- Stary, a pamiętasz Obamę? - Nie. Co to za jeden?
Pamiętasz, dupku. Nie zgrywaj się.
- No tak, Barack Obama. - Barack Hussein.
Najcięższe drugie imię w polityce.
To tak, jakbym na drugie miała: „Przestępcza Rodzina Gambino”.
- No weź. - Jarał newporty.
- Newporty? - Taka prawda.
Prezydent Stanów Zjednoczonych palił newporty.
- Od razu go polubiłem. - Się wie.
Wybrał ulubione fajki fanów koki na całym świecie.
Baracka uwielbiam za to, że stał się tak wielką ikoną.
Jest jak Jezus. Może być każdą wersją, jaką akurat sobie wyobrażasz.
Mój Barack czasem robi gejowskie rzeczy, ale tylko przy wspomaganiu się koksem.
Nie wciąga go zbyt wiele. Wystarczy odrobina.
I tylko na specjalne okazje, gdy odniesie zwycięstwo.
- Wtedy pora na koks i gejowskie akcje. - Wciąga koks, by je usprawiedliwić?
- Oczywiście. - No tak.
- I wtedy koka go tłumaczy? - No tak.
- A tak naprawdę od początku tego chciał. - „Zrobię coś gejowskiego, pora zaćpać”.
Joł, witajcie w The Mo & E-Z Show.
Jestem Mo, a to mój ulubiony żyd, co zamienił robotę na spryt, czyli E-Z.
To były ogólnie lepsze czasy.
- Tak, 2014 był super. - Był niewiarygodny.
Meek Mill był z Nicki.
Bobby Shmurda poszedł siedzieć.
Mieliśmy Ice Bucket Challenge.
- Tak. - Dla chorych na ALS?
- Tak. - Żadna choroba tyle nie zarobiła.
Nawet LeBron nie kasował tyle w 2014. Albo inaczej.
ALS płynęło na jachcie z Jayem i Beyoncé.
- No ba. - Pokazało im, jak to jest być dzianym.
Ruch Black Lives Matter nieźle się rozwinął.
Widać ich wszędzie.
Wzięli do marketingu tych od mandarynek i jarmużu.
Robią czarne wersje wszystkiego. Czarne iCarly, czarne Cudowne lata.
I nawet nie zmieniają czasów.
Nie chcę oglądać, jak czarny Kevin Arnold jest co piątek polewany wodą z węża.
Gdy pierwsza czarna osoba zdobyła medal w pływaniu,
zakończyło to dążenia równościowe.
Widziałam czarnego szermierza na olimpiadzie.
- Uznałam, że to za wiele. - Przesadził.
Jeszcze jak.
A NASCAR mógł nie usuwać flagi Konfederacji z wyścigów.
Zabierajmy im wszystko wolniej, bo zaczną się miotać.
MY I WY
CENTRUM KULTURY SKIRBALL
- Proszę usiąść. - Dobry Boże.
Stałem przez bite 45 minut. Najdłużej w życiu.
Zakończyliśmy widuj, czyli wyznanie grzechów.
Nie bez powodu używamy liczby mnogiej, biorąc odpowiedzialność za…
Dlaczego muszę być tak ubrana, a on wbija sobie na luzaku?
Ezra, gdzie twoja jarmułka?
- O cholera. Zostawiłem w aucie. - Skarbie, nie jestem staroświecka.
Wszyscy mają mnie za wyluzowaną i fajną.
Jestem spoko. Ludzie mają mnie za młodą duchem.
Rozumiem, że wyrażasz się przez te obrazy.
Przez pokrywanie ciała tym graffiti.
Ale mamy Jom Kipur, do jasnej ciasnej.
Daruj sobie te gesty i udawanie, że rozumiesz.
Gdy ktoś mówi, że jest spoko i rozumie, to nie jest spoko i nie rozumie.
- Nie musisz tak gadać. - Nieprawda.
Nie pochowają cię na cmentarzu żydowskim.
Babciu, kocham cię i szanuję.
Ale będę martwy. Z całym szacunkiem, ale w dupie to mam.
Możesz spuścić moje prochy w pisuarze na Dodger Stadium.
I jeszcze znieważasz Dodgersów?
Ja chcę spocząć obok Rihanny.
Rihanny? Skąd taki…
Sama zeskrobię z ciebie te tatuaże i spoczniesz ze mną w jednej trumnie.
- Co ty na to? - Dobrze.
No i dobrze.
Wielkie dzięki.
Wyglądasz, jakbyś szukał swoich dzieci na Coachelli.
A ty jak dyrektorka żydowskiego Hogwartu.
A ty jak młody Hulk Hogan.
O czym gadasz z panią rabin w aucie
w drodze do rabinistycznego sklepu dla czarownic?
Gra muzyka czy skupiacie się na rozmowie?
- Ezra! - Cześć. Co tam?
- Co tam? - Ile masz już lat?
Trzydzieści pięć.
- Masz dziewczynę? - Nie.
Mówisz to w taki sposób, jakby to było coś złego.
Nie przepadasz za cipkami?
Cóż, słysząc to słowo z twoich ust, zastanawiam się, czy tak nie jest.
Mamy rok 2022! Może młody polubił koszerne parówki.
Wiem, że chcesz być postępowy, ale wychodzisz na homofoba.
Ale miło cię było zobaczyć. Życzę… dalszego życia.
- Cześć. - Czołem, doktorze.
Jak tam twój penis?
Chyba w porządku.
Dobra, to chodźmy do łazienki, żebym mógł na niego zerknąć.
- Dobrze? - Nie trzeba.
Spokojnie.
Bez obaw. Na koszt firmy.
Badanie będzie bezpłatne.
- Nie chodzi o cenę, tylko sam pomysł. - Rozumiem.
- Jesteś pewny? Bo możemy… - Doktorze? Zęby znów mi się krzywią.
- Jeśli otworzy pani szeroko usta… - Ezzy?
Tylko nie daj po sobie poznać.
Kim Glassman mierzy cię od stóp do głów.
Robi to w tej chwili.
Skończyła właśnie doktorat na Harvardzie. To wyczesana dziewczyna.
Jest tam. Widzisz ją?
- Tak. Zauważyła, że ją wskazałaś. - Wcale nie.
Zauważyła, i to na pewno.
- Świetna tu i tu. Pełen pakiet. - Podoba ci się jej ciało i inteligencja.
- Tak. - Spoko.
Wydaje mi się, że mój dawny ortodonta
zasugerował coś dziwnego pod kątem seksualnym.
- Kto? A, doktor Green. - Tak.
Tak, ma niemałe kłopoty.
- Kłopoty? - Tak.
- I to spore. - Czyli on już tak ma?
Nie skazano go.
I próbował popatrzeć mi na fiuta po czterech sekundach rozmowy.
Chyba stanę po stronie oskarżających.
Mamy w tym kraju system prawny, który należy szanować.
- Czyli go bronisz. - Sam wiesz, jak to jest.
Na pewno oboje wierzymy w domniemanie niewinności.
Tak. I chyba będę spadał. To zbyt wiele jak na jedno Jom Kipur.
- Kocham cię. - Ja ciebie też. Cudownie wyglądasz.
Twoja mama mówi, że pracujesz w finansach.
Tak. Jestem brokerem.
To musi być ekscytujące. Obracasz sporymi kwotami.
- Nie jest to moja praca marzeń. - A co by nią było?
Wyśmiałabyś mnie.
Boże, ale chyba nie jesteś instruktorem reiki, co nie?
Nie. Prowadzę podcast z kumpelą.
Poważnie?
Tak.
O czym?
- O kulturze. - Jakiej konkretnie?
No wiesz, kulturze.
O muzyce, modzie, sporcie.
Co wiesz o kulturze, będąc żydem z West Los Angeles?
Chyba że o kulturze jedzenia?
Dobry żarcik.
Zaczynam podejrzewać,
że nigdy nie poznam babki, która mnie zrozumie.
Stary, przestań być taki zdesperowany. To obrzydliwe.
Nie znam nikogo, kto tak bardzo chciałby być w związku.
Może poza Drakiem. I to kiedy wydawał Views.
No, czuję się, jakbym siedział sam na szczycie budynku w Toronto,
machając nóżkami i kminiąc, jak to jest mieć kogoś w życiu.
No to sięgnij w głąb tego żydowskiego ciałka
i wyciągnij Drake’a pełnego energii jak w Certified Lover Boy.
Nie mam ani trochę rzeczonej energii.
Jestem jak Drake na etapie Take Care.
Siedzę sam we włoskiej restauracji, z łańcuchami na szyi,
pijąc koszerne wino i zastanawiając się,
kiedy to ja będę szczęśliwy i w związku, do kurwy nędzy.
A jeśli chodzi o naszą przyjaźń,
to traktujesz mnie teraz jak Pusha T, kiedy powinnaś być bardziej jak Future.
Potrzebuję collabo, a nie dissa.
A może potrzebujesz nad sobą bicza. Kogoś, kto będzie tobą pomiatał.
To nawet nie Take Care. To wręcz Drake w „Houstatlantavegas”.
Płacz nad striptizerkami, brak brody i duża górna warga.
Weź się w garść.
Masz rację. Muszę być bardziej jak Drake w CLB.
Będzie dobrze.
Musisz tylko natrafić na tę właściwą. Niską surferkę, która tańczy Milly Rock.
Może pomogę?
O Boże. Nie, nie trzeba.
Dlaczego się tak zachowujesz? Zablokowałaś mnie?
Wcale nie. Nie odwalam takich porąbanych akcji.
- No to zmieniłaś numer? - Tak.
I to nie jest porąbane?
Chris, chcesz wiedzieć, dlaczego nam nie wyszło?
- Tak. Jestem autentycznie ciekawy. - Bo nie jesteś przy mnie sobą.
Mówisz, co według ciebie chcę usłyszeć.
Brzmi to fałszywie i czuję, że w ogóle mnie nie zauważasz.
Ciągle cię zauważam.
Obserwuję twoje sociale. Nawet teraz na ciebie patrzę.
To tak, jak powiedział James Baldwin.
„Najgorszy twór w społeczeństwie to facet, który nie ma nic do stracenia”.
To ja, bo straciłem ciebie.
- Dobra, daj mi swój telefon. - Mała.
Ale się zestresowałem.
To niesamowite, bo mój tata uwielbia Jamesa Baldwina.
A zwłaszcza ten cytat.
A tu mamy SMS-a od mojego taty do ciebie, w którym doradza ci rzucenie tego tekstu.
- Chodzimy do klubu książki… - Narazicho.
- Żegnaj. - To wymiana informacji.
- I nie zbliżaj się. - Polecamy sobie autorów.
- Ra-Ra. - Nie nazywaj mnie tak, bo to dziwne.
Oto i on! Największy kutach na zachodzie!
Oto i on.
Ty też masz sporego penisa, mój drogi kolego.
Mój szefie.
Dziwnie wyszło, Ezra.
Ja pierdzielę. Ale cóż, nie cofniemy tego.
- Nie jestem dobry w te klocki. - Wystarczy zwykłe „cześć”.
- Cześć. - Ale tak z werwą.
Wiem, muszę to podbić.
„Mistrzu”. „Królu”. „Kolego”. Albo to nie.
„Wielkofiucie”.
- Bez… - Jak trzeba.
„Oto i on! Największy kutach na zachodzie!”
Jedziemy z tym. Masz dużego penisa.
- Kurwa. - Nie musisz jej podawać.
To tylko przywitanie.
No tak.
Co byś odpowiedział na: „Piękna pogoda”?
- „Dla ciebie również”. - Naprawdę byś tak odpowiedział?
- Kurde, nie wiem… - Nieważne. Po prostu łap za telefon.
- Rozumiem. - Marnujemy czas.
- Dzwoń. - Racja, sprzedajmy coś. Rządzisz.
- Zasuwaj. - Się wie.
Pora zarobić flotę.
Zawróć, skręć ostro w lewo, a następnie zawróć.
Że co?
Zawróć, skręć ostro w lewo, a następnie zawróć.
- Wypierdalaj! - Kurwa, co jest?!
Pomocy! Zostałam zaatakowana!
- Raczej ja! - Wynoś się!
Uspokój się! Spoko, już idę! Ale zapomnij o pięciu gwiazdkach.
- Co za pojebana akcja. - Pierdol się! Nie jestem z Ubera.
- Nie? - Nie. Jadę do pracy, szajbusie.
Cholera. Szczerze przepraszam.
Dupa, nie szczerze.
Zobaczyłeś czarną kobietę w tanim aucie i uznałeś,
że z racji bycia białym masz prawo wsiąść i rozkazać mi dokądś jechać.
To klasyka wśród rasistowskich zagrywek. A teraz wypad!
Wiem, że mogło to się wydać rasistowskie, ale nic z tych rzeczy.
Zamówiłem Ubera, a kierowcą miała być czarna kobieta w mini cooperze.
Nazywa się Hyacinth Ajanlekoko Butatembe.
I pewnie mnie przypomina, bo wszyscy czarni są do siebie podobni.
No kurwa, ale jesteście podobne.
Jak bliźniaczki.
O Boże, faktycznie mnie przypomina.
Chyba odnalazłaś zaginioną siostrę.
Chcę was zapoznać. Chociaż oczywiście ty jesteś ładniejsza.
Proszę o opuszczenie mojego samochodu.
Posłuchaj. Przepraszam.
To jakaś szalona pomyłka.
Pozwól mi zadośćuczynić. Znam dobrze Century City.
- Pokieruję cię. - Skąd pomysł, że się zgubiłam?
Zawróć, skręć ostro w lewo, a następnie zawróć.
Dobra, ale na prędkości, bo nie mogę się spóźnić do pracy.
- Oczywiście. Na światłach w prawo. - Dobra.
- I to żadne Wożąc panią Daisy. - W porządku.
- Nie zabij mnie. - W życiu. I nie zabij mnie.
- Coś ty. - To ty na mnie napadłaś.
W końcu cię nie znam.
- Jestem Ezra, a ty? - Amira.
CZARNE ŻYCIE SIĘ LICZY
CZARNE BEVERLY HILLS WITA
Kim jest Ezra?
Przepraszam, ale co cię to obchodzi?
- Zobaczyłem to i nie odzobaczę. - Poznałam go i idziemy na lunch.
Co to w ogóle za imię?
To jakiś przedstawiciel trzeciego pokolenia aktywistów
albo czarny bojownik o wolność?
Nie, jest biały.
Biały?
- No wiesz? - Zamknij się.
Przepraszam. To dla ciebie nowość.
- Wiem. - Ciekawie się to zapowiada.
Tylko żeby Akbar się nie dowiedział, bo będzie srogo.
Tata nie ma wpływu na moje randkowanie. Jestem dorosłą kobietą.
FRED HAMPTON ZOSTAŁ ZAMORDOWANY
Cześć, tato!
- Czołem. - Daj buziaka.
- Co tam, młody? - Po staremu.
Czy mi się tylko wydaje,
czy czarni mają coraz bardziej kręcone włosy?
Spójrzcie na ich włosy.
Same fale na głowach.
Poza nim.
Ale najbardziej kręcone włosy mam ja. I jestem z tego powodu dumny.
Czemu jestem tu najczarniejszy?
Ani jednego czarnego jak smoła.
Kiedyś to był praktycznie standard.
Skończy się na tym, że wszyscy będziemy jak Bruno Mars.
I to niebawem.
To znaczy?
Powiesz mu o swojej randce?
Zamknij się, Omar.
- Spoko. - Chodzi o Chrisa?
- Nie, tato. - Nie?
- Nie. - Ale jest muzułmaninem, prawda?
Tak. To Afrykanin.
Pochodzi z Afryki i raczej jest muzułmaninem.
Sunnita czy Naród?
Sunnita.
Uważaj na nich. Są jak kibice Lakersów.
Nie znają się na koszykówce, ale lubią lansować się na meczach.
A to nie bardziej jak Naród? Bo dopiero co założyli religię?
Zamknij się, głupku.
Co ty tam pijesz?
Mus bananowy z pszczelim pyłkiem. Całkiem dobry.
Pszczelim pyłkiem? A na co ci on? Nie mieli motylkowego?
- Jest dobry. - Coraz gorszy ten świat.
To miejsce było kiedyś dla nas.
A potem biali skumali,
że nie tylko Magic Johnson i Doktor Sebi stworzyli lek na AIDS,
ale też mamy pyszne kotleciki i smoothie.
Nie powinniśmy się cieszyć, że to doceniają?
Ale w zamian za co, Amira?
Niezależność finansową, kulturowe upodmiotowienie, rozwój biznesu?
Kiedyś ktoś powybija ci zęby.
Pamiętaj, by się z nim modlić. Tak poznałem waszą matkę.
Od razu wiedzieliśmy, że jesteśmy sobie pisani.
Nie poznałeś jej u mechanika, zwracając zużyty uszczelniacz?
Poznaliśmy się i zakochaliśmy się w sobie poprzez miłość do Boga i modlitwę.
Zawsze to powtarzam.
Zgodna wiara to zgodna miłość.
I nie było żadnego mechanika?
Ochujałeś już do reszty?
Zaraz. Spotykasz się z prawdziwą czarną dziewczyną?
Ja bym tak tego nie ujął.
W mordę jeża. Ale z taką prawdziwą?
To jakiś obłęd.
Przecież to nie twoja liga.
Jeśli jest taka, jak mówisz,
musi pachnąć masłem kakaowym i oczekiwaniami.
- Lepiej zwolnij. - W jakim sensie?
- Oby tylko obyło się bez trupów. - Trupów?
No pewnie.
Przy takich nastrojach w społeczeństwie i wszystkich aspektach rasowych
ty stosujesz taką zagrywkę?
Odwagi ci nie brakuje.
Nie stosuję żadnej zagrywki.
To nie jest jakaś nowa rzecz jak mój kolorowy dres.
Mowa tu o osobie, którą poznałem i która mnie zainteresowała.
Jest inna niż pozostałe kobiety. Dlatego zaprosiłem ją na randkę.
Powiedz, że nie kupiłeś kolorowego dresu.
Dziękuję.
- Świetnie wyglądasz. - A dziękuję.
Fajny styl.
Dziękuję. Ty też nieźle się prezentujesz.
- To klapki od Gucciego? - Tak.
- A co? Śmiejesz się ze mnie? - Nie, skądże.
Wyglądają super i są idealne na pierwszą randkę.
Czyli to randka?
Tak. Jesteśmy dwójką dorosłych ludzi.
Przynajmniej jedno z nas chce lepiej poznać drugie.
Uzgodniliśmy konkretny czas i miejsce.
A gdybym spytał Siri, czy to randka, wyplułaby z siebie właśnie taką strofę.
Strofę? No spoko, Ezra.
Chcesz mnie przebić. Odważnie.
I nie powiedziałbym złego słowa na te klapki.
Twoje upodobania to twoja sprawa. Nigdy nie należy szufladkować ludzi.
Tak jest. Zgadzam się.
Normalnie jak jakiś fort.
- Uroczo. - Tak.
- Jesteśmy uroczy. - Fakt! O Boże!
- Świrus. - Jak mały namiot.
To dla mnie nowość.
Bo nigdy nie spotykałaś się z kocykowym architektem.
Nigdy.
- Albo z kimś tak uroczym. - Jest fajnie, co nie?
Jakbyśmy byli we własnym świecie.
Faktycznie tak się czuję.
Odpal jakąś muzykę, żeby podbić nastrój.
Dobrze. Coś konkretnego?
Nie. Ufam ci.
A co powiesz na to?
Uwielbiam tę piosenkę.
Naprawdę?
Posłuchaj.
Nie chcę uprawiać seksu z byle kim,
więc może ci się to podobać albo nie, ale jesteśmy oficjalnie razem.
Niesamowite. Chciałem powiedzieć coś podobnego.
Może mniej w stylu licealnym, a bardziej dojrzale, ale…
No tak. Jesteś moim misiaczkiem.
- Oszalałaś na moim punkcie. - Nie!
- Oszalałam? - Tak.
- No spoko. - Zostawiasz tu kolejne rzeczy.
Jara cię mój judaizm.
Bardzo mnie to kręci.
Chcę bajgla i wędzonego łososia.
Bardzo cię kocham!
Tak bardzo!
Nie mogę cię powstrzymać!
Przestań.
SZEŚĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
- Trochę się stresuję. - Nawet o tym nie myśl.
- To ja się stresuję. - Dlaczego?
- Bo moja rodzina jest porąbana. - Jak każda.
Nie. To prawdziwi wariaci.
- Witamy! - Cześć, mamo.
- Cześć. - Mamo, to Amira.
Amira, to moja mama, Shelley.
- Miło panią poznać, pani Shelley. - „Pani Shelley”?
Mama by mnie zabiła, gdybym tak nie mówiła.
Jasne, co tylko ci pasuje.
Boże drogi, aleś ty piękna.
Masz wspaniałe włosy i paznokcie.
I te pierścionki!
- Cudowne! - Dziękuję.
Z waszymi imionami.
A jak tam jej płatki uszu i podeszwy stóp?
Milcz. Lubi mi dopiec.
Płatki też masz ładne. Serio.
- Wchodźcie. Ale fajnie. - No, jest git.
Kochanie, chodź tu i poznaj Amirę.
Wypowiadam to poprawnie? „Amira”?
- Zgadza się. - Amira, jestem Arnold.
Wchodźcie i siadajcie.
- „Amira”? - Tak.
Mamy ser i krakersy.
Ale jeśli masz na coś ochotę, mogę wysłać Lupitę do sklepu.
I tak musi jechać po moje pranie.
Pochodzi z Gwatemali.
No wiecie, Lupita.
Ale jesteśmy jak siostry. Jest dosłownie moją rodziną.
Nawet nie traktuje tego jak pracę.
Jestem pewny, że traktuje.
Nie sądzę, by Lupita przyjeżdżała tu za darmo.
- No weź. - Tak tylko precyzuję.
Jasne, rozumiem.
Dziękuję, ale nie trzeba. Wszystko wygląda tu super.
- Dziękuję. - Wspaniale.
- Jesteś stylistką, tak? - Tak jakby.
Projektuję kostiumy, ale to jak bycie stylistką.
- Rozumiem. - I ma świetny styl.
- Jasne. - To od razu widać.
Też się tym po części zajmuję, więc mamy coś wspólnego.
- Naprawdę? - Tak.
Ezra nigdy o tym nie wspominał.
Bo to nieprawda. Sam pierwszy raz o tym słyszę.
Nie, robię różne rzeczy dla siebie i Arnolda.
- I dla paru znajomych. - Spoko.
Robię im inspekcję garderoby.
Jak to wygląda?
Zajmuję się ciuchami…
- Wywala je. - Właśnie.
Oddaję też rzeczy do schronisk.
Jestem uważana za osobę o dobrym guście.
Nie przechwalam się. Choć tak to brzmi.
No dobrze. Amira?
- Skąd jesteś? - Stąd.
Baldwin Hills, wcześniej Inglewood.
Rozumiem. Baldwin Hills.
Nieźle.
Jeśli dobrze kojarzę, Mike…
Magic Johnson sporo zrobił dla tej dzielnicy.
Wspaniały zawodnik.
- A jego młodzieńczy entuzjazm? - Tak.
- Ten uśmiech. - Miał piękny uśmiech.
Widziałam go raz w supermarkecie. Jest naprawdę wysoki.
Mieliśmy okazję, by kupić tam dom jakieś 15 lat temu,
ale Arnold jednak się nie zdecydował.
Szkoda, że przegapiliście pierwszą falę gentryfikacji.
Mogliście wydymać wiele osób za bezcen.
To nasza urocza i zawzięta córka, Liza.
Poznaj dziewczynę brata.
Cześć.
To znaczy…
- No cześć. - Już dobrze.
Zwolnij trochę.
Jest zajęta.
Liza jest osobą queer. Lesbijką.
- LGBTQ. - Zgadza się.
Uwielbiamy i akceptujemy tę społeczność, bo tak chcemy żyć.
Tak się bujamy.
Myślę, że załapała. Znowu robi te gesty z cudzysłowami?
Dopiero się rozgrzewa.
- Masz naprawdę fajne okulary. - Dzięki.
Zrobiłam je z puszek po Mountain Dew.
- Serio? - Tobie też mogę zrobić.
- Albo dam ci te. - Dobra, rzucam temat dla wszystkich.
Zobaczmy, co z tego będzie.
- O cholera. - Uważam, że policja…
- No dobra. - …ma i zawsze miała
zjebane podejście wobec czarnych.
Nie cierpię tego.
- Ale to ciężka praca. - Tato.
Mamo, pomogę ci w kuchni.
- Co? - Idziemy.
- Nigdy w niczym nie pomagałeś. - Pora nadrobić zaległości.
Poza tym uważam, że wszyscy powinni klękać do hymnu.
- Dobrze, dziękujemy. - Naprawdę.
- Nie tylko zawodnicy. - Idziemy to ogarnąć.
- Co robisz? - Dziękujemy za opinię.
Przepraszam za mamę. To kretynka.
Masz fajne warkocze.
- Dziękuję. - W stylu Xzibita.
- No tak. - Odpicuj mi brykę było fantastyczne.
Uwielbiałem ten program. Xzibit był takim dżentelmenem.
Spotkałaś go kiedyś w ramach pracy?
- Nie. - Nie?
- A nadal siedzi w rapie? - Tato, przestań.
- Ale co? - Wydawać dźwięki.
X to the Z rządzi.
- Tato. - Taka prawda.
- Chodź tu. - Co jest z tobą?
Mogłabyś darować sobie wszystko, co mówisz i robisz?
Jesteś chamski i nieznośny.
Słyszysz? Taki właśnie jesteś.
Jestem sobą i rozwijam się.
Byłam sobą przez całe życie.
A mój syn nie będzie mi mówił, jak mam się zachowywać.
- Dobry Boże. - Ale te teksty o policji i Johnsonie?
Mówisz do niej jak do czarnej osoby, a nie mojej dziewczyny.
- To absurd. - Czyżby?
Przecież zaznaczyłam, że rzucam temat dla nas wszystkich.
- Ale tak nie było! - Było!
Nie chciałaś poznać zdania taty.
Przez te wszystkie lata ani razu nie zapytałaś o to przy stole.
- Sporo o tym rozmawiam. - Z kim?
Ze wszystkimi znajomymi.
- Często… - Z kim rozmawiasz o policji?
- Z Marilyn. Z Josephine. - Gadasz z Marilyn o brutalności policji?
Do upadłego.
- Możemy tak w nieskończoność. - Nie wierzę ci.
To teraz popularny temat.
Posłuchaj.
Możemy to sobie darować?
Naprawdę o to proszę. Tu chodzi o poznanie tej cudnej kobiety.
I… muszę przyznać, że jest wspaniała.
- Tak uważasz? - Tak.
Umiem wyczuć ludzi.
- Nie, nie umiesz. - Jest wspaniała i już.
To prawda.
Co jest?
Zamierzam jej się oświadczyć.
O Boże.
O Boże!
Ale się cieszę!
I pasuje ci to?
Oczywiście, że tak. Dlaczego miałoby nie pasować?
Nie wiem. Nie jest żydówką.
Ezra, jesteś moim kochanym synkiem.
Znalazłeś fantastyczną kobietę, która cię uszczęśliwia.
I tyle.
I tak, byłoby fajnie, gdyby była żydówką.
Jest nas coraz mniej i ułatwiłoby ci to życie.
Ale tak też jest super!
Nasza rodzina rozwija się w zarąbisty i odjechany sposób.
O Boże! Będę mieć czarne wnuki!
Starczy. Jezu Chryste.
Będziemy różnorodną rodziną. Jesteśmy przyszłością!
Mamo, błagam. Nie mów tak więcej ani nawet nie myśl.
- Ale że co? - Wiem, że się cieszysz, ale…
To nie nasz miesiąc miodowy
To już nie zauroczenie
To było dawno temu.
Miłość ogarnia nas Choć czasami aż za dużo jej
To prawda.
To niczym codzienne kłótnie
Wiem, że zawodziłem I że ty nieraz się potknęłaś
I oboje…
Co tu się odpierdala?
Święta prawda.
I choć miłość czasem boli Nie mam dość tej doli
Ale powinniśmy nieco zwolnić
Jesteśmy tylko zwykłymi ludźmi
Właśnie.
Nie wiemy, w którą stronę iść
Dokąd?
Przepraszam.
Wszystko gra.
- Cieszę się, E. - Dzięki.
- Rozmawiałeś już z jej rodziną? - Nie.
A planujesz?
Pewnie. Po prostu nie było okazji.
Chcesz oświadczyć się jej jedynej córce, oferując jej ten malutki pierścionek,
a nie poznałeś jej rodziców?
Biali chyba faktycznie żyją według własnych zasad.
Musisz wymyślić jakąś ściemę.
Fakt, to mały pierścionek.
- Będą mnie po nim oceniać? - Ja cię oceniam tu i teraz. Ale kicha.
Powiem, że to od babci, która przeżyła Holocaust.
- Dobre. - Co nie?
- Zwycięstwo. - Git.
To będzie szach-mat. Na Holocaust nie ma odpowiedzi.
Ale wyrzuć pudełko, bo jest niezbyt holocaustowe.
- Racja. - Umieść go w torbie i pobrudź.
- Tak. - Sholocaustuj go.
- Zdecydowanie. - Właśnie.
Dobra rada.
- I masz plan. - Dzięki.
Cudownie was poznać.
Jak leci?
Opowiadajcie. Jak tam w życiu i pracy?
Śmiało.
W pracy w porządku.
Pewnie jest ciężko. Znam ten ból.
Sam zasuwam.
Przyjeżdżasz tu regularnie? Czy tylko po nasze jedzenie i kobiety?
To zasadne pytanie.
Zgadzam się.
Chyba jestem jednym z tych gości, którzy bujają się wszędzie.
- Bujasz się wszędzie? - Tak.
Jestem trochę jak kameleon.
Wpadam do Marathonu po bluzę i skarpety.
Albo wpadam pograć w kosza do Parku Langstona Hughesa.
A jeśli dobrze mi się gra, to zahaczam o Roscoe’s.
A tutejsze gofry z kurczakiem? Miodzio.
Gdzie nasz kelner?
Pójdę go popędzić, bo chcę już je zamówić.
Zasługujecie na lepsze traktowanie.
Twój biały dziadek powraca, by mnie dręczyć.
- Co? - Nigdy mnie nie lubił.
Zaczęło się od jego genów w twoim ciele, przez co moje dzieci to kawa z mlekiem.
- To niedorzeczne. - Potem zatruł moją córeczkę.
Efektem czego jest ten białas, który zaprosił nas do Roscoe’s.
Te dzieci wzbogaciły się kulturowo dzięki chwilom spędzonym z dziadkiem.
Odpuść.
- I widać namieszało im to w głowach. - Nie.
Owszem. A to nie dowód na to?
Nie musimy się kłócić przy białym chłopaku.
To nie zmieni mojego stanowiska.
Mówię, o czym myślę. I w dupie mam tego białasa.
Niczego ci nie narzucam.
Czołem.
Rozmawiałem z kelnerką.
Wkurzyła się, że przeszkodziłem jej podczas przerwy na papierosa.
Pewnie zastanawiacie się, dlaczego zaprosiłem was na lunch.
Mogłam się zastanawiać.
O co tu chodzi?
Chcę…
Chcę się na chwilę cofnąć.
Cofnijmy się do…
Niech to będzie Jezus.
Był w połowie czarny, w połowie Żydem.
Zacznijmy od Jezusa. Istna legenda.
Można założyć, że Chrystus miał dzieci rasy mieszanej.
Co według mnie jest wspaniałe, bo uwielbiam takich ludzi.
Mariah, Derek Jeter.
No i mistrz też taki był.
Mistrz?
Wszech czasów.
Ale o kim konkretnie mowa?
O naszej legendzie.
Malcolmie X.
„Naszej” legendzie?
No, nie mojej. Ale mowa o panu X.
Też był przedstawicielem więcej niż jednej rasy.
Tak samo będzie z dzieckiem, które mogę mieć z Amirą.
Byłoby to przepiękne dziecko.
Może nie tak ważne dla dziejów jak Malcolm X… a może i tak!
Może mój syn byłby równie ważny co Malcolm X!
Ale nie wiem, bo…
A ona nie jest w ciąży.
Nawet aż tak bardzo nie brykamy.
A gdy już brykamy,
to odpowiednio się zabezpieczam.
Choć cnotką to ona nie jest.
Uwierzcie, zna się na rzeczy.
I szanuję to, że… Dobra, po prostu kocham waszą córkę.
Kocham ją i byłbym dobrym mężem.
Coś ty właśnie…
Wiem, że to z Forresta Gumpa. I wiecie co? Specjalnie to zrobiłem.
A kto był jego najlepszym kumplem? Ano Bubba.
- Co? - I czy Bubba był czarny, a Forrest biały?
Tak, kurwa.
I wiecie co? To nie miało znaczenia.
Liczyły się krewetki i współpraca. I im się udało.
Robiłem z Amirą rzeczy podobne do tych, które robił Bubba z Forrestem.
Jesteśmy teraz razem, a ja chciałbym poślubić waszą córkę.
Nie widzieliśmy jebanego Forresta Gumpa.
- No to się porobiło. - O tak.
Najpierw każecie mi się szczepić, żebym mógł chodzić do kasyna,
a teraz odbieracie mi dzieci?
Chcesz poślubić moją córkę?
Tak.
No cóż, Ezra…
Możesz spróbować.
Dziwna sprawa.
To on, mamo.
Oddzwonię.
- Co tam? - Właśnie rozmawiałam z mamą.
Naprawdę? I co mówiła?
No wiesz, o…
Powiedziała, że zabrałeś ją i tatę na lunch.
To był koszmar. Spierdoliłem sprawę koncertowo.
- Niczego nie pamiętam. - Na szczęście oni pamiętają wszystko.
Dlaczego zabrałeś ich do Roscoe’s bez pogadania ze mną?
Chciałem czegoś spróbować. Ale już nieważne.
Nie ma mowy, mów dalej. Chcę usłyszeć twój genialny plan.
Nie zrozumiałabyś.
O Boże.
- Chciałem ich gdzieś zaprosić. - Chwila. O Boże.
- Miało być super. - O Boże.
Poprosiłbym o błogosławieństwo.
- O Boże. - Zaplanowałem oświadczyny.
Miało być jak na pierwszych randkach.
- Wcale nie! - Tak, bo twój tata…
- Już po ptakach. - Nie. Ezra!
- Co? - Nadal możesz to zrobić.
Kiedy?
- Teraz! - Teraz?
Tak, teraz.
- Teraz? - Ruchy!
Tylko zdejmę buta, by nie było zagnieceń.
Amiro.
Bardzo cię kocham.
Nigdy nie czułem się tak rozumiany przez drugą osobę.
Jestem pod wrażeniem twojej urody,
inteligencji i wdzięku.
I tego, jak robisz, co tylko zechcesz.
Jeśli mi pozwolisz, zrobię wszystko, by zapewnić ci najpiękniejsze życie,
wypełnione miłością, śmiechem i radością.
Wyjdziesz za mnie?
Oczywiście.
Naprawdę?
- Tak. - O Boże.
O Boże!
Z czasów Holocaustu. Dlatego jest taki mały.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Przydałyby się też tatuaże.
- Wybacz, że taki mały. - Przestań, jest piękny.
To jak to z nim było? Należał do twojej babci?
Tak. To był jej…
Przeżyła Holocaust.
To ile w takim razie ma lat?
Już dokładnie nie pamiętam. Zaręczyła się, mając trzy lub cztery lata.
- To były inne czasy. - Co za głupota.
- Inne… - Co jest tobą?
Don, znam cię od zawsze. Byłeś świetnym szefem.
Dorastanie z twoimi dziećmi, wspólne wakacje, dbanie o mnie.
Jesteś dla mnie jak ojciec. Te dziesięć lat mnie odmieniło.
Ale pora na nową przygodę.
I już? Wyszło wspaniale!
- Naprawdę dobre. - Przygodę z podcastami.
Może nie wspominaj o podcastach.
- Idę się zrzygać. - Poczekaj. Przepraszam.
- Po prostu… - Posłuchaj mnie. Odpręż się.
To dobra decyzja. Załatw to i tyle.
Rozumiesz? Masz jaja.
- Powtórz: „Mam jaja”. - Mam jaja.
- „Mam jaja”. - Mam jaja.
- A teraz z jajami. „Mam jaja”. - Mam jaja!
- Z wiarą! - Mam jaja!
- „Nie jestem waflem. Mam jaja”. - Żadnym waflem. Mam jaja!
- „I tyle”. - I tyle!
I git. A gdy wrócisz, obejrzymy Szacunek.
Pewnie Shelley ci nie pozwoliła.
Teraz mnie obraziłaś.
- Widziałeś ten film? - Więcej razy niż ty.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Poradzisz sobie. - Dziękuję.
Dajesz, Don! Ty pipkowata łajzo!
Idę po ciebie, Don!
- Spoko. - Dawaj!
Mam to gdzieś, Javier.
Po prostu to załatw.
W dupie to mam! Wystarczająca odpowiedź?
Moje maserati brzmi, jakby zgwałciła je cała drużyna Toronto Raptors!
Masz je naprawić!
Jezu.
Co tam?
Te fury, co nie?
W WAKANDZIE NIE MA PODATKÓW, WIĘC TEŻ ICH NIE PŁAĆ
A właśnie.
Chyba…
Chyba nie…
Chyba nie będę tu już pracował.
- Że co? - Więcej.
O czym ty mówisz?
Będę pracował gdzie indziej.
Nie będę pracował tutaj, więc będę pracował w innym miejscu.
Będę pracował w innej pracy.
Próbujesz odejść?
Tak. Żegnaj.
Żałosne! Kto składa wypowiedzenie w Helvetice?
Kazałeś mu się pierdolić?
- Mniej więcej. - Co on na to?
„Dobry z ciebie gość. Przepraszam.
Żałuję, że nie spisałem się lepiej”.
Dałem mu to zrozumienia, że spoko, ale nie do końca.
- I tyle. - I tyle.
Ale czad.
- Niech żyją jaja. - Tak jest.
Dobra.
Pogadajmy o ślubie, póki nie myślę o Donie.
Spoko.
To mnie uspokoiłaś.
Przepraszam, skarbie.
Wiesz, że kocham cię na zabój.
Po prostu się martwię.
Odkąd się zaręczyliśmy i kupiliśmy dom,
rodzina nie daje mi spokoju, i to w bardzo negatywny sposób.
- Nie cierpią mnie. - Skąd!
- Twoja rodzina mnie nie cierpi. - Nie, po prostu cię nie znają.
Muszą się przyzwyczaić do tej sytuacji.
A twoja rodzina skacze z radości, mając taki czarny dodatek jak ja?
W większości tak.
No dobrze.
Niech się zastanowię.
Pozostało nam tylko jedno wyjście.
- Sporo tu barw podstawowych. - Owszem.
- Podnoszą na duchu. - Są bardzo żywe.
- Naprawdę. - Dziękuję.
Bardzo się cieszymy.
Są przeuroczy.
Zaczęliście już planować ślub, słodziaki?
Mieliśmy burzę mózgów.
Chcemy czegoś kameralnego i prywatnego.
Czegoś, co odzwierciedlałoby nas.
Zastanówmy się, kto poprowadzi ceremonię.
- Arnold rozmawiał z rabinem Singerem. - Zaklepany!
Będzie zaszczycony.
Z rabinem Singerem?
Czyli nie chcecie imama?
Jaka mama?
- Mowa o imamie. - Imam.
- Przeliterujecie to? - Później.
- To jak muzułmański rabin. - Dzięki, Ezra.
Jesteście muzułmanami?
- Tak. - Jak najbardziej.
Wspaniale.
Stąd ta czapka.
Wspaniała czapka. Po prostu przepiękna.
Skarbie, opowiesz historię, która się za nią kryje?
To kufi było podarunkiem od czcigodnego Louisa Farrakhana.
Uwielbiam Farrakhana.
Naprawdę?
Tak. Jeszcze jak.
To kolejny mistrz wszech czasów.
- Naprawdę? Za co go uwielbiasz? - Właśnie.
Pewnie za to, co wy. I jeszcze więcej.
A konkretnie?
Uwielbiam go za tę całą jego otoczkę.
Ma proste podejście do życia.
Świetnie potrafi wszystko przekazać bez dbania o konwenanse.
- Przestań. - No tak.
Opowiedz jeszcze, jak byliśmy z nim na prywatnej kolacji.
Mieliśmy zaszczyt spędzenia z nim trochę czasu.
Mogłem z nim pomówić przez około godzinę. Rozmawialiśmy o wszystkim.
- Jak daleko zaszliśmy i musimy zajść. - Naprawdę?
Na koniec rozmowy ściągnął to kufi i umieścił na mojej głowie.
- To był bezcenny podarunek. - Niesamowite, prawda?
Znasz jego działalność?
Wiem, co powiedział o żydach.
Dobra, wcinajmy. Kurwa, umieram z głodu.
Do dzieła.
Znalazłem nową stację radiową na Siriusie.
Hity z lat 90. z Zachodniego Wybrzeża. Puszczają tam wszystko.
Widzę, że wciągasz nas w świat Xzibita,
ale skupmy się na kolacji, którą przygotowała genialna Amira.
- No to wcinajmy. - W porząsiu.
Nie odmówimy najpierw modlitwy?
- Nie… - Jasne.
Chciałem to zrobić.
- Ciągle to robimy. - Właśnie.
Oczywiście w wersji muzułmańskiej. Ale może pan zacznie jako nasz gość.
Niech i tak będzie.
Chwała Allahowi, który nas nakarmił i napoił…
Zamknijcie oczy.
…i uczynił nas z muzułmanów.
Chwała Allahowi, który nakarmił mnie tą strawą,
którą otrzymuję bez starań z mojej strony.
- Zgadza się. - Bismillah al Rahman al Rahim.
- Amin. - Pewnie.
- Amin. - Amen.
Lepiej bym tego nie ujął.
Ezra wspominał, że w młodości mieliście łódź.
- Tak. - Może kiedyś jakąś wynajmiemy?
- Moglibyśmy razem popływać. - Byłoby super.
- Da się załatwić. - Zastanowimy się.
- Bo czarni mają na pieńku ze statkami. - Prawda. I otwartymi wodami.
Żydzi mają tak z pociągami.
Bingo.
Próbujesz porównać Holocaust do niewolnictwa?
Skądże. Nie śmiałabym.
Żydzi i czarni w sumie zmagali się z podobnymi rzeczami.
Czyli porównuje pani.
- Trochę. - Mogę ziemniaki?
Żydzi w sumie byli pierwszymi niewolnikami.
- Protoplastami. - Ciekawe.
Cofamy się aż do Egiptu?
To było 3500 lat temu.
- A nasi pradziadkowie byli niewolnikami. - Właśnie.
- Moja babcia zbierała bawełnę. - Tato, oni nie chcieli…
- Taka prawda. - Tak było.
Nie muszę się cofać do Egiptu. Wystarczy 75 lat.
Żydzi stanowią pół procenta światowej populacji,
bo systematycznie nas mordowano.
Właśnie.
Ale jakoś cała reszta radzi sobie nad wyraz dobrze.
No dobrze, ale…
to nie tak, że nie pracujemy na to ciężko.
Arnold zasuwa jak wół w swoim gabinecie. Jest podiatrą.
- Taka prawda. - A co robił jego ojciec?
To samo.
A ojciec ojca?
Był… Też był podiatrą.
No więc sami widzicie.
- I nielegalnym bukmacherem. - Po godzinach.
Ale rzucił to.
Nasi pobratymcy przybyli tu z niczym tak jak cała reszta.
Przybyliście z kasą z handlu niewolnikami jak cała reszta.
- Co? - Właśnie.
Święte słowa.
- No weź. - Taka prawda.
- Poproszę o źródła. - Przynieść moją torebkę.
- Są tam pokwitowania od plantatorów. - Dobrze, zostawmy ten temat.
Nie oglądam codziennie w telewizji, jak policja zabija ludzi w jarmułkach,
którzy niczego nie zrobili.
- Nie wiesz, co mówisz. - To nie jest proste.
Robi się naprawdę niezręcznie.
Jak tam z tymi ziemniakami?
Próbuję.
Wszystko gra?
Zdmuchnijmy świeczki. Mam reakcję alergiczną.
Skarbie, przesuniesz je?
Oczywiście.
Zabierzcie je. Capią gnojem.
- Mam reakcję. - Już się robi.
Moja babka zbierała bawełnę, a twój dziadek macał stopy.
Naprawdę rozumiem.
Siadaj. Ja jestem gospodarzem.
- Pozwól mi pomóc. - Nie wiesz gdzie.
To moja działka.
O cholera!
- O cholera! Dawaj wodę! - Kurwa, co jest?
Co robicie? Nie!
- Przepraszam! - Przestań!
- Inaczej zajmie się dom!
- O rany! - Dobry Boże.
W mordę jeża.
Co teraz zrobimy?
- Z kufi? Już po zawodach. - Nie, z rodzicami.
Kogo to obchodzi? Nie musimy się nimi przejmować.
Wiedzieliśmy, że twój tata jest ciężki.
Co masz na myśli?
Zero uśmiechu, ani jednego żartu.
Czyli to typowy wściekły czarny?
- Nie powiedziałem, że wściekły. - Niby tak.
Mówisz, że czarny gość jest ciężki. Niejako to insynuujesz.
Jest czarny i jest ciężki.
Ale nie powinieneś tak mówić o czarnym wyłącznie z pozycji białego gościa.
To pasywno-agresywne mówienie o wściekłym czarnym.
- Mam mówić, że nie jest ciężki? - Nic nie mów. Winić należy twoją mamę.
- Podpaliła jego kufi. - Co do niej masz?
Jasne, to idiotka, ale ma dobre intencje.
- Nie zrobiła tego celowo. - Nie byłabym tego pewna.
Nie będę się kłócił o coś tak absurdalnego.
Pogadajmy o rabinie.
Nie jest nam potrzebny. Poprośmy jakiegoś przyjaciela.
Chciałabym naszego imama.
Waszego imama?
Od kiedy jesteś taką muzułmanką, panno Shakur?
Od urodzenia. To ważne dla taty. Dlatego powinniśmy to zrobić.
- A wczoraj jadłaś muzułmański bekon? - Żydowski.
Żydowski? Ja nie udaję religijnego. Ciągle jem bekon.
- Nie dbam o to. - No i?
- Chcesz imama. - No i?
- Mam ustawić łóżko w stronę Mekki? - Bardzo bym chciała.
W cztery godziny stałaś się pobożna.
- No ba. - Nawet twój tata odpuścił.
Po „Fight the Power” zmienił imię z Woody na Akbar.
Też przeginasz. Wyluzuj.
Tak mówiłaś. Śmiejemy się z tego.
Nie powiedziałam ci, byś to wykorzystywał. Zachowujesz się jak dupek.
- Ja zachowuję się jak dupek? - Tak!
No dobra.
Wiesz co? Nie chcę i nie mogę się z tobą kłócić.
Nie chcę się o to kłócić.
Na dziś to już zbyt wiele.
Też nie chcę się o to kłócić.
Najlepiej spożytkujemy czas, myśląc o tym, co dalej.
Zgadzam się.
Proponuję na zawsze zerwać z nimi kontakt.
Nie możemy.
Może powinniśmy spędzać razem więcej czasu?
Wybierz się gdzieś tylko z moim tatą.
- Brzmi super. - Myślę, że wtedy cię zaakceptuje.
I dostrzeże, co nas łączy.
Poczuje się z tym lepiej. I ty też.
Idę spać. Zaczął mi się okres i przeżywam piekło.
Ja też się martwię. Mój spóźnia się o jakieś 35 lat.
Powinienem iść do lekarza.
Amira mówiła, że rzuciłeś finanse, by ruszyć ze swoim podcastem.
Zgadza się.
- Wiem, że to brzmi szalenie. - Czyli jesteś tego świadomy?
- Tak, ale ona… - Czyli zdajesz sobie z tego sprawę.
Tak, ale ona…
To wspaniała osoba, więc usłyszałem: „Życie jest krótkie. Spełniaj marzenia”.
Jak te marzenia mają wspierać moją córkę?
Masz gdzieś skitrane wymarzone bitcoiny albo wymarzony plan emerytalny?
Nie mam wymarzonego planu emerytalnego.
Ale dam z siebie wszystko.
Dasz z siebie wszystko? Brzmi to jak białasowe pierdzielenie.
- „Dam z siebie wszystko!” - No i spoko. Akceptuję takie żarty.
- To nie był żart. - Tak, wiem.
- Po prostu to, co pan robi… - Niczego nie robię.
- Powtórzyłem twoje słowa. - Czyli nie parodiował mnie pan.
- Oczywiście tego nie sugerowałem. - Nikogo nie parodiuję.
Wcale nie…
Nawet tego nie…
Naprawdę miło spędziłam czas z twoimi rodzicami,
ale strasznie mi przykro z powodu kufi twojego ojca.
Uratowałam kawałek i pomyślałam, że może umieszczę go w ramce.
- Nie trzeba. - Na pewno?
Mogę zabrać go do Michaels. To świetni fachowcy.
Mimo że na takich nie wyglądają.
Ma sporo innych w domu. Nie trzeba.
- Naprawdę? - Tak.
Czyli ma szafę pełni kufi.
- Nie, to nie jest szafa. - Wiem, tak tylko rzuciłam.
To dość poważna sprawa.
Oczywiście. Z pewnością ma przepiękną półkę.
Uwielbiam to!
- Sorka. Ale uwielbiam ten kawałek. - No, jest konkretny.
- Jest prowokacyjny. Nakręca ludzi. - Dlaczego tak bardzo ci się podoba?
- Bo jest wspaniały i prowokacyjny. - Ale co konkretnie lubisz? Tekst?
Po prostu dobrze leży na uchu.
Jaki ten kawałek ma tytuł? Bo wyleciało mi z głowy.
Jest taki prowokacyjny.
- Nie wiem. Nie czasem „In Paris”? - Na pewno coś w Paryżu.
- Jak to było? - „Midnight in Paris”?
Nie, na pewno nie. Na pewno nie „Midnight”.
Coś innego z Paryżem.
- „A Pack of Good Pals in Paris”? - Blisko.
Zimno ci?
- Nie. - Fotele są podgrzewane.
- Może… - Nie trzeba, dzięki.
W porządku.
Uwielbiam tę piosenkę.
A ty?
Tak, znam ją.
Powstaję wolna od lęku
Wymiata.
Po tysiąckroć każdego dnia
A ten fragment?
To strasznie dziwne, ale nie znam tytułu.
Ale… w końcu nie to mnie w nim jara.
Jara mnie to, o czym on jest, bo przecież jest o…
przyjaźni z Paryżem w tle.
Góry i piękne żydowskie stopy
Góry
Jest o każdym.
Bardziej o pańskich znajomych niż moich.
Ale wybierzmy się do Paryża.
- Nasza czwórka? - Tak, nasza czwórka.
Gdybyśmy tam polecieli, byłoby jak w tym kawałku.
No, prawie.
Gdybyśmy polecieli tam w czwórkę, byłoby w 75% tak jak w tym kawałku.
Chyba nie wiem, jak to pan wyliczył, ale…
Muszę to dopracować.
Mówiłem, że nie wolno tu wnosić broni!
Schowaj tę spluwę!
To już trzeci raz. Ile można?
Siema, Ak!
- Jak leci? - Dobrze.
- Ogarniesz mnie? - Jasne. Klapnij sobie…
ze swoim niedopigmentowanym kumplem.
Klient mi krwawi. Lecę po klej.
Obyśmy nie czekali za długo.
Nie masz problemu z zaczekaniem tu na mnie?
- Skąd. Zarąbisty ten kwadrat. - Zgadza się.
Ale chyba panuje tu dress code, o którym pan nie mówił.
No to szafa gra.
Ak, o co kaman z tą Śnieżynką?
Nie wiem. W sumie to praktycznie nie znam typa.
Śnieżynka to ja?
- Na pewno nie ja. - Śnieżynka!
To na bank ja.
Co tam, stary?
Mógłbyś ściągnąć tę bluzę?
To kolor innej ekipy. Ściągaj bluzę.
O w mordę.
W sumie i tak w chuj tu parno.
A to ciekawe, bo w aucie było ci chłodno.
Bo klima wiała mi prosto w gardło i bałem się paciorkowca.
Ale teraz jesteśmy w ciasnym lokalu, w którym jest sporo osób.
Dlatego ją ściągnę.
Na pewno chcesz to zrobić?
Do niczego cię nie zmuszam, ale jeśli odpuścisz teraz, to co dalej?
Jego ekipa zajdzie cię pod prysznicem.
Codziennie będziesz walczył o męskość, aż w końcu im ulegniesz.
I zostaniesz oficjalną rozpadówą.
Oficjalną rozpadówą?
Będziesz robił im pranie i oddawał szamę z kuchni.
To jego twarz zobaczysz jako ostatnią, zasypiając we łzach na swojej pryczy.
I jako pierwszą, gdy wybudzisz się rano z koszmarów.
Chcesz przystać na taką spiralę przemocy, bo zachciało ci się zdjąć bluzę?
Mają tu stołówkę?
Zawsze marzył mi się taki wypad z synową.
- No to się cieszę. - Dzień dobry.
Ale poziom obsługi.
Oferują tu okład z wosku pszczelego.
Z prawdziwych uli.
- Naprawdę? - Tak.
Mają własne ule i…
- Cześć. - A cześć.
Ślicznie wyglądasz.
Tak, nie ma sprawy.
Terapeutą może być mężczyzna?
Przepraszam.
Za co?
Nie widziałaś, co przed chwilą się stało?
- Nie. Co? - No dobrze.
Przychodzę tu regularnie.
- No spoko. - A teraz wpadłam z tobą.
I puścili białą kobietę przed nami.
Ja tego tak…
Może po prostu była umówiona na wcześniej.
- Przez co ty musisz przechodzić… - Słucham?
- O czym… - Chwileczkę.
- Pani Shelley… - Ogarnę to.
Właśnie widzę.
Dzień dobry.
Dzień dobry. No dobra.
Jako przyszła teściowa Afroamerykanki żyjącej w Ameryce
jestem zbulwersowana i zniesmaczona
tak karygodnym rasizmem, którego byłam właśnie świadkiem.
O czym pani mówi?
Doskonale wiesz.
Cześć.
Pani Shelley, może chodźmy zaczerpnąć powietrza.
- Chodźmy. - Tak zrobimy.
Rezerwacja na nazwisko Cohen przez „C”.
Chodźmy na zewnątrz.
- Nieźle grają. - Się wie.
- Jak leci, Ak? - Siema.
Przypomina to Park Hughesa?
Langstona Hughesa. Mówiłeś, że ciągle tam grasz.
Ale nie słyszało o nim ani Google, ani nikt, kogo zapytałem.
Nie wątpię. Google ostatnio…
Ostatnio dziwnie się zachowuje. Miałem przez to problemy.
Radzę skorzystać z Genius Bar.
To chyba taka tymczasowa wersja.
Ale mamy tu podobny klimat jak w Parku Langstona Hughesa.
No to pokaż, na co cię stać.
- Teraz? - Pewnie. Dajesz.
- Jest duża kolejka do gry. - Wbijaj i tyle.
- Wpuścicie mojego znajomka? - Pewnie.
I załatwione.
- Zasuwaj. - Dobra.
- Idę. - Nie pękaj.
- Pokaż styl Langstona Hughesa. - Wiadomo.
„Moje życie to nie kryształowe schody”.
- Dobre. - To cytat z Langstona Hughesa.
Wiem. Ciągle to cytuję. Mam ten tekst w stopce e-maila.
Co ty wyprawiasz?
- Nagrywasz to? - Tak jakby.
Nie musisz.
- Tylko na własny użytek. - Spoko.
Dajesz, Langston.
Jedziesz.
Dajesz, Langston.
Nie nagrywałeś?
Nagram następnym razem.
Obejdź go. Właśnie tak.
Dajesz. Pozwolicie mu tak się wami bawić?
Musimy to powtórzyć, panie Mohammad.
No, świetnie się bawiłem.
Proszę mnie dodać do czatu z nimi.
- Co sugerujesz? - No stary.
Czarni i biali nigdy się nie zbratają.
- O czym ty pieprzysz? - Taka prawda.
Jesteś moją przyjaciółką i partnerem biznesowym.
No to sam widzisz, jakie to silne.
To jak w sytuacji, gdy zdradzasz kobietę.
Po zdradzie próbujesz żyć dalej, ale nie możesz.
Bo ona chce znać każdy szczegół i zwyczajnie nie odpuszcza.
„Użyliście uprzęży z dildem?”
„Ssała?”
„Poszedł anal?”
Nie spodziewałem się takiego przebiegu rozmowy.
Musi tak przebiegać, bo taka jest prawda.
Dla czarnych w tym kraju biali są tym zdradzającym.
A my jesteśmy laską, która nie może żyć dalej.
Jak bardzo byśmy nie chcieli,
nie możemy zapomnieć o tym, co zrobiliście i nadal robicie.
Jestem Demetrius, kuzyn Amyry.
Uwielbiam ją.
- I jestem konsultantem ślubnym. - Zacznijmy od tego, że mam na imię Amira.
I organizujesz zabawy w hotelu przy lotnisku.
Trzeba rozwijać biznes, prawda?
Albo do przodu, albo w ogóle.
- Co nie? - No tak.
Mam na imię Becca i również jestem konsultantem ślubnym.
Jestem przyjaciółką Cohenów i…
Nie chcę być nieuprzejma, ale po co nam oni?
- Amira. - Posłuchajcie.
Mogę powtarzać to do woli, ale praca w takich warunkach kosztuje.
Muszę wypaść świetnie mimo jej zachowania.
Bez obaw. Będzie współpracować.
Dziękuję.
Nie mamy zbyt wiele czasu, więc bierzmy się do roboty.
Zacznijmy może od głównego motywu.
Może coś w stylu starego Hollywood?
Uwielbiam stare Hollywood.
Co nie?
Kiedy czarni wykonawcy nie mogli nocować w hotelach,
w których występowali?
Słuszna uwaga. Zawsze nienawidziłam Przeminęło z wiatrem.
- Jeszcze zanim tak wypadało. - Zanim to było modne.
Duch skłania mnie w innym kierunku.
Może coś w klimatach TRON? Pamiętacie ten film z lat 80.?
- Nie. - Tak.
Czyli będzie motyw w stylu TRON, ale w klimatach dzielni.
Ograniczymy koszty dzięki kostiumom z lampkami LED.
Prawdziwi ludzie z dzielni w świecie znanym z filmu.
- Chyba… - Mnie się to podoba.
A mi nie.
- Świetnie, brachu. - Doprecyzujmy to.
Każdy ma mieć ten sam strój?
Możecie wybrać kolor, ale kto pierwszy, ten lepszy.
Chcę czerwony.
Nie ma sprawy. Czerwony zaklepany.
Skąd je weźmiemy?
Ja je przywiozę. Mam 40 strojów w klimatach TRON.
Wszystkie są sprawne. Będzie sroga impreza.
- Masz ich 40? - Zgadza się.
Jeśli będzie więcej niż 40 gości, to już wasze zmartwienie.
Nie zapraszałbym ich, skoro nie ma strojów.
A bez strojów będą wyglądać dziwnie.
- Osobliwy pomysł. - Ty to rozumiesz.
- Nikt nie robił takiego wesela. - Właśnie.
- Nasi rodzice nie odpuszczają. - Wiem.
Na szczęście niebawem się to skończy.
- No i są tak zajęci, że mamy spokój. - Racja. Mama nie dzwoniła od paru dni.
- Piękna sprawa. - Mój tata też nie dzwoni.
Co jest dziwne, bo nie wysłał nawet SMS-a o formie podążającej za funkcją.
- Myślisz, że coś mu się stało? - Boże, nie.
- Skąd taki pomysł? - Byłoby to straszne.
Byłoby najgorzej.
- Dlatego o niego dopytuję. - Dobra, skarbie.
- Lecę, by się nie spóźnić. - Pięknie wyglądasz.
Dziękuję.
Pozamiatasz. Pamiętaj, że masz jaja.
Nie widziałeś tego filmu, co?
Kurwa, powiedz to jeszcze raz, a cię zostawię.
Dlatego w sukni wiktoriańskiej zawarłam niebieski i zielony.
To bogate barwy dla takiej epoki.
Mam też dobre kontakty w centrum
i mogę tanio pozyskać tkaniny wysokiej jakości.
- Coś wspaniałego. - Tak.
- Chętnie zostawię wam moje szkice. - Byłoby cudownie.
Kiedy ukończyła pani Harvard? Może znamy tych samych ludzi.
Nie Harvard, tylko Howard.
Howard! Podobnie brzmi.
To Harvard dla czarnych.
Ciekawe.
No to lecimy!
Kawalerski oczyści ci umysł przed ślubem.
Stresuję się w chuj. I nie mogę się doczekać.
Vegas z kurwigangiem! Wybawimy się po wsze czasy.
Będę wsysać ecstasy i lizać palce prostytutek.
Jak tam?
Co tam?
- Siema. - Chyba wam nie przeszkadzam?
Uznałem, że polecę z wami. Zabrałem też Omara.
Siema.
Cześć, Omar.
Skoro Amira zabiera twoją matkę i siostrę na panieński do Palm Springs,
to uznałem, że zabiorę się z chłopakami.
Słuszny i normalny pomysł.
Gdy będziemy w Vegas, nie myśl o mnie jak o przyszłym teściu.
Jestem kolejnym chłopakiem z ekipy, który się dobrze bawi.
Jak ma na imię twój kumpel?
Jestem Mo i mam cycki.
Wybacz, brachu. Siostro.
- To moje miejsce. - Przepraszam.
- Będziemy się dobrze bawić. - Pewnie.
- Kurwa, co jest? - Nie wiem.
Ale ten jego spokój mnie przeraża.
Pewnie mógłby cię zabić, a potem spać jak suseł.
Coś o tym wiem.
- Wiedziałeś, że Mo ma cycki? - Tak. Na klatce piersiowej.
To jaki masz plan?
Przyłapiemy go na czymś, żebyś podkablował go córce?
Nie, po prostu upewnimy się, że nie będzie się dobrze bawił.
To bardzo prymitywne.
Ale przyznam, że to dobry plan.
- Vegas wydobywa prawdziwą naturę. - Owszem.
- A ekipa sporo mówi o człowieku. - Zgadza się.
Walimy!
- Łykaj tabsa. - To dla mojego ziomka!
Kurwa, wybawimy się za wszystkie czasy!
Koniec z życiem kawalera!
- Na to wygląda. - Tak jest!
- Cześć! - Ale promieniejesz.
Kto tak szaleje w hotelowym lobby?
- Cudownie cię widzieć! - Cześć, piękna.
Czołem, cycuszki!
Cześć, dziewczyny.
Co to za biała?
To pani Shelley, mama Ezry.
Jesteście przepiękne.
Nie mogę przestać się gapić.
Te kolczyki i pomarańczowa stylizacja.
Coś odjechanego. Nie mogę tego przeżyć.
No, odjechane.
Jestem waszym największym simpem.
Przepiękny tatuaż.
- Dziękuję. - Co tam jest napisane?
„Spoczywaj w pokoju, Big Rev”.
Wyrazy współczucia.
Był moim sercem.
- To dlaczego nie na drugiej piersi? - Mamo, na litość boską.
Przykro mi z powodu twojej straty i mojej mamy.
Co?
Weź mi coś potwierdź.
Wszyscy twoi znajomi wciągają kokę, ale ty nie?
Tak, to szalone i przygnębiające.
Oddala nas to od siebie.
Tęsknię za nimi z dawnych lat.
Ezra! Kończy nam się towar.
Daj numer do swojego gościa od koki.
To co, możemy to załatwić? Z góry dziękuję.
O kim ty mówisz? Nie mam żadnego gościa!
Co? Przecież masz.
- Właśnie. - Tego z Vegas z ostatniego wypadu.
- Dzwoń i nie blokuj sprawy. - Naćpaliście się i gadacie bzdury.
Nie mam gościa od koki.
Przecież masz. Kupowaliśmy od niego kokainę.
Jest dilerem kokainy.
Tak się naćpałeś jego koką, że zezgonowałeś na Stripie.
Całą twarz miałeś w koce.
Czekaj, pamiętam cię.
Ostatnio się posrałeś.
Właśnie! Tak było!
Posrałeś się od tej całej koki!
- Stul ryj! - Tak było!
Patrzcie, kogo znalazłam, chujki.
- Naszego gościa od koki! - Właśnie. Do dzieła.
Ezra! To o nim mówiłem!
Nasz gość od koki!
Spójrz na jego knykcie.
Ma tam wytatuowane „gość od koki”.
Ezra, dzięki za ciastka z maryśką na moje urodziny.
Równy z ciebie gość. Łap nowy zapas.
O kurde. Sporo tej kokainy, Ezra.
Tak.
Naprawdę posrałeś się tu w porty?
Zabrudziłeś gacie?
Tak, ale nie przez kokainę, tylko…
po ostrych papryczkach.
Jestem gotowa!
Osiem liter, liczba mnoga.
Grupa osób, które pięknie się ruszają.
Musi być „R”.
- „R”. - Dobrze.
- „Striptizerki”! - Za długie.
Chwileczkę. Już wiem.
Zaczyna się na „CZ”?
Nie.
Chodziło mi o Czirokezów.
Ci Indianie poruszają się właśnie w taki sposób…
- Mamo, proszę cię. - Co?
Chodziło o tancerki!
O Boże!
Co jest?!
- Co z tobą? - Boże!
Boże!
- Nie! - Spokojnie. Warkocze przeżyły.
Zahaczyłam ją moim…
Spokojnie. Niech ktoś…
- Wiedziałaś, że to peruka? - Nie.
Wspaniałe wykonanie, prawda?
- Bo… - Oddawaj tę perukę.
- Zaplątała się. - Spokojnie.
- Idźmy już! - Dobrze.
Co tu się…
- Twój wypad był równie słaby co mój? - Raczej tak.
U mnie było srogo.
Twój ojciec coś mówił?
Nie. A powinien?
Nie. Może poza tym, że wszystko było w normie.
- No spoko. - A twój zawaliła moja mama?
- Nie chcę o tym gadać. - Co tym razem zrobiła?
Ezra, naprawdę nie chcę o tym gadać.
Po prostu mi powiedz.
Standardowo wykazała się totalnym brakiem wyczucia.
Ale wy już tak macie.
Co to miał być za tekst?
Wybacz. Mam sporo na głowie. Naprawdę przepraszam.
Co robisz?
- Wyrzucam ten szajs. - Dlaczego?
Bo nie dostałam tej roboty.
Co?
Producent zadzwonił i powiedział, że wybrał kogoś innego.
Kogoś z większym doświadczeniem. Więcej nie wiem.
Przykro mi.
W razie czego przez jakiś czas mogę nas utrzymywać.
Nie chce być utrzymanką.
Po prostu chcę ci pomóc.
Mogę zadzwonić do Ricka Greenwalda. To przyjaciel rodziny. Ma kontakty.
Pomoże ci z kolejną pracą.
No to zajebiście.
Czy ty mnie w ogóle słuchasz?
Wszystko zawdzięczam sobie. Ciężko na to pracowałam.
Przebijałam się przez ten cały rasizm po to,
aby twój kumpel załatwił mi robotę, którą powinnam dostać pięć lat temu?
Wiesz, jak się czuję?
Nie chcę, byś źle się z tym czuła. Chcę tylko pomóc.
Nie ma nic złego w pomocy od ukochanego.
Łatwo ci mówić, bo tak wyglądało twoje życie.
Ze mną jest inaczej.
Dobra, szykujmy się na próbną kolację.
Idę do łazienki. Sama.
Proszę.
- Nie chcę iść z tobą do łazienki. - Od kiedy?
Ale mam tam ładowarkę.
- Pozwól, że ją zabiorę. - Boże.
- Woody! - Cześć.
Nazywam się Akbar Mohammad.
Mama dała ci Woody i tak będę cię nazywał.
Mama nie urodziła syna z podróbkami Versace,
który kantuje na dotacjach, a jednak tu jesteś.
To oryginał.
- Błagam cię. - Nieważne.
Żaden ze mnie kanciarz. Oskarżyli mnie tylko o podglądanie.
A tylko przyłapałem moją starą na zdradzieckich uczynkach.
- Chciałem obniżyć sobie alimenty. - Dlaczego podglądałeś przez okno?
By zobaczyć, czy ktoś złamał ją jak strzelbę podczas przeładowywania.
To nie obniży alimentów.
Sędzia puszczalską widzi i wnet alimenty obniży.
Nie możesz powiedzieć sędziemu, by zrobił to, bo ktoś ją pukał.
- To nie obniży ci alimentów. - Nie byłby to pierwszy raz.
- Cześć, wujku EJ. - Cześć, kochana!
Poznaj Ezrę. Ezra, to wujek EJ.
- Że jak? Ez… - Ezra.
Słynny wujek EJ. Sporo o tobie słyszałem.
To właśnie Ezra. Jej narzeczony.
W porząsiu.
Pójdę przywitać się z Renee. Macie być grzeczni.
- Będziemy mili dla Ezry. - Zostaw tu tę kartę, a ją skasujemy.
Wygląda jak typ z kart American Express.
- Nieprawda. - Spoko.
- Wracaj… najlepiej szybko. - Ezra ma podcast o kulturze czarnych.
- Opowiedz mu. - Tak, robię podcasty.
O czym?
O kulturze.
Nie powiesz, że o czarnej kulturze?
Jakoś trzeba zarabiać.
Daj mi 150 dolarów.
- I nic jej nie mów. - Nie powiem.
Cîroc dla mnie i coś dla białego Barry’ego White’a.
- Chciałabym coś powiedzieć! - No to mów.
Wszystko to wygląda naprawdę ładnie.
Nigdy nie byłam na takim weselu, a brałam ślub już trzy razy.
Dwa razy w sądzie i raz w Benihanie.
Bez rezerwacji i uprzedzenia.
Amira, moja droga kuzynko. Cieszę się waszym szczęściem…
Chcemy ci pogratulować poślubienia tego białasa.
- Pełno tu białych ludzi. - Jeśli tobie to pasuje, to nam też, nie?
Brałem udział w ataku na Kapitol. Zgadza się, byłem tam.
Ezra próbował mnie powstrzymać.
To dobry człowiek, choć liberał.
Za mojego drogiego Ezrę, który jest miły i troskliwy,
ale nie posadził mnie w grupie czarnych, co estetycznie miałoby sens.
Niech żyje idea włączania i nasze nowe bogactwo kulturowe.
Szybko opuścił swoją rodzinę,
a wszystko, w tym zajmowanie się domem, spadło na jego matkę.
Gdy jego matka zmarła w 1984 roku,
Xzibit został zmuszony do przeprowadzki do swojego ojca w Nowym Meksyku.
Konkretnie do Albuquerque.
- Chyba tak. - I tak możesz to zakończyć.
Ta cała szczepionka…
czyni cię gejem.
A morał? Nie umawiaj się z kobietą, która nie szanuje twojej żony.
Nie chciałem… Źle to wyszło.
Mogę prosić o uwagę?
Bardzo proszę.
Wiem, że zwyczaj nakazuje, by ojciec wygłosił przemowę w dzień ślubu.
Ale już dziś chciałbym odnieść się do kilku rzeczy.
Gdy czyjaś córka bierze ślub, mówi się, że człowiek ten ją oddaje.
Nie jest to nic łatwego.
Zazwyczaj tak naprawdę nie wiesz, komu oddajesz swoją córkę.
Zazwyczaj.
Ale mnie spotkało to szczęście, bo wiem, jakim człowiekiem jest Ezra.
Nie jest zapijaczonym i zaćpanym marzycielem i dziwkarzem,
który otacza się rasistowskimi degeneratami.
Nie mam takiego zięcia.
Mam jego.
No dobrze.
Zdrowie mojej pięknej córeczki.
Zdrowie!
- Kochamy was! - Gratulacje.
Dziękuję.
Dziękuję za to, co pan zrobił.
A co takiego zrobiłem?
Mógł pan mnie pogrążyć podczas swojego przemówienia.
Dziękuję.
Daruj sobie, bo nie zrobiłem tego dla ciebie.
Zrobiłem to dla córki.
Myślisz, że zawstydziłbym ją przed rodziną?
Nie.
Słabo mnie znasz.
Ale ja od razu cię przejrzałem.
Na samym początku. Od razu wiedziałem, coś za jeden.
I nie wiem, dlaczego moja córka chce brnąć w ten związek.
Jednego jestem absolutnie pewny.
Tego, że jesteś stuprocentowo, niewątpliwie i niezaprzeczalnie
niewłaściwym partnerem dla mojej córki.
- I tyle. - Dlaczego?
- Słucham? - Dlaczego jestem dla niej niewłaściwy?
- Kurde, od czego mam zacząć? - Obojętnie.
No to zacznijmy od kawalerskiego. Od imprezy z prostytutkami i kokainą.
Możemy zacząć od tego?
A może zacznijmy od tego, po co się pan ze mną zabrał?
Tak się nie robi. Kawalerskie są od wyszalenia się.
Nie jestem taki. Takich już mam zjebanych przyjaciół.
Ale pan dopiął swego.
Było chujowo.
I czuję się chujowo za każdym razem, gdy jest pan w pobliżu.
Nie wiem, dlaczego uprzykrza mi pan życie.
Bo jedyne, co można na pewno o mnie powiedzieć,
to że kocham pańską córkę w całym tego słowa znaczeniu.
Ona to odwzajemnia i dlatego chcemy się pobrać.
A pan znienawidził mnie, zanim zdążył mnie pan poznać.
A gdy już mnie pan poznał, z całych sił chciał się mnie pan pozbyć.
Pokazać, że nie odnajdę się wśród czarnych i że non stop ściemniam.
Dlatego zabrał mnie pan na boisko i do fryzjera Cripsów w czerwonej bluzie.
Dlatego słyszę głupią gadkę o podcaście, guście muzycznym, sobie i moich znajomych.
Nie pominął pan niczego.
A ja przyjmuję te docinki na klatę dosłownie każdego dnia.
- I zrozumiałem, że w jednym ma pan rację. - W czym?
Że nigdy, przenigdy…
nie pojmę, jak to jest być czarnym w USA.
Ale potrafię rozpoznać dupka.
Tak, wiem.
Jestem bardzo zadowolona.
To fajna grupa…
Amira!
Cześć!
Możecie wybaczyć mi na chwilę?
- O rany! - Dobry wieczór.
Cześć! Chciałam tylko powiedzieć, że pięknie dziś wyglądasz.
Dziękuję.
Podkręcałaś na mokro?
Pytam o twoją fryzurę.
Nie.
Kurczę, no spoko. Czyli nie nakręcałaś na wałki?
Nie.
Nie? Spoko. Cholera.
No to muszę wrócić do punktu wyjścia.
Od czasu panieńskiego
zaczęłam się uczyć o włosach czarnych kobiet.
Na przykład ostatnio oglądałam dokument Chrisa Rocka.
Nie wiem, czy go widziałaś, ale jest fantastyczny.
Gość jest przezabawny. Jego głos zawsze potrafi mnie rozbawić.
Oczywiście nie ma nic śmiesznego we włosach czarnych kobiet.
Nie wiedziałam, że to temat-rzeka. Jestem pod niebotycznym wrażeniem.
Ile to wymaga od was energii, czasu, bólu i cierpienia.
Chciałam być obeznana, gdy znowu się spotkamy.
Nie zajmuję więcej czasu.
Ale powiedz mi jedno.
- Co to za stylizacja? - Shelley, nie jestem zabawką.
Nie podoba mi się, że traktujesz mnie tak,
jakbym była błyskotką do pokazywania znajomym.
- Nie postąpiłabym tak. - Ale tak robisz.
- Nie… - Nie przerywaj. Tak właśnie postępujesz.
Odkąd cię poznałam, byłam uprzejma i pełna szacunku.
Ale zaczynam uważać, że cieszysz się z czarnej synowej,
bo dbanie o czarnych jest teraz w modzie.
Pewnie po każdym naszym spotkaniu przechwalasz się tym i jestem pewna,
że nie mówisz znajomym o tym, że za każdym razem
zachowujesz się w sposób obraźliwy i niestosowny.
- Ale… - A teraz się popłaczesz.
Będziesz udawać ofiarę.
Jakbym zupełnie się myliła.
Jakby nie liczyły się moje uczucia, tylko twoje.
Jestem zbyt agresywna? A może zbyt „wściekła”?
Najlepsze jest to, że naprawdę chciałam cię poznać jak kobieta kobietę.
Licząc na zrozumienie.
- To chciałam… - Wcale nie.
Bo nie możesz skupiać się tylko na mnie.
Nieważne, ile książek przeczytasz i dokumentów obejrzysz.
I tak nie będę dla ciebie tylko Amirą.
Zawsze będę twoją czarną synową, a to dowodzi twojej ignorancji.
Amira? Wszystko w porządku?
Niezbyt!
A u pani?
No to dobrze.
Amira? Skarbie?
- Pogadamy? - Pogadamy?
Tak.
Chcesz zacząć?
Tak, ale ty chyba też.
Tak.
Ezra…
Nie wiem, jak ma to wypalić.
Po prostu…
No wiesz, twoja rodzina, moja rodzina i cała reszta.
Nie wiem, czy to powinno być aż tak trudne.
I jeśli mam być szczera, to chyba nie mam aż tyle siły.
Przepraszam.
Masz rację.
Ta cała rodzinna otoczka…
Moja mama, twój tata…
I raczej się to nie zmieni.
Ale chcę, żebyś wiedziała,
że czas spędzony z tobą był najlepszym okresem w moim życiu.
Czuję to samo.
No dobrze.
- Myślałem o czymś, co powiedziałaś. - Gdybym za każdą taką akcję brała dolara…
Wiesz, że ciężko cię lubić?
O w mordę!
Cóż takiego powiedziałam, że nie daje ci to spokoju?
Mówiłaś, że czarni i biali nigdy się nie zbratają.
I myślę, że masz rację.
Oczywiście, że mam rację. Jak zresztą zawsze.
Nie daje ci spokoju, że zawsze mam rację?
Nie, nie daje mi spokoju to, że przez chwilę sądziłem, że się mylisz.
Że jest dla nas nadzieja.
Że kiedy dwie osoby z różnych światów zwiążą się ze sobą,
wystarczy im troska o siebie, zainteresowanie i miłość.
Ale w przypadku białych i czarnych miłość nie wystarcza.
Jest zbyt wiele czynników zewnętrznych.
Może to być rodzina albo znajomi. Nie akceptują tego, czego nie rozumieją.
Nieważne, czy jest to słuszne. Po prostu taka jest prawda.
Żyjemy w innych światach. I nie ma przed tym ucieczki.
Ukształtował mnie hip-hop.
Ale nadal nie byłem gotowy na świat, z którego zwyczajnie się nie wywodzę.
Zawsze będę kimś z zewnątrz.
Dlatego, choć brzmi to pojebanie, uważam, że jeśli coś kochasz,
to mimo że chcesz się tym dzielić, najlepiej zachowaj to dla siebie.
Mówiłem, że biały Barry White będzie nas cisnął.
On i Joe Rogan.
Joe Rogan może sobie być rasistą, byle nie przy mnie.
Ale trochę mu dopiekłeś.
Chodzi ci o Ezrę? Gdzie tam.
- Zajechałeś go jak konia pod górkę. - Nic z tych rzeczy.
Postąpiłem jak każdy ojciec.
Przyznaj, że załatwiłeś tego białasa, bo wiedziałeś, że się wywiniesz.
- A ty postąpiłbyś inaczej? - Ja naciągnąłbym go na samochód.
Albo na linię kredytową dla mnie.
Kupiłbym sobie zmywarkę, suszarkę i wodę kolońską.
Chcę wyremontować patio.
- Udałoby się. - Ty i te twoje wymysły.
Nie ma mowy.
Nieważne, co bym zrobił. Żyjemy już w innym świecie, Woody.
Mam na imię Akbar, zasrańcu.
- To nawet tyle samo sylab. - Widzisz?
Nie widziałeś tego, co ja.
W Vegas wciągał z kumplami tyle koki, jakby kręcili remake Człowieka z blizną.
Czyli o to poszło? O kokainę?
Tak, kokaina to jeden z głównych powodów.
Nie jakaś tam kokaina, tylko tona kokainy. Walała się dosłownie wszędzie.
Wciągnął tyle kokainy, że aż się posrał!
- Widziałeś to? - Nie.
Stało się to innym razem, gdy ćpał.
Wszyscy ciągle o tym gadają. Całe miasto o tym wie.
Jak mamy się z nim pokazywać?
Nie bronię go, ale kiedyś też nieźle szalałeś.
Pamiętasz album Cold Blooded Ricka Jamesa?
Nie, nie pamiętam.
Koka świadkiem.
Uwielbialiśmy ten album.
Tylko wtedy czułem się twoim krewnym.
Myślę, że potraktowałeś go nieco niesprawiedliwie.
Tak samo Amirę.
I jego, i ją.
Możesz się tak nie uśmiechać? Miejscowi zaczynają się bać.
Po prostu cieszę się, że mój syn kupi mi buty tenisowe.
Nie wiem, dlaczego nagle zapragnęłaś pary dunków.
Bo syn Diane Kaplan kupił jej buty tenisowe
i szmata ciągle o tym nawija.
O cholera.
Co?
Nic się nie stało. Po prostu chodźmy po te buty.
Chyba musisz odpuścić Diane, bo naprawdę nie chcę…
- Ale przecież… - Ezra?
Amira. Siemasz, mała.
„Siemasz, mała”? Dlaczego próbujesz być jak LL Cool J?
Wybacz. Nie spodziewałem się tu ciebie.
A ja ciebie.
Tato? Co jest?
O kurwa.
Ale się zgraliśmy.
Dobra, nie przywiozłam cię tu po buty.
- Zaczynam się domyślać. - No tak.
Skarbie, nie wiem, jak cię tu zwabiłem, ale na pewno kłamstwem.
Porozmawiałem sobie z Shelley.
Tak. Wiemy, że skopaliśmy sprawę.
- Mocno. - Tak.
I dlatego jesteśmy wam winni przeprosiny.
- Mogę pierwszy? - Proszę.
Ezra.
Bracie.
Posłuchaj.
Nie dawałem ci spokoju, odkąd się poznaliśmy.
I przepraszam, bo nie zasługiwałeś na to.
Nie mogłem pogodzić się z tym, że nie jesteś naszym wymarzonym zięciem.
Nie sądziłem, że dojrzę w tobie siebie.
A jednak dostrzegam. Jesteś dobrym człowiekiem.
I zaradnym.
Ale przede wszystkim obaj kochamy Amirę. Zrobilibyśmy wszystko, by ją uszczęśliwić.
Dobra, moja kolej.
Amira…
Bardzo cię przepraszam
za wszystkie obraźliwe rzeczy, które powiedziałam i zrobiłam.
Po prostu zagubiłam się w tym wszystkim.
Mój syn pojawił się w domu z przepiękną i wspaniałą kobietą,
a ja nie znałam jej świata, choć sądziłam, że jest inaczej.
Ucieszyłam się na myśl o nowej i innej kulturze w naszej rodzinie.
Mam nadzieję, że przyjmiesz moje przeprosiny,
bo to przeprosiny w imieniu wszystkich białych ludzi.
Nie licząc prawdziwych rasistów.
A także w imieniu wszystkich żydów. Nie licząc cioci Mitzie, bo to…
- Rasistka. - Taka prawdziwa.
To straszna kobieta.
Ale przede wszystkim w imieniu swoim, Shelley Cohen z Brentwood w Kalifornii.
Bardzo cię przepraszam, Amira, bo kocham cię i nie uważam za zabawkę.
W końcu zrozumiałam, że jesteś silną indywidualistką.
Dziękuję, pani Shelley. To wiele dla mnie znaczy.
Poczułam, że jest to w pełni szczere, dlatego bardzo dziękuję.
Ezzy.
Przepraszam i żałuję, że rzucałam wam kłody pod nogi.
Nie żałujesz.
Nie, ale kocham cię.
- Ja ciebie też. - Kocham cię, synku.
No dobrze.
Wpadliśmy z Akbarem na pomysł.
- Sądzimy, że się wam spodoba. - I to bardzo.
Tęskniłeś za mną tak samo jak ja za tobą?
Bardzo mocno.
Nawet kupiłem kapcie, by mieć namiastkę ciebie.
Ale marki Umbro. Innych nie było.
- Wiem. - O nie.
Kupiłem je, bo było mi smutno.
Tęskniłem za tobą.
Ja za tobą też.
Kocham cię.
Dziękuję!
Niech będą pozdrowieni wszyscy,
którzy będą świadkami ślubu Ezry i Amiry oraz połączenia dwóch serc w jedno.
Wybraliście siebie nawzajem, aby zbudować wspólny dom.
Dom nie w sensie fizycznym, lecz we własnych sercach.
Oby był pełen szczęścia każdego dnia w ramach tej wypełnionej miłością podróży.
- Zaszalał z języczkiem. - Większość białych tak robi.
- Uwierzyłaś już, że to się dzieje? - Tak!
- Wyglądają na szczęśliwych. - Owszem.
Państwo Cohen.
Państwo Mohammad-Cohen.
- Tak. - No to się porobiło.
Napisy: Krzysiek Igielski