Síntoo moito, señor. -Cala, Ossian.
Dime o que tramades ou o mato. Tes dez segundos.
Aelita cría que traballaba co irmán.
Planeaba descargar os arquivos nos implantes hápticos.
Gardalos no coto, onde non se poderían rastrexar.
Tamén pensará vostede que é brillante,
pero o periférico pilotábao a irmá,
que non ten implantes.
O casco traduciu os datos a ADN bacteriano.
Xa están a colonizar o cerebro.
Que esperabades facer cos datos?
Vendelos ó mellor ofertante.
Non te creo.
Dárllelos ós neoprimitivos.
Por que hostia queredes facer iso?
Para que queimen este mundo e creen un novo no seu lugar.
Es parva.
Parva romántica.
Se tentades traizoarme outra vez,
non terei outra opción que cortarvos en pedaciños
para que vos coman estes pequechos.
Pero admiro o resto do plan.
Por que non seguimos?
Tódolos vectores do jackpot foron convertidos
en armas polo mesmo catalizador:
a natureza humana.
Puido manifestarse como egoísmo,
corrupción ou simple estupidez,
pero, no fondo, todas son o mesmo:
unha resistencia persistente e autodestrutiva
a actuar polo ben común.
Podo?
Insisto.
O CI sufriu un roubo de datos hai unhas noites
a mans dunha empregada
e dun periférico pilotado desde un coto.
Un socio de Zubov estivo no escenario dun crime posterior
conectado co roubo, o que indica con seguridade a implicación dos klepts.
Temos razóns para crer que buscan
o noso mecanismo de axuste neural,
que, como sabe, é un campo de investigación moi delicado.
Está a dicir que os datos roubados
documentarían a existencia deste mecanismo?
Iso farían.
É iso o que teme?
Unha resposta negativa se se fai público?
Por suposto.
Pero máis aínda un posible pirateo do mecanismo
para usalo con maldade.
Unha posibilidade inherente á tecnoloxía.
Detective, creo que coincidirá
en que un martelo é moi útil,
pero tamén pode ser letal nas mans incorrectas.
Reuniuse con Lev Zubov recentemente, non?
Supoño que lle contaría unha boa historia das súas aventuras no coto do CI.
Do CI? É que é seu?
Creeino eu, non si?
Como laboratorio para crear esta tecnoloxía.
Imaxino que non teño que explicarlle o perigoso que sería
que a controlasen os klepts.
Que me quere pedir?
Destrúa os Zubov,
a Fisher e a calquera relacionado con eles,
tanto aquí coma no coto.
Faino parecer sinxelo, coma se puidese axitar unha variña.
Admitirá que hai precedentes.
Os Samsonov.
A familia enteira
desapareceu da face da Terra. Un espectáculo abraiante.
Unha situación moi diferente.
Iso cre?
Un motín? Penso que si.
"Incitar á violencia contra as autoridades
co obxectivo de derrocalas."
Se tivese un martelo...
Terá que asimilalo e procesalo todo, claro,
pero debería saber que só o compartín con vostede
porque confío en que ten a sofisticación e a perspicacia
para entender o que hai en xogo.
Invítoa á miña gorida.
Para tomar un té, se así o desexa.
Fai isto por cartos?
Hainos por medio, pero non é por iso.
Por que entón?
Eu tamén teño unha filla.
E preferiría que seguise viva.
Ameazárona se non mata os meus fillos?
Bo resumo.
Miña nai dicía que só os parvos ven o mundo en branco e negro.
Unha opinión admirablemente sinxela para xente sinxela dun lugar sinxelo,
pero nada diso aplica aquí.
Pensa que só hai dúas opcións:
que morra a súa filla ou os meus, e nada máis.
Di que hai outra opción?
Si.
Pero só con escoitalo,
pola súa voz, sei que non é o home que a consideraría.
Ténteo.
Que morra vostede.
Que cona fas? Hostia.
Por que paramos?
Mellor amodo e ben ca rápido e mal. Non sabemos nada.
Se non entramos, mamá morre.
Hai un asasino. É unha trampa. Se entramos, morremos.
Burton...
Isto é o único que sei facer,
así que preciso que confíes en que vai saír ben.
Merda.
Toma. Vai por aí, arredor do coche.
Deixe que o entenda.
Que non queira morrer aquí faime idiota?
Non só iso.
Tamén covarde.
E egoísta.
Tan egoísta que é malvado.
Empezo a crer que non lle caio nada ben.
Ves os tres sinais?
E o frío do chan?
Ese é Reece.
Quedan Dee Dee, túa nai e o obxectivo.
Non quero deixar nada á sorte.
Será o da dereita, pero non estou segura.
Temos que movelo.
Tenta activar o SNA de Reece.
Diso nada. Enlazaría cun cadáver.
Se treme, pode que o vello pense que está vivo.
Se vai rematalo, podemos dispararlle.
Oíches o que dixen? Leon sentiríao.
Xa. E Reece faría o mesmo por nós se estivese aquí.
Por que seguides a falar? Imos aló.
Flynne, avisa cando o saibas.
É el. Moveuse.
Executade.
Mamá!
Acabouse.
Preciso o vello vivo, Davis.
Quero facerlle certas cousas.
Enténdoo, Corbell.
Faremos o que poidamos.
Era marabillosa, Corbell...
Creo que pensei unha boa, shériff.
Quería contarlla.
Imaxine que o vello veu
e matou a Mary.
O señor Pickett chamou a policía
e vostede chegou o primeiro.
Despois de catro eleccións,
aínda toma o traballo en serio. Todos o agradecemos.
Tommy, que hostia cres que...
O vello aínda estaba aquí.
Armado con esta pistola do 45.
E cando sacou a súa arma,
resulta que lle disparou.
Varias veces, por desgraza.
Vale, tranquilo, Tommy.
Xa estou moi tranquilo, shériff. E iso dáme medo.
É como dixo.
Non teño elección, non?
Tommy, non!
Hostia puta.
Non vin vir iso.
Nin de lonxe.
Veña,
dicías que estabas tranquilo.
Baixa esa pistola
ata volver estalo
e podemos falar disto.
Chegar a un acordo.
Non pensarías que o vello che deixaría vivir, non?
O que non penso
é que teñas os collóns para facer isto ti só, rapaz.
Nin as balas.
Que merda é iso?
Un cacharro, cabrón soberbio.
PROXIMAMENTE EN THE PERIPHERAL
Se morres, morres.
Se morro, salvo a miña familia.
Quero que o mate.
Wolf!
Contareicho todo. Prométoo.
Tenente, detectaron un pulso.
De quen?
Só precisamos os segredos da cabeza da moza.
Non!
Subtítulos: Marcos Carou Balado
Supervisora creativa: Estefanía Prol Lusquiños