เราสามควรพบกันใหม่เมื่อยามใด
ยามฝนห่า ฟ้าผ่า หรือพายุคลั่ง
ยามสมรภูมิเงียบสงบกลบฝัง
ยามศึกสั่งรู้แพ้ชนะไป
พบกันที่ใด
ณ กลางทุ่ง
เราจักมุ่งไปพบแมคเบธ เราจักมุ่งไปพบแมคเบธ
ทำดีได้ชั่ว ทำชั่วดีได้
ลอยลมโสมมฝ่าม่านหมอกบังตา ผ่านไป
สวัสดี สหายกล้า
โปรดแจ้งพระราชาว่าสถานการณ์ด่านหน้า เมื่อท่านจากมาเป็นเช่นไร
ตอนแรกไม่อาจบอกได้
ราวทั้งสองแข่งว่ายน้ำอ่อนล้า จนจำต้องพยุงกันไว้แทบสำลักจมไป
แมคดอนวัลด์จอมโฉด
เทพีแห่งโชคยิ้มร่าอยู่ข้างมัน
ราวนางแพศยาแห่งทัพกบฏ
แต่ถึงอย่างนั้นยังไม่พอ
เพราะแมคเบธผู้แกล้วกล้า เขาช่างเหมาะสมกับฉายานั้น
กลับไล่เทพีแห่งโชคด้วยดาบเหล็กกล้า ซึ่งกรุ่นควันโลหิตประหัตประหาร
ดั่งขุนศึกคู่ใจเทพห้าวหาญ แหวกทางจนเผชิญหน้ากับไอ้ไพร่ ดั่งขุนศึกคู่ใจเทพห้าวหาญ แหวกทางจนเผชิญหน้ากับไอ้ไพร่
ซึ่งมิทันได้จับมือหรือเอ่ยคำลาใด
ก่อนจะโดนกระซวกแทงกลางตัวกรีดยันศอ
ก่อนตัดคอเสียบประจานเหนือป้อมปราการ
สายโลหิตข้าช่างกล้า สมคุณค่าเอกบุรุษ
แต่แม้แมคเบธผู้กล้าจะเอาชนะเหล่าอธรรม
จนทหารไพร่พากันกรูหนีไม่เป็นท่า…
แต่กษัตริย์นอร์เวย์ กลับสบช่องเห็นโอกาสเสริมอาวุธ
เสริมทัพทหาร กลับเข้ามาโจมตีอีกครั้ง
แต่ผู้นำทัพของเรามิได้หวั่นใช่ไหม แมคเบธกับแบงโคว
ใช่
ดั่งพญาอินทรีหวั่นนกกระจอก พญาสิงห์หวั่นกระต่ายน้อย
ทั้งสองจึงเข้าห้ำหั่นศัตรูแรงขึ้นเป็นสองเท่า
ข้ามิอาจเล่าต่อ
ช่วยรักษาแผลให้ข้าก่อนเถิด
ขอจงทรงพระเจริญ
ท่านมาจากที่ใด เธนผู้ทรงเกียรติ
จากไฟฟ์ พระองค์
ที่นั่น ธงทิวทหารนอร์เวย์ปลิวเสียดเสนียดตา จนประชากลัวทั่วทั้งหล้า ที่นั่น ธงทิวทหารนอร์เวย์ปลิวเสียดเสนียดตา จนประชากลัวทั่วทั้งหล้า
กษัตริย์นอร์เวย์มากับทหารมากล้น พร้อมกองหนุนจากไอ้คนทรยศไร้สัจจะ
เจ้าเธนแห่งคอว์ดอร์ จุดชนวนศึกร้ายชวนหวั่นใจขึ้นอีกครั้ง
จนกระทั่งแมคเบธและแบงโคว ด้วยเกราะกล้าและความชำนาญฝึก
เข้ากรำศึกโรมรันเทียบเทียมกัน
ดาบต่อดาบ ทัพต่อทัพ เข้าปะทะ ห้ำหั่นจิตคิดคดของมันนั่น
สุดท้ายแล้ว…
ชัยชนะนั้นเป็นของเรา
น่ายินดียิ่ง
เราจะไม่ยอมให้เธนแห่งคอว์ดอร์ หลอกเอาน้ำใจเราไปได้อีก
- ไม่ได้ - จงประกาศไปว่าเราสั่งประหาร
ข้าจะทำตามนั้น
และตำแหน่งเดิมของมัน…
จงมอบให้แมคเบธ
เจ้าไปอยู่ที่ใดมา พี่น้องข้า
มัวแต่เชือดหมู
พี่น้องข้า แล้วเจ้าเล่า
ดูสิข้านำอะไรมา
ขอดู ขอดู!
นี่ข้ามีนิ้วกะลาสี หักพินาศระหว่างทางกลับบ้านมัน
กลองลั่น กลองลั่น!
แมคเบธมาแล้วนั่น
ใช่
ข้าจะร่อนตะแกรงมุ่งไปหา
และเช่นหนูหางกุดวิ่งกวดมา ข้าจะไป ข้าจะไป ข้าจะไป
ข้าจะรีดคั้นเขาจนแห้งเป็นฟาง ข้าจะรีดคั้นเขาจนแห้งเป็นฟาง
นิทราจะหลีกหนีทั้งคืนวัน
อย่าได้ฝันจะข่มตาหลับอีกต่อไป
เขาต้องมีชีวิตอันต้องสาป
กริ่งเกรงมากเก้าคูณเก้าสัปดาห์ได้
จนแห้งเหี่ยวห่อหดลดหาย
เราพี่น้องสามแม่มดจับมือไว้
ไปได้ไกลทั้งทางบกและทางทะเล
และยังร่ายหมุนไปไม่มีหยุด
ทางโน้นสามทางนี้สามเวียนกันไว้
วนไปต่ออีกสามรอบเพื่อเป็น...
เก้า
จบ
เสกมนตร์สำเร็จแล้ว
วันชั่วนี้ช่างดีกว่าที่เคยเจอ
อีกไกลแค่ไหนกว่าจะถึงฟอร์เรส
นี่ตัวอะไร ช่างเหี่ยวย่นแต่งองค์ประหลาดล้ำ
จนดูเหมือนไม่ได้มาจากโลกนี้ หากแต่อยู่ที่นี่
เจ้ามีชีวิตหรือไม่ ฤๅเจ้าคือสิ่งใดที่ใครจะใคร่ถาม
ตอบมา พูดได้ไหม เจ้าคืออะไร
แมคเบธจงเจริญ
ขอท่านเธนแห่งกลามส์จงเจริญ
แมคเบธจงเจริญ ขอท่านเธนแห่งคอว์ดอร์จงเจริญ!
แมคเบธจงเจริญ
ผู้ซึ่งจักเป็นกษัตริย์ในกาลหน้า
พวกเจ้ามีตัวตน หรือเพียงมนตร์สร้างฝันขึ้นหลอกตา พวกเจ้ามีตัวตน หรือเพียงมนตร์สร้างฝันขึ้นหลอกตา
หากเจ้าสามารถมองทะลุเมล็ดพันธุ์แห่งกาลเวลา
บอกได้ว่าเมล็ดใดจะเจริญ
จงบอกแก่ข้า ผู้ไม่ได้ร้องขอ และไม่กลัวหากเจ้าจักชอบหรือเกลียดข้า
ต้อยต่ำกว่าแมคเบธ หากแต่สูงส่งกว่า
มิได้สุขสมเท่า หากแต่สมสุขกว่า
จักมีกษัตริย์เกิดแต่เจ้า แม้เจ้ามิได้นั่งบัลลังก์
ดังนั้นทุกคนจงฟัง แมคเบธและแบงโควจงเจริญ
แบงโควกับแมคเบธ
จงเจริญ
อยู่ก่อน เจ้าผู้พูดปริศนา บอกมาอีก
ข้ารู้ว่าตนเป็นเธนแห่งกลามส์ แต่คอว์ดอร์มาอย่างไร
เธนแห่งคอว์ดอร์ยังอยู่ นับเป็นบุรุษผู้เจริญก้าวหน้า
และยิ่งคำที่ว่าข้าจะเป็นกษัตริย์ ยิ่งไม่มีทางเชื่อได้
บอกมาว่าเจ้าได้รู้ชะตาประหลาดนี้มาจากที่ใด
หรือเหตุใดจึงมาขวางทางเราบนทุ่งหญ้า ด้วยคำพยากรณ์เช่นนี้
ผืนดินแตกฟองดั่งอยู่บนผิวน้ำ
คงเหลือเท่านี้ พวกนั้นสลายหายไปที่ใด
สิ่งที่ดูจับต้องได้กลับมลาย ดั่งลมหายใจเจือไปในสายลม
หรือพวกนั้นยังอยู่
เมื่อแต่กี้เป็นเรื่องที่เราพูดกันได้
หรือเราทั้งคู่ต่างเผลอกินรากไม้ ซึ่งพรากเหตุผลและสติไปขังไว้
ลูกๆ ของท่านจะได้เป็นกษัตริย์
ท่านจะได้เป็นกษัตริย์
และเป็นเธนแห่งคอว์ดอร์ด้วย หรือไม่ใช่
นั่นคือคำที่เขาพูดไว้โดยแท้ นั่นคือคำที่เขาพูดไว้โดยแท้
นั่นใคร
แมคเบธ กษัตริย์ทรงได้สดับ ข่าวความสำเร็จน่ายินดีของท่านแล้ว
และเมื่อยิ่งได้พิจารณาวีรกรรมของท่าน ในการศึกปราบกบฏ
เขาปลาบปลื้มอัศจรรย์จนไม่อาจเอ่ย ด้วยผลงานของท่านทั้งสองคน
เราได้รับมอบหมาย ให้นำคำขอบคุณจากเจ้าเหนือหัวมาบอก
และแจ้งให้ท่านกลับไปเข้าเฝ้า เพื่อรับรางวัลจากพระองค์ต่อไป
และเพื่อเป็นรางวัลเบื้องต้น จากเกียรติยศที่ท่านจะได้ต่อจากนี้
ทรงมอบหมาย โดยตรง ให้ข้าเรียกตำแหน่งท่านว่าเธนแห่งคอว์ดอร์
ดังนั้นจึงจะต้องคำนับท่าน ท่านเธนผู้ทรงเกียรติที่สุดจงเจริญ ดังนั้นจึงจะต้องคำนับท่าน ท่านเธนผู้ทรงเกียรติที่สุดจงเจริญ
ตำแหน่งเป็นของท่านแล้ว
อะไร หรือคำปีศาจเหล่านั้นจะเป็นจริง
เธนแห่งคอว์ดอร์ยังมีชีวิต แต่งยศผิดให้ข้าเช่นนี้ได้หรือ
บุคคลซึ่งเคยเป็นเธนผู้นั้นยังอยู่
หากแต่อยู่โดยต้องแบกรับคำพิพากษา ในชีวิตซึ่งควรจะเสียไปในไม่ช้า
ไม่ว่าเขาจะยกทัพเข้าร่วมกับทัพนอร์เวย์
หรืออุดหนุนหล่อเลี้ยงกลุ่มกบฏ ด้วยแอบช่วยหรือส่งข้อมูลใดๆ
หรือเพราะเขาตั้งใจบั่นทอน ให้ประเทศนี้ต้องแตกพ่าย ข้ามิอาจรู้ได้
แต่โทษประหารที่เป็นกบฏต่อแผ่นดิน ซึ่งทั้งพิสูจน์และสารภาพแล้ว…
บั่นบัลลังก์ของมันลง
ข้าขอขอบใจที่เป็นธุระ
กลามส์และเธนแห่งคอว์ดอร์
ตำแหน่งสูงสุดรั้งรออยู่ไม่ไกล ตำแหน่งสูงสุดรั้งรออยู่ไม่ไกล
ท่านไม่อยากให้เชื้อไขเป็นกษัตริย์หรือ
พวกที่มอบตำแหน่งเธนแห่งคอว์ดอร์ให้ข้า ก็สัญญาจะมอบบัลลังก์นั้นให้พวกเขา
หากท่านเชื่อมั่นเช่นนั้น อาจเติมเชื้อไฟให้ท่านได้มงกุฎ
เหนือจากตำแหน่งเธนแห่งคอว์ดอร์
แต่เรื่องนี้ยังประหลาดล้ำ
บ่อยครั้ง เพื่อจะทำร้ายทำลายเรา
เหล่าพลังโฉดเขลาจักเอ่ยความจริง
ซื้อใจเราด้วยเรื่องเล็กน้อยหลายสิ่ง เพื่อหักหลังเราอย่างยิ่งในปลายกาล
สิ่งหลอนหลอกเหนือธรรมชาตินี้ คงไม่ใช่ดี คงไม่ใช่ร้าย
หากร้าย เหตุไฉนจึงมอบข่าวปรีดาไว้ และสุดท้ายกลับกลายเป็นความจริง
ข้าเป็นเธนแห่งคอว์ดอร์แล้ว
หากดี เหตุไฉนข้าจึงยังคิด ทำเรื่องผิดน่าสยองขนหัวลุกนั่น
แค่เพียงคิดใจก็เต้นกระตุกตาม ผิดใจความ ผิดผี ผิดจรรยา
จังหวะในการศึกอันตราย ยังไม่ร้ายเท่าภาพซึ่งคดยิ่งกว่า
เพียงแค่คิด ยังไม่ได้ฆ่า แค่คิดขึ้นมา
สั่นอัตตาจนทำการอะไรไม่ได้
มิรู้ว่าอะไรจริง อะไรไม่ใช่
หากชะตาจะให้ข้าเป็นกษัตริย์ เหตุใดชะตาจึงมิส่งมงกุฎให้โดยไม่ต้องลงมือ
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
แม้วันคืนเลวร้ายจะยาวนานเพียงใด สักวันมันต้องจบลง
"พวกนางมาพบข้าในวันที่รบชนะ
และจากหลักฐานอันประจักษ์ข้าจึงรู้แน่ชัด
ว่าพวกนั้นหยั่งรู้มากกว่าเหตุนานาในโลกนี้
เมื่อข้าปรารถนาร้อนรุ่ม อยากซักถามต่อให้ถ้วนถี่
พวกนั้นกลับกลายเป็นอากาศธาตุ แล้วหายตัวไปเลยทันที
ขณะที่ข้าได้แต่ยืนอึ้งนิ่งอัศจรรย์นั้น
กลับมีม้าเร็วส่งสาส์นจากกษัตริย์ ซึ่งพากันเรียกข้าว่า 'เธนแห่งคอว์ดอร์'
ตำแหน่งซึ่งก่อนหน้านั้น เหล่าสามแม่มดใช้เรียกข้า
และเรียกข้าด้วยตำแหน่งในอนาคตว่า 'กษัตริย์ในภายภาคหน้าจงเจริญ' และเรียกข้าด้วยตำแหน่งในอนาคตว่า 'กษัตริย์ในภายภาคหน้าจงเจริญ'
นี่เป็นข่าวที่ข้าอยากบอกท่านไว้ คู่ขวัญอันยิ่งใหญ่ในชีวิตข้า
เพื่อให้ท่านไม่เสียโอกาส จักได้ร่วมยินดีแต่โดยไว
และได้รู้ถึงตำแหน่งใหญ่ยิ่งดั่งสัญญา
ขอท่านจงรู้แน่แก่ใจ ข้าขอลา"
ท่านคือเจ้าแห่งกลามส์ ตอนนี้ได้คอว์ดอร์
และจักเป็นตามสัญญะดั่งที่รอ
หากแต่ข้ายังเกรงว่านิสัยของท่านนั้น
มักเห็นใจเพื่อนมนุษย์เป็นสำคัญ เกินจะใช้ทางลัดที่ชัดเจน
ท่านจะทำได้ดี
และใช่ว่าไร้ความทะยานอยาก หากแต่ขาดความร้ายกาจที่จะคว้า
สิ่งที่ท่านปรารถนาอย่างแรงกล้า ต้องได้มาอย่างทรงเกียรติ
มิอยากเล่นนอกกติกา แต่ถ้านรกประเคนให้ ท่านก็เอา
โปรดเร่งกลับมาเถิด
ให้ข้าได้เป่าวิญญาณเข้าหูท่าน
ใช้พลังแห่งคำพูดข้าช่วยขับไล่
ทุกสิ่งซึ่งขวางทางระหว่างท่านกับมงกุฎทองนั้น
ประหารคอว์ดอร์แล้วใช่หรือไม่
พระเจ้าข้า
ข้าได้สนทนากับผู้ซึ่งเห็นเขาม้วยมลาย
รายงานว่าเขาสารภาพอย่างจริงใจ ถึงพฤติกรรมทรยศทั้งหมดนั้น
ขอพระองค์ทรงโปรดประทานอภัย เพราะเขาได้สำนึกบาปอันมหันต์
ในชีวิตเขานั้นไม่เคยเป็นเช่นจังหวะก่อนลาโลก
เขาตายดั่งเตรียมบทม้วยมรณามาอย่างดี
และยอมทิ้งทุกสิ่งซึ่งเห็นเป็นสำคัญ ราวกับสิ่งเหล่านั้นไร้ค่า และยอมทิ้งทุกสิ่งซึ่งเห็นเป็นสำคัญ ราวกับสิ่งเหล่านั้นไร้ค่า
หามีศาสตร์ใด สอนให้อ่านสิ่งในใจจากใบหน้า
เขาเคยเป็นบุรุษซึ่งข้าไว้ใจหนักหนา
สายเลือดสูงศักดิ์แห่งข้า
แม้ตอนนี้ข้ายังบาปหนักนัก เพราะไม่รู้จะตอบแทนท่านอย่างไร
ข้าพูดได้เพียงแต่ว่าท่านควรได้รับสิ่งนานา มากยิ่งกว่าที่ทุกคนจะให้ได้
เพียงมีโอกาสแสดงความรักและภักดี ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว
ยินดีต้อนรับ
ข้าจะได้เริ่มปลูกฝังท่าน และจะพยายามทุกทางให้ท่านได้เติบโตเต็มที่
แบงโควผู้ทรงเกียรติ ท่านก็คู่ควรเกียรติเทียมเท่า
และมิควรมีผู้ใดคิดว่าท่านมิเทียมเท่า
ให้ข้าได้กอดท่านไว้แนบใจด้วยเถิด
หากข้าได้เติบโต ผลที่ได้ก็เกิดแด่ท่าน
ข้าสุดปรีดาอย่างปลื้มปริ่ม
มิอาจซ่อนความยินดีจนน้ำตาเอ่อท้น มิอาจซ่อนความยินดีจนน้ำตาเอ่อท้น
ลูกหลานข้า ญาติข้าและเธนทั้งหลาย
และเหล่าผู้สูงศักดิ์วงในที่สุดนี้
โปรดรับรู้ว่าเราจะแต่งตั้ง ให้มัลคอล์ม ลูกคนโตของเรา…
และจากนี้เราจะเรียกเขาต่อไปในกาลหน้าว่า
มกุฎราชกุมารแห่งคัมเบอร์แลนด์
ซึ่งเกียรตินี้มิได้ขึ้นอยู่แต่เขาเพียงผู้เดียว
หากแต่สัญญะแห่งเกียรติศักดิ์ศรี สว่างเช่นดารา ส่องแสงจ้าทั่วหล้าถึงผู้คู่ควร
และจากนี้เราจักไปอินเวอร์เนส ให้ได้สร้างเสริมสัมพันธ์กันต่อไป
ข้าขอเป็นผู้เดินสาส์นส่งข่าวสำราญใจ
ให้ศรีภรรยาได้รู้ว่าท่านจะไปถึงโดยไว ขออนุญาตกล่าวลา
เชิญ ท่านคอว์ดอร์
เราจะตามไป เขาใส่ใจไปเตรียมการต้อนรับล่วงหน้า
ช่างเป็นสายโลหิตซึ่งไร้ใครเทียม
เจ้าชายแห่งคัมเบอร์แลนด์
เหมือนท่อนแก่นทอดขวางให้ข้าสะดุด จำต้องล้มหรือต้องข้าม เหมือนท่อนแก่นทอดขวางให้ข้าสะดุด จำต้องล้มหรือต้องข้าม
มันกล้ำกรายขวางทางที่ข้าจะเดิน
เหล่าดาราบนฟ้า ซ่อนแสงเสียเถิด
อย่าให้ประกายสาด เห็นความปรารถนาลึกล้ำของข้าได้
คืนนี้กษัตริย์จะเสด็จมา
พูดอย่างนั้นเจ้าบ้าไปแล้วรึ เจ้านายของเจ้ามิได้อยู่กับเขาหรือไร
ขออภัยนายหญิง แต่เป็นเรื่องจริง เธนของเรากำลังมุ่งหน้ามา
ผู้นำสาส์นเร่งม้านำหน้าเขามา
ดูแลเขาให้ดี เพราะเขานำข่าวน่ายินดีมาสู่เรา
แม้แต่นกกายังโก่งคอจนแสบพร่า
ประกาศการมาของดันแคนสู่ป้อมศึกเรา
มาเถิด จิตวิญญาณอันแรงกล้า ซึ่งรองรับความคิดมนุษย์
ปลดเปลื้องอิสตรี
เติมความเหี้ยมเสริมความทรามสุดชั่วช้า จากปลายเท้าถึงยอดกระหม่อมข้า
ขอให้โลหิตนี้ขุ่นข้น
ขัดขวางกระแสทางสำนึกผิดในใจตน ขัดขวางกระแสทางสำนึกผิดในใจตน
อย่าได้สน อย่าปรานี อย่าหวั่นใจ
หรือรักษ์สันติจนไม่เสร็จสมประสงค์ได้
จงเติมเต้าอิสตรี
เปลี่ยนน้ำนมที่มีเป็นน้ำดีพิษขมเถิด เจ้าปีศาจทั้งหลาย
แลแม้จะไม่ปรากฏกาย แต่จงดูดดื่มคลายกระหาย ขณะเร้นกายในสายลม
มาเถิด ความมืดมนอนธการ แฝงร่างพลันในควันหนานรกร้าย
จนคมมีดมิอาจเห็นแผลที่กรีดผ่า
สวรรค์เบื้องบนก็มิอาจสอดตา ผ่านม่านมืดดำมาสั่งห้ามว่า "หยุด หยุด"
กลามส์ผู้ยิ่งใหญ่
คอว์ดอร์ผู้สมค่า คอว์ดอร์ผู้สมค่า
และจักยิ่งใหญ่เกินตำแหน่งทั้งสองในกาลหน้า
สาส์นของท่านนำข้าหลุดจากปัจจุบันอันว่างเฉย
ราวกับจักจับต้องอนาคตได้ ณ บัดนี้
ยอดรักของข้า
คืนนี้ดันแคนจะมาที่นี่
แล้วเขาจะอยู่ถึงเมื่อใด
พรุ่งนี้ ตามที่เขาว่าไว้
โอ วันพรุ่งของเขาจักมิอาจได้เห็นตะวัน
สีหน้าท่าน เธนของข้า ชัดเจนราวตำรา ให้ใครๆ อ่านความประหลาดล้ำ
จะลวงยุค ต้องทำตนเข้ายุคตาม
สื่อความยินดีต้อนรับ ด้วยสายตา ด้วยทีท่า ด้วยถ้อยคำ
ทำตัวเหมือนดอกไม้ไร้เดียงสา แต่จงเป็นอสรพิษซึ่งซ่อนใต้พุ่มนั้น
เราต้องจัดการต้อนรับกษัตริย์ที่จะมา
และท่านควรปล่อยเรื่องสำคัญคืนนี้ ให้เป็นหน้าที่ของข้า และท่านควรปล่อยเรื่องสำคัญคืนนี้ ให้เป็นหน้าที่ของข้า
เพราะทุกคืนและทุกวันจะนำพา
บัลลังก์ราชาจะรับผลสืบเนื่องไป
ทำหน้าซื่อตาใสไว้
หากลังเลมีแต่จะกระตุ้นความสงสัย
ปล่อยเรื่องทั้งหลายให้ข้าจัดการ
ปราสาทนี้ตั้งอยู่ในชัยภูมิเหมาะจริง
อากาศสะอาดหอมเบาบาง เข้ากับสัมผัสอ่อนไหวของเรา
เหล่าสกุณาที่เป็นแขกยามฤดูร้อนของเคหาสน์นี้
ย่อมเห็นด้วยเพราะทำรังไปทั่ว
ว่าอากาศที่นี่ดั่งลมหายใจสวรรค์ แสนเย้ายวนใจ
เพราะไม่มีคาน ขื่อ แป หรือช่องว่างใดๆ
ที่เจ้านกเหล่านี้ไม่หาซอกเข้าทำรังวางไข่
ไม่ว่านกเหล่านี้ไปทำรังอยู่ที่ใด ข้าก็มั่นใจว่า ณ จุดนั้นอากาศจะดี ไม่ว่านกเหล่านี้ไปทำรังอยู่ที่ใด ข้าก็มั่นใจว่า ณ จุดนั้นอากาศจะดี
มาแล้วนั่น เจ้าบ้านหญิงผู้ทรงเกียรติ
ไม่ว่าเราจะตระเตรียมเช่นไร ต่อให้ใหญ่เป็นสองหรือสี่เท่า
ยังมิอาจเทียมเท่าเกียรติยศศักดิ์ศรี ซึ่งทรงมอบให้ข้าฯ ลึกล้ำกว้างกว่านที
ซึ่งทรงมียามเมตตาเสด็จโปรดเรือนเรา
เธนแห่งคอว์ดอร์อยู่ที่ใดเล่า
เราควบตามเขามาติดๆ และยังคิดจะกวดให้ถึงก่อนเขา
แต่เขาควบม้าได้คล่องแคล่วนัก และรักของเขาซึ่งคมกว่าเดือยม้า
ช่วยให้เขาปรี่ถึงเคหาได้ก่อนเรา
ท่านหญิงผู้ทรงศักดิ์ เราเป็นแขกของท่านในคืนนี้
ลุกขึ้นเถิด
นำข้าไปสู่ท่านเจ้าแห่งปราสาทนี้ที
หากลงมือแล้วจักจบสำเร็จ จะดีกว่าถ้าเสร็จโดยเร็วรี่
หากฆ่าแล้วดับปัญหานานามี
แถมจับที่สำเร็จเบ็ดเสร็จเด็ดสืบไป
เพียงลงมือครั้งเดียว ณ ที่นี้ อาจจะดีครบจบสมบูรณ์ลงไปได้
แต่ที่นี่… แต่ที่นี่…
ณ ตลิ่งที่พักพิงในกาลไกล เราจักข้ามชีวิตซึ่งมีต่อมา
หากในกรณีนี้ยังต้องคิดโทษ
คำสั่งโฉดซึ่งเราสอนคนข้างหน้า
ซึ่ง… สอนไปแล้วอาจย้อนหลอนผู้คิดมา
คำตัดสินแม้ยุติธรรมสักเพียงไหน
อาจส่งจอกยาพิษร้ายสู่ปากข้า
เขามาด้วยไว้ใจถึงสองตรา
ตราหนึ่งหนาคือเป็นญาติราชบริพาร
ทั้งสองบ่งข้อห้ามทำการนั้น
อีกตราคือ เป็นเจ้าบ้าน…
เราควรกันฆาตกร ปิดประตู มิใช่ถือมีดเถือเนื้อเอง
อีกทั้งดันแคนนี้คงอำนาจ
เขาปกครองราษฎร์ด้วยยุติธรรมอย่างขาวใส
ดั่งเทพประกาศความดีของเขาก้องไกล
เป็นบาปใหญ่หากประหัตประหารกัน
ความสงสารเวทนาดั่งทารก จะขี่ลมพายุมาเป็นแม่นมั่น
เหมือนเทวดาน้อย ลอยลมค่อยส่งสาส์นจากสวรรค์
พัดโหมการณ์นี้ให้ดูโหดมหันต์ จนเสียน้ำตาจาบัลย์ทั้งแผ่นดิน พัดโหมการณ์นี้ให้ดูโหดมหันต์ จนเสียน้ำตาจาบัลย์ทั้งแผ่นดิน
ข้าไม่รู้จะกระตุ้นความต้องการด้านนั้นด้วยสิ่งใด
มีเพียงความทะเยอทะยานใหญ่ ซึ่งมักฉุดให้คนล้มทุลักทุเล
เป็นอย่างไรบ้าง
มื้อค่ำจวนจบแล้ว
เขาถามถึงข้าหรือไม่
ไม่รู้รึว่าเขาต้องถาม
เราจะหยุดเรื่องนี้ไว้เพียงเท่านี้
เขาเพิ่งแต่งยศให้ข้า
บุคคลมากมายนานา ล้วนคิดเห็นว่าข้าสูงส่งแสนดี
ข้าอยากรักษาชื่อเสียง ดั่งอาภรณ์ซึ่งยังใหม่เอี่ยมเช่นนี้
หาใช่รีบสลัดทิ้งไปเร็วเกิน
ความหวังใจใฝ่สูงเมามาย ตอนที่ท่านแต่งองค์อยู่หรือไร
หรือมันหลับใหล
แล้วตื่นลืมตาขึ้นมาหวั่นไหว ซีดขลาดจากที่กล้าใฝ่ใจอย่างเสรี
จะได้รู้ว่ารักกันเพียงเท่านี้
ท่านกลัวที่จะกล้าและกระทำการ เช่นที่ใจปรารถนากระนั้นหรือ ท่านกลัวที่จะกล้าและกระทำการ เช่นที่ใจปรารถนากระนั้นหรือ
ท่านอยากได้เกียรติสูงสุดในชีวิต
แต่มีเกียรติแล้วขี้ขลาดมันจะได้ไหม
ปล่อยให้ "ไม่กล้า" เงื้อง่าแทนว่า "จะทำ" ดั่งแมวหิวปลาแต่ไม่กล้าลงน้ำ
ขอร้อง พอเถิด
ข้ากล้าทำทุกสิ่งที่บุรุษพึงกระทำ แต่บางเรื่องหาใช่ควรทำไม่
งั้นสัตว์ตัวใดที่ทำให้ท่านคิดผิดสัญญากับข้าเวลานี้
ท่านทำได้เมื่อใด เมื่อนั้นค่อยเรียกตัวเองเป็นชาย
และเมื่อกล้าทำการใหญ่เพียงใด ท่านยิ่งเป็นเอกบุรุษขึ้นได้เพียงนั้น
ข้าเคยให้นมลูก
ข้ารู้ว่ารักซึ่งมีต่อเด็กที่ดูดถันนั้นอ่อนโยนเพียงใด
แต่ทว่า ต่อให้เด็กนั้นยังยิ้มให้ข้าจากใจ
ข้าพร้อมดึงถันออกจากเหงือกไร้ฟัน พร้อมกับทุบหัวเด็กนั้นให้สมองไหล
หากข้าสาบานกับท่านไว้ว่าจะทำการเช่นนี้
แล้วถ้าล้มเหลวเล่า
ก็ให้ล้มไป
แต่ถ้าท่านตอกย้ำความกล้าให้มั่นเข้าไว้ เราจะไม่ล้ม
ยามดันแคนหลับใหล
ซึ่งก็น่าจะหลับโดยง่าย จากการเดินทางไกลในวันนี้ ซึ่งก็น่าจะหลับโดยง่าย จากการเดินทางไกลในวันนี้
ข้าจักชวนชักให้มหาดเล็กทั้งสอง กรำสุราเมามายเสียทันที
จนความจำหรือรั้วกันสมอง ระเหิดหายกลายเป็นควัน
เหตุและผลกลั่นลงเป็นเพียงหยดเบาบาง
หากเมาเป็นหมาจนหลับใหล ต่างอะไรกับคนตายข้าใคร่ถาม
เราสองคนจะสำแดงสิ่งสารพัน ดันแคนผู้ไร้ทหารยามย่อมไม่รู้ตัว
แล้วค่อยใส่ไคล้องครักษ์ อย่าได้กลัว
มันสองตัว รับความผิดมหันต์ของเราไป
เลือกแต่เด็กหนุ่มมาเท่านั้น
เพราะเรื่องเช่นนี้ ควรจะมีแต่ชายชาติอาชาจึงทำได้
แต่จะมีใครไหมคิดสงสัย เมื่อเราปาดเลือดใส่ไว้บนตัว
องครักษ์ง่วงงุนสองคนของตัวเขา แถมยังเอากริชของมันใช้แทงบั่น
ว่าการนี้ไม่ใช่ฝีมือมัน
ใครจะกล้าคิดเป็นอื่นได้
เราจะโหยไห้แสนโศกศัลย์ สุดจาบัลย์จากการตายของราชา
ข้าตั้งใจมั่นแล้ว…
ทั้งร่างพร้อมกล้าแกล้วจะทำการโฉดมหันต์
ไปกัน ฆ่าเวลาด้วยละครฉากใหญ่ ไปกัน ฆ่าเวลาด้วยละครฉากใหญ่
ต้องปั้นหน้าซ่อนความนัยซึ่งใจทรามรู้ดี
พระจันทร์ตกแล้ว แต่ลูกไม่ได้ยินเสียงขานโมงยามใด
จันทร์ลับฟ้าตอนเที่ยงคืน
ลูกว่าจันทร์ลับไปหลังจากเวลานั้น
นี่ รับดาบของพ่อไป
คืนนี้สวรรค์กักแสงจันทราไว้
ไร้แสงเทียนจากฟากฟ้า
พ่อเหนื่อยล้าอ่อนแรงแทบขยับตัวไม่ได้ หากแต่ใจยังไม่ยอมหลับ
พลังปรานีลึกลับ โปรดรัดรึงความรู้สึกอันมิพึงมี
ซึ่งอาจผุดได้เมื่อหลับฝัน
- เอาดาบมานี่ นั่นใครกัน - สหายท่าน
อะไรกันท่าน ยังไม่พักอีกรึ กษัตริย์ของเราบรรทมไปแล้ว
ทรงพอพระทัยอย่างประหลาดล้ำ
จนประทานของกำนัลมากมายให้คนของท่าน
ด้วยเขามาฉุกละหุก เราจึงอาจมีข้อบกพร่องในการรับใช้
หากมีเวลาเตรียมใจคงทำได้มากกว่านี้
ทุกอย่างเรียบร้อยดี
เมื่อคืนนี้ข้าฝันถึงนางแม่มดทั้งสาม
สิ่งที่พวกนางทำนายให้ท่านเป็นจริง
ข้าหาได้คิดถึงพวกนางไม่
แต่หากเรามีเวลาว่างสักหนึ่งชั่วโมง
เราจะได้ไปคุยเรื่องนั้นกันในป่า
หากท่านจะมีเวลา
แล้วแต่ท่านว่า
ระหว่างนี้ท่านพักก่อนเถิด
ขอบคุณ ขอให้ท่านได้พักเช่นกัน
ไปบอกนายหญิงของเจ้า
เมื่อเครื่องดื่มข้าพร้อมให้นางลั่นระฆัง
ที่เห็นนี้คือกริชมิใช่หรือ
มีด้ามถือยื่นถึงมือเกือบจับได้
มาเถิด…
ให้ข้าเอื้อมไปจับกระชับไว
สัมผัสไม่ได้ หากยังเห็นแน่แก่ตา
เจ้าเป็นเพียงภาพหลอนหลอกลางร้าย แตะไม่ได้ เพียงแต่เห็นอยู่ตรงหน้า
หรือเจ้าเป็นกริชแหลมในใจข้า คิดขึ้นมาให้เห็นผิดคิดไปเอง
เป็นเพียงภาพจากสมองอันร้อนรุ่ม
ตาข้ายังเห็น…
ชัดเจนดั่งกริชแท้ซึ่งชักจากฝักมา
นำทางข้าสู่ทางที่หวังตั้งใจไป
และนำให้เป็นอาวุธใช้ในการนี้
ดวงตาข้าอาจหลอกสัมผัสอื่นๆ ไว้
หรือไม่ใช่ สัมผัสอื่นหลอกตานี่
ข้ายังเห็นเจ้าอยู่ดี
แถมเพิ่มเติมเลือดเปรอะคมและด้ามที่ ไม่ได้มีให้เห็นเมื่อก่อนมา
จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า
เรื่องโฉดเฉานี่ต่างหากหลอกตาข้า
พื้นดินแน่นมั่นซับเสียงฝีเท้าหนา
ยังดีกว่าเดินพื้นกรวดให้ใครได้ยิน
ข้าจะไป จัดการให้จบ
เสียงระฆังเชื้อเชิญให้ข้าไป
ดันแคน ขอท่านจงมิยินยล เสียงระงมคอยเพรียกท่านสู่สวรรค์…
หรือนรก
ฟังสิ!
สงบใจไว้ สงบใจไว้
เพียงฮูกกรีดเสียงเท่านั้น
ดั่งยามดักลางร้าย ลั่นฆ้องบ่งไว้ในรัตติกาลนี้
เขากำลังลงมือ
สิ่งซึ่งทำให้เขาเหล่านั้นเมามาย กลับทำให้ข้ากล้า
สิ่งซึ่งเขาใช้ดับกระหาย จุดไฟในใจให้ข้า
ประตูเปิดไว้
เหล่าข้ารับใช้โลภเหล้า กลับกรนหลับมิเกรงใจในหน้าที่
อาเมน
ข้าวางยาไว้ในสุราของพวกนั้น
จนชีวิตสองคนนั้นแขวนอยู่บนเส้นด้าย
ไม่ว่าจะอยู่หรือตาย
ตายจริง!
กลัวว่าพวกนั้นจะตื่นขึ้นมาก่อนงานจะลุล่วง
หากถูกจับขณะลงมือแต่ยังไม่สำเร็จต้องแย่แน่
ให้ตาย
ข้าวางกริชพร้อมรอท่า เขาไม่น่าพลาดได้! ข้าวางกริชพร้อมรอท่า เขาไม่น่าพลาดได้!
สามีข้า
ข้าลงมือไปแล้ว
ท่านไม่ได้ยินเสียงรึ
- เสียงเมื่อใด - เมื่อกี้
- ตอนที่ข้าลงมานี่รึ - ใช่
ให้ตาย
ทนดูสภาพไม่ได้
คิดได้อย่างไร ถึงพูดว่าทนดูสภาพไม่ได้
ข้ารับใช้คนหนึ่งนอนละเมอหัวร่อ
อีกคนร้อง "ฆาตกร!" จนปลุกอีกคนขึ้นมา
ข้ายืนฟังพวกเขาอยู่ตรงนั้น
แต่แล้วมันทั้งคู่กลับสวดภาวนา จนผล็อยกลับสู่นิทราอีกครั้ง
มหาดเล็กจะนอนด้วยกัน
คนหนึ่งร้อง "พระเจ้าทรงโปรด"
และ "อาเมน" จากอีกคน
เมื่อเห็นข้าเดินมาพร้อมมือเพชฌฆาตนี้
เมื่อได้ยินความกลัวของมัน ข้ามิอาจขาน "อาเมน" เมื่อมันพูด "พระเจ้าทรงโปรด"
อย่าเก็บมาคิดให้หนักใจ
แต่ทำไมแค่ออกเสียง "อาเมน" ยังไม่ได้
ข้าต้องการพรมากกว่าใครคนไหน แต่คำ "อาเมน" กลับติดอยู่ในลำคอ
ลงมือไปแล้วจะเก็บมาคิดแบบนี้ไม่ได้
มิฉะนั้นเราทั้งสองจะบ้าตาย มิฉะนั้นเราทั้งสองจะบ้าตาย
ข้าว่าข้าได้ยินเสียงหนึ่งพูดขึ้นมา "อย่าได้หลับอีกเลย
แมคเบธเข่นฆ่าการหลับใหลไปเสียแล้ว"
การหลับใหลไร้เดียงสา
การหลับใหลที่ช่วยให้พักหายคลายกังวลอ่อนล้า
การหลับเป็นตาย หลังจากทำงานอาบเหงื่อต่างน้ำแต่ละวัน
ยารักษาใจที่เจ็บ อาหารจานหลักจากธรรมชาติ
- ซึ่งฟูมฟักรักษาชีวิตเรา - ท่านหมายความว่ากระไร
แต่เสียงนั้นยังพร่ำ "อย่าได้หลับอีกเลย" ให้ทั้งเคหาสน์ได้ยิน
"กลามส์เข่นฆ่าการหลับใหลไปแล้ว ดังนั้นคอว์ดอร์จะไม่ได้หลับอีกเลย"
"แมคเบธจักไม่ได้หลับอีกเลย"
ใครเป็นผู้ร้องเช่นนั้นกัน
อย่านะ เธนผู้ทรงค่า ท่านจะหลบหลู่ลู่เกียรติเข้มแข็งของตัวเอง
หากมัวคิดเวียนวนราวคนบ้าเช่นนี้
ไปเร็ว หาน้ำหาท่ามาล้างพยานโสมมจากมือนี่
ท่านนำกริชกลับมาจากที่นั่นทำไมกัน
มันควรอยู่ในห้องนั้น เร็วเข้า ถือกลับไป เอาเลือดปาดหน้ามหาดเล็กซึ่งหลับใหล
ข้าไปไม่ได้ ข้าหวาดกลัวสิ่งที่ตนเองทำลงไป
ไม่กล้ากลับไปมองมันอีกครั้ง
คิดถึงเป้าหมายเราไว้ให้มั่น
เอากริชมาให้ข้า เอากริชมาให้ข้า
จะคนหลับหรือคนตายก็ภาพเดียวกัน
มีเพียงผู้ที่คิดเป็นเด็กเท่านั้น จึงกลัวความชั่วร้ายในภาพวาด
ข้าจะนำเลือดไปปาดหน้ามหาดเล็กหลวง ให้ดูแล้วเป็นความผิดของพวกมัน
มือข้าเปรอะสีเดียวกับท่านแล้ว แต่เสียดาย ใจข้ามิได้ใสสะอาดดุจกัน
เสียงเคาะลั่นนั้นมาจากที่ใด
เหตุไฉนตัวข้าจึงหวั่นกลัวทุกเสียงเช่นนี้
นี่มืออะไรกัน อ้อ! มือซึ่งอยากควักลูกตาข้าออกมาล้าง
แต่แม้น้ำจากทั้งมหาสมุทรแห่งเทพเนปจูน จะล้างเลือดจากมือข้าได้หรือ
ไม่ มือของข้าน่าจะเปลี่ยนสีน้ำทั้งหลายเป็นสีชาด
แปลงทะเลเขียวมรกตให้พลันแดงสุดตา
เมื่อสำนึกสิ่งที่กระทำไป ข้าขอไม่รับรู้เรื่องราวใดต่อดีกว่า
เคาะดังให้ดันแคนตื่นได้สิ! เคาะดังให้ดันแคนตื่นได้สิ!
ถ้าทำได้ก็คงดี
เสียงเคาะประตูอีกแล้ว
ถ้าคนเราเป็นยามเฝ้าประตูนรก
คงต้องไขกุญแจจนมือหงิก
ก๊อกๆ!
ใครมา ปีศาจบีอัลเซลบับใคร่ถาม
หรือจะเป็นชาวนาที่ยอมแขวนคอ เพราะหวังรอขอกำไร
ยังมาทัน ถึงจะต้องต่อรองกันหนักหน่อย
ก๊อกๆ
หรือเป็นพวกนกสองหัวลิ้นทอง คนแปลกที่สาบานความได้ทั้งสองข้าง
แต่จะลิ้นทองแค่ไหนก็ไม่ได้ขึ้นสวรรค์
เข้ามาสิ หมอความลิ้นทอง
ก๊อกๆ นั่นใคร
อ๋อ ช่างเสื้ออังกฤษที่แอบขโมยผ้าไหม เวลาใครจ้างตัดกางเกงฝรั่งเศส
เข้ามาเลย นายช่าง เอาเตารีดไปอังไฟตรงนั้นได้
ก๊อกๆ ไม่เคยเงียบได้
แต่ที่นี่หนาวเกินจะเป็นนรก
ข้าไม่เล่นบทยามเฝ้าประตูนรกละ มาแล้ว!
สวัสดี โปรดปรานียามต่ำต้อย
สหาย เมื่อคืนนี้นอนดึกนักหรือไร จึงตื่นสายไม่ทันใจขนาดนี้
ถูกแล้วท่าน สังสรรค์กันถึงยามสาม
และท่าน สุราก็กระตุ้นให้เกิดสามเรื่อง
- สามเรื่องใด - จมูกแดงก่ำ หลับสนิท และฉี่บ่อย
โอ๊ย เรื่องกามด้วยนะท่าน มันทั้งกระตุ้นและกล่อมกดเราไว้
มันกระตุ้นความทะยานอยาก แต่กล่อมกดไม่ให้แสดงได้อย่างใจ
ฉะนั้น จะเรียกว่าสุราเป็น นกสองหัวถ้าว่ากันในเรื่องกามก็ไม่ผิด
ทั้งสร้างทำลายอารมณ์ได้ กระตุ้นให้อยากแต่กล่อมให้หลับไป
ยั่วยวนใจแต่กลับทำให้ไร้กำลัง ดุนให้ตั้ง แต่สุดท้ายกลับล้มตึง ยั่วยวนใจแต่กลับทำให้ไร้กำลัง ดุนให้ตั้ง แต่สุดท้ายกลับล้มตึง
สรุปแล้วคือ กระตุ้นให้ฝันหวานฉ่ำ แต่ปล่อยให้หลับก่อนจะฉี่แล้วหายเมา
ข้าว่าเมื่อคืนเหล้าคงเอาเจ้าเสียอยู่หมัด
อรุณสวัสดิ์ ท่านทั้งสอง
กษัตริย์ตื่นหรือยัง ท่านเธน
ยังเลย
เขาสั่งไว้ให้ข้ามาปลุกแต่เช้าตรู่ ข้าเองยังเกือบตื่นไม่ทัน
ข้าจะลองหาญปลุกแล้วกัน
วันนี้กษัตริย์จะกลับแล้วหรือ
ใช่แล้ว ทรงตั้งใจไว้อย่างนั้น
เมื่อคืนช่างวุ่นวายสิ้นดี
จุดที่เราพัก ปล่องไฟถึงกับพังลงมา
และอย่างที่เขาว่า เสียงลมโหยไห้ครวญคราง และอย่างที่เขาว่า เสียงลมโหยไห้ครวญคราง
กรีดเสียงประหลาดเป็นลางตาย ด้วยเสียงสำเนียงเลวร้ายระคายหู
และยังเกิดเหตุวุ่นวาย ไม่ลดละในช่วงเวลาเลวทราม
แถมเจ้านกเค้า…
- พระองค์ - ยังร้องหนวกหูทั้งคืนไม่จาง
บ้างว่าแผ่นดินสั่นสะท้านและสะเทือนจริงๆ
เมื่อคืนก็หนักจริงๆ
ตายแล้ว! ตายแล้ว! ตายแล้ว!
เกินจะบรรยายหรือเข้าใจได้
- เป็นอะไรไป - โกลาหลกันใหญ่แล้วงานนี้
เกิดเหตุฆาตกรรมบัดสี ทำลายอำนาจศักดิ์สิทธิ์แห่งพระเจ้า
และขโมยพระชนม์ไปจากที่สถิตแห่งอำนาจนั้น
ท่านพูดถึงกษัตริย์รึ
ขึ้นไปในห้องเองเถิด ให้ภาพสะกดตานั้นสาปท่านด้วยตัวเอง
อย่าให้ข้าบรรยายเลย โปรดไปดูแล้วบรรยายด้วยตัวเอง
ตื่นเร็ว! ตื่นให้หมด! ลั่นระฆังเตือนภัย!
กบฏปลงพระชนม์แล้ว!
ตื่นจากการหลับเป็นตายขึ้นมา แล้วเดินดั่งวิญญาณสิงมาต่อสู้กับเรื่องร้ายนี้! ตื่นจากการหลับเป็นตายขึ้นมา แล้วเดินดั่งวิญญาณสิงมาต่อสู้กับเรื่องร้ายนี้!
แบงโควกับโดนัลเบน! มัลคอล์ม! ตื่นเร็ว!
ตื่นสิ! ตื่น! มาดูภาพหายนะเสียแก่ตา!
มัลคอล์ม! แบงโคว!
หากข้าได้ตายเพียงหนึ่งชั่วโมงก่อนเหตุสามานย์นี้
จะถือว่าข้าได้มีชีวิตที่ดี
เพราะนับต่อจากนี้
จะหาสาระมั่นคงใดๆ ในชีวิตคงไม่มี เหลือเพียงเรื่องตลกร้ายตามมา
มีเรื่องอะไรกัน
ถึงได้ลั่นแตรหยาบคายปลุกคนหลับใหลในบ้านข้า
- เกียรติยศศักดิ์ศรีม้วยมลายแล้ว - ตอบสิ! ตอบ!
ไวน์แห่งชีวิตไหลหมดสิ้น
เหลือเพียงตะกอนก้นขวดให้เห็นต่างหน้า
แบงโคว แบงโคว
เจ้าเหนือหัวของเราสิ้นแล้ว
โอ๊ย ไม่จริง!
- อะไรกัน ในเรือนของเรารึ - จะที่ไหนก็โหดร้ายเกินไปทั้งนั้น
- มีปัญหาอะไร - ปัญหาเกิดแก่ท่าน แต่ท่านยังไม่รู้
ต้นกำเนิด หัวหน้า ต้นตอแห่งสายโลหิตของท่านดับแล้ว ต้นกำเนิด หัวหน้า ต้นตอแห่งสายโลหิตของท่านดับแล้ว
ดับที่ขั้วอำนาจเลยทีเดียว
ท่านพ่อ…
ถูกปลงพระชนม์
ฝีมือผู้ใด
ดูเหมือนเป็นผลงานมหาดเล็กเฝ้าห้องบรรทม
ทั้งมือและใบหน้าล้วนเปรอะเปื้อนเลือด
อ้อ ขออภัยที่ข้าพลั้งมือฆ่าทั้งสอง เมื่อไม่อาจระงับโทสะได้
- ทำไม - ท่านทำเช่นนั้นด้วยเหตุใด
ผู้ใดเล่าจะทั้งฉลาดและฉงน
เดือดดาลพร้อมอดทน จงรักภักดีแต่เป็นกลางไปได้พร้อมกัน
ไม่มีหรอก
การแสดงความรักรุนแรงของข้านั้น นำหน้าการยับยั้งช่างใจ เหตุผลใดๆ
ดันแคนนอนนิ่ง ณ ที่นั้น
ผิวซีดราวเงินกลับมีรอยเลือดทรงศักดิ์ดั่งทอง
แผลซึ่งถูกแทงดูราวกับธรณีแยกแตกล่มสลาย
แต่ ณ ที่เดียวกันนั้น ฆาตกรกลับอาบสีเลือดบ่งวิสัยตรงหน้า แต่ ณ ที่เดียวกันนั้น ฆาตกรกลับอาบสีเลือดบ่งวิสัยตรงหน้า
กริชของมันเปื้อนโลหิตอุจาดตา
ใครจะยั้งได้ หากเขายังมีใจรัก
และมีใจกล้าที่จะแสดงความรักให้ประจักษ์
ดูแลนายหญิงก่อน
เมื่อเราทั้งผองได้แต่งตัว พร้อมเรียกสติซึ่งกระจัดกระจายกันได้
ค่อยกลับมาประชุม
และสืบสวนเหตุโฉดการณ์นี้ เพื่อให้ได้รายละเอียดพลัน
ทำไมเราจึงเงียบมิเอ่ยคำ
เราสองคนควรมีส่วนร่วมในเรื่องนี้ที่สุด
รีบหนีกันก่อนเถิด
- เราทั้งสองยังไม่อาจร้องไห้ - อย่าร่วมหัวจมท้ายกับพวกนั้น
คนสองหน้าย่อมสามารถ ตีหน้าเศร้าเล่าความโศกได้ง่ายๆ
- ข้าจะหลบไปอังกฤษ - ส่วนข้าไปไอร์แลนด์
หากแยกย้ายกันไปเราทั้งคู่น่าจะปลอดภัยกว่า หากแยกย้ายกันไปเราทั้งคู่น่าจะปลอดภัยกว่า
เพราะ ณ จุดนี้…
ทุกรอยยิ้มต่างซ่อนคมดาบเอาไว้
ยิ่งสายเลือดใกล้เพียงใด ยิ่งอันตรายหนักเท่านั้น
ศรพิษในแผนร้ายยังปักไปไม่ถึงเป้า
จะปลอดภัยสุดหากเลี่ยงไม่ให้ศรโดนเรา
ดังนั้น รีบขึ้นม้า อย่าให้ใครขวางไม่ให้เราจากไป
ท่านแมคดัฟมานั่นแล้ว
สถานการณ์บ้านเมืองเป็นอย่างไรบ้างท่าน
รู้หรือยังว่าใครกระทำการโฉดยิ่งกว่าชั่วนี้
คนซึ่งแมคเบธสังหาร
เสียดายที่ฆ่าไว พวกนั้นได้อะไรจากการฆ่าดันแคน
ดูเหมือนจะถูกจ้างวาน
มัลคอล์มกับโดนัลเบน
บุตรทั้งสองของกษัตริย์กลับแอบหนีไป
ซึ่งทำให้ต้องสงสัยว่าเป็นเขา
ถ้าอย่างนั้นมงกุฎก็พึงตกเป็นของแมคเบธมิใช่รึ
คนเลือกเขาแล้ว และกำลังเดินทางไปราชาภิเษกที่ดันสิเนน
ท่านจะไปที่ดันสิเนนด้วยไหม
ไม่ไป น้องชาย ข้าจักกลับบ้านที่ไฟฟ์
งั้น…
ถ้าอย่างนั้นข้าจะไป
ขอให้การณ์เป็นไปด้วยดี ลาก่อน
อย่าให้รัชกาลใหม่อยู่ยากไปกว่าเดิม
ชายงี่เง่าโง่เขลาปัญญาน้อย ชายงี่เง่าโง่เขลาปัญญาน้อย
ได้แต่คอยชื่นชมลมฝนไว้
โชคชะตากำหนดเช่นไรก็พอใจ
ถึงอย่างไรฝนก็ตกทุกวันอยู่ดี
ข้าคิดถึงเจ็ดสิบปีที่ผ่านมา
ในเวลานานนักหนา ณ ช่วงนั้น
ข้าพบสิ่งแปลกน่ากลัวสารพัน
แต่คืนที่ผ่านผันโหดร้ายกว่าที่เคยเจอ
สวัสดี พ่อเฒ่า
ท่านคงเห็นแล้วว่าบนฟ้า
ดั่งโกรธากับกรรมคน และอาจส่งผลทำลายทั้งเวทีโลกนี้ได้ ดั่งโกรธากับกรรมคน และอาจส่งผลทำลายทั้งเวทีโลกนี้ได้
แม้ดูเวลาแล้วเป็นกลางวันไซร้
แต่ยังมืดทะมึนจนตะเกียงแทบไร้แสง
รัตติกาลจะครองโลกแล้วละหรือ ฤๅทิวากลับหลบไป ข้าใคร่ถาม
ปล่อยความมืดมิดปกคลุมโลกสนิทตาม
แม้ในยามแสงตะวันอาจโอบมา
ดินฟ้าอาเพศจริง ดั่งเช่นสิ่งที่เกิดขึ้นมาได้
วันอังคารก่อนมีนกเหยี่ยวเกาะคอนไว
ถูกฆ่าได้ด้วยนกฮูกล่าหนูธรรมดา
แถมม้าของดันแคน แกร่งหนักแน่นมั่นคงดั่งหินผา
ม้างามฝีเท้าเร็วว่องไวมา
ยอดพันธุ์ม้าสุดรัก กลับพยศพลัน
ม้าวิ่งหนีจากคอก ดีดไม่หยุด ดิ้นไม่หลุด จับไม่ยอม ลากไม่เข้า
ราวกับจะก่อสงครามกับมนุษย์ไม่ใช่เบา
คนเขาเล่าว่าม้ากินกันเอง คนเขาเล่าว่าม้ากินกันเอง
ท่านได้ไปหมดแล้ว
บัลลังก์กษัตริย์ คอว์ดอร์
กลามส์…
ทั้งหมด ดั่งที่สามนางนั้นว่าไว้
และข้าเกรงว่า ท่านโกงชะตาอย่างฉกาจจนได้มา
แต่เหล่าแม่มดพูดไว้ด้วยว่า เชื้อชาติหน่อพันธุ์ของท่านจะอยู่ไม่นาน
แต่ตัวข้าต่างหากที่จะเป็น รากฐานบรรพบุรุษของกษัตริย์อีกหลายองค์
ถ้าพวกนั้นพูดความจริง…
ดังที่เกิดขึ้นจริงกับท่าน แมคเบธ เท่ากับคำทำนายนั้นยิ่งล้ำค่า
เพราะหากความจริงที่ท่านได้ดี
คำนั้นก็ควรเป็นคำทำนายของข้า ให้ข้าตั้งความหวังได้ไม่ใช่รึ
แต่อย่าเพิ่ง หยุดพูดก่อน
แขกคนสำคัญของเรามานั่นแล้ว
หากลืมเขาไปเสียหนึ่งคน การเฉลิมฉลองครั้งนี้คงไม่ครบถ้วน
และเสียหายไปทั้งหมด
คืนนี้เราจะมีงานเลี้ยงกันภายใน เราหวังใจว่าท่านจะมาร่วม คืนนี้เราจะมีงานเลี้ยงกันภายใน เราหวังใจว่าท่านจะมาร่วม
บ่ายนี้ท่านจะไปข้างนอกหรือไม่
ใช่แล้ว พระองค์
เสียดาย เรายังอยากขอคำปรึกษา
คำท่านยังมีทั้งน้ำหนักและคุณค่า ในการประชุมเสนาวันนี้
แต่เอาไว้พรุ่งนี้ก็ยังได้
ท่านจะขี่ม้าไปไกลไหม
ไกลเท่าที่จะไปได้ ในช่วงจากตอนนี้จนถึงก่อนงานมื้อค่ำ
เว้นแต่หากม้าข้าไม่เร็วนัก
อาจต้องพักและกินเวลาในยามค่ำ สักหนึ่งหรือสองชั่วโมง
อย่าพลาดงานของเรา
พระองค์ ข้าไม่พลาดแน่
ได้ข่าวว่าญาติมืออาบเลือดของเรา ไปกบดานที่อังกฤษและไอร์แลนด์
โดยไม่ยอมสารภาพว่าทำปิตุฆาตแสนโหดร้าย
แต่เรื่องนั้นไว้คุยพรุ่งนี้ก็ได้
เพื่อจักได้ปรึกษากิจการบ้านเมืองพร้อมกันด้วย
ขอท่านไปก่อนเถิด ลาก่อน จนกว่าจะเจอกันในคืนนี้
ฟลีอานซ์จะไปด้วยไหมนี่
ขอรับ พระองค์
ขอให้ม้าวิ่งไวและมั่นคง
ให้ท่านแบกพวกมันได้ให้จงดี
ลาก่อน
คนที่ข้าเรียกมาแล้วใช่หรือไม่
มาแล้ว พระองค์
เมื่อวานเราได้คุยกันแล้วไม่ใช่รึ
- ใช่แล้ว - พระองค์
พวกเจ้าได้เก็บคำของข้าไปคิดหรือยัง
เมื่อรู้ว่าก่อนหน้านี้เป็นฝีมือของแบงโควทั้งสิ้น
ที่ทำให้ชีวิตพวกเจ้าต้องลำบาก
โดยที่คิดว่าเรื่องนั้น เป็นความผิดเราซึ่งไม่ได้รู้เรื่อง
ดังที่ได้พิสูจน์แล้วในการคุยกันครั้งก่อน และยังคงพิสูจน์ตัวเองกับพวกเจ้าอยู่
เราได้อธิบายว่าพวกเจ้าถูกหลอกเช่นไร ถูกหักหลังด้วยวิธีไหน
ใครเป็นผู้วางแผนหลอกพวกเจ้าบ้าง และอธิบายเรื่องอื่นทั้งสิ้น
จนกระทั่งแม้คนไม่เต็มบาทเกือบจะบ้า ยังพูดได้ว่า
"เป็นฝีมือแบงโควแน่"
ท่านได้อธิบายกับเราแล้ว
ข้าอธิบายและจะทำยิ่งกว่านั้น นั่นคือสาเหตุที่เราได้พบกันเป็นครั้งที่สอง ข้าอธิบายและจะทำยิ่งกว่านั้น นั่นคือสาเหตุที่เราได้พบกันเป็นครั้งที่สอง
พวกเจ้ามีความอดทนยิ่งยวด เสียจนจะปล่อยเรื่องนี้ไปเฉยๆ ได้หรือ
หรือว่าเจ้า…
เคร่งศาสนาจนยอมสวดมนต์ ให้ชายคนนี้กับลูกหลานของเขา
ทั้งที่เขากดขี่หนักจนเจ้าลำบากแทบตาย ลูกหลานต้องอับจนไปตลอดกาล
เรายังเป็นคนธรรมดา พระองค์
ก็จริง อย่างเจ้าก็ยังเรียกเป็นคนได้
แต่ถ้าพวกเจ้าไม่ได้อยู่ใน จุดต่ำต้อยที่สุดในความเป็นคน บอกมา
แล้วเราจะหาหน้าที่ให้เจ้าทำ
จัดการประหารศัตรูได้อย่างใจ
ข้าคนหนึ่งแล้ว พระองค์
โลกนี้ทำร้ายข้าไว้มากมายจนใจเดือด
แทบไม่สนใจว่าจะต้องทำอย่างไร จึงจะแก้แค้นโลกนี้ได้
ข้าก็เช่นกัน
เหนื่อยนักหนากับภยันตราย โดนแต่โชคร้าย
ข้ายอมพลีชีวิต หากจะมีโอกาสได้แก้ไขหรือจบมันเสีย
เจ้าทั้งคู่รู้ว่าแบงโควเป็นศัตรูตัวดี
ใช่แล้ว พระองค์ ใช่แล้ว พระองค์
เขาเป็นศัตรูข้าเช่นกัน
และด้วยความผิดใจกันอย่างมหันต์
จนทุกนาทีที่เขายังมีชีวิตอยู่นั้น เสียดแทงดั่งมีดกรีดใจข้า!
แม้ข้าจะสามารถใช้อำนาจนานา กวาดล้างเขาให้พ้นสายตา
กำจัดมันไปให้สมใจ แต่ข้าไม่อาจทำได้
ดังนั้นข้าจึงต้องยืมมือพวกเจ้าทำการนี้
ซ่อนแผนการร้ายจากสายตาคนทั่วไปให้ดี เพราะข้ามีเหตุผลเหลือคณา
พระองค์ เราจักทำตามคำสั่งของท่าน
แม้ชีวิตของเรานั้น…
จิตวิญญาณท่านเจิดจ้าให้เห็นงาม
ต้องลงมือภายในคืนนี้ ยิ่งไกลจากปราสาทยิ่งดี
อย่าลืมว่าข้าต้องมีประจักษ์พยาน
และพร้อมกันนั้น เพื่อไม่ให้เหลือใยไว้เป็นปัญหา
ฟลีอานซ์ บุตรของเขา ก็ต้องมีชะตาดำมืดตกไปตามกัน
เราตัดสินใจได้แล้ว พระองค์
ไปตัดสินใจที่อื่นไป
แบงโควออกจากวังแล้วหรือ
ไปแล้วค่ะ นายหญิง แต่คืนนี้จะกลับมาใหม่
อ้าว กษัตริย์ของข้า
เหตุใดจึงมาอยู่เดียวดาย
มีเพียงสำนึกดำมืดเป็นเพื่อนข้างกาย
และใช้ความคิดที่ควรดับดายไปตั้งแต่ต้นนั้น
หากเป็นเรื่องที่แก้ไขไม่ได้ก็ไม่ควรไปคิดมัน
ลงมือแล้วก็ถือว่าจบกัน
เราเพิ่งได้ตีงู แต่ยังไม่ตาย
แผลจะหายมันจะกลับมาได้ใหม่
เป้าหมายของเรายังมีภัย อันตรายจากเขี้ยวพิษของมัน
สู้อยู่กับคนตายยังดีกว่า คนที่ตายเพื่อให้เราสบายนั่น
เราส่งเขาไปสบายพลัน แต่ใจเรานั้นกลับทรมาน ด้วยความสำราญอย่างร้อนรน เราส่งเขาไปสบายพลัน แต่ใจเรานั้นกลับทรมาน ด้วยความสำราญอย่างร้อนรน
ดันแคนลงหลุมไปแล้วนี่
หลังชีวีวุ่นวายเขากลับหลับสบายมั่น
กบฏทรยศทำร้ายเขาได้แค่ไหนกัน จะขโมย จะวางยาพิษร้าย
จะขัดแย้งในแผ่นดิน ภาษีจากต่างแดน ไม่มีอะไรแตะต้องเขาได้อีกต่อไป
อย่าเลย ใจเย็นเถิดกษัตริย์ข้า หวีผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงให้เรียบไว้
ท่านต้องทำตัวสดชื่นแจ่มใส ต่อหน้าแขกทั้งหลายในคืนนี้
ใจข้าดุจมีแมงป่องพิษไต่เต็ม เมียรัก
ท่านรู้ว่าแบงโควกับฟลีอานซ์ยังอยู่ใช่ไหม
และเลือดขัตติยะของเขาก็ยังสืบได้ต่อไป นั่นคือสิ่งที่ใครๆ จะต้องกลัว
ซึ่งเรื่องแบบนี้เขากล้า
และจิตมั่นของเขายังแน่แน่ว
แถมมีปัญญาที่จะนำพาคนให้พ้นภัย
ฉะนั้นไซร้ข้ากลัวเขาเพียงคนเดียว
ท่านต้องเลิกคิดเช่นนี้
เขาด่าเหล่าแม่มด ครั้งที่พวกนั้นเรียกข้าเป็นกษัตริย์
สั่งให้พูดกับเขาแทน สั่งให้พูดกับเขาแทน
แต่พวกนั้นกลับเรียกเป็นต้นสาย ดั่งทำนายว่าเขาคือบิดาต้นราชวงศ์
แต่กลับให้ข้าสวมมงกุฎไร้ผู้สืบสาน
มีคทาแล้งลูกในกำมือ
ซึ่งจะถูกกระชากไปด้วยมือไร้สายวงศ์
บุตรของข้าจะไม่ได้ครองบัลลังก์ต่อ
แสดงว่า ข้าฝนใจเจ็บเพื่อลูกแบงโควใช่หรือไม่
ข้าสังหารดันแคนผู้ปรานีให้พวกนั้นไป
ใส่พิษร้ายสู่ความสงบในใจ เพียงเพื่อพวกมัน
ส่วนจิตวิญญาณของข้า กลับถูกมอบลงนรกไปกับปีศาจ
เพื่อให้พวกมันได้นั่งบัลลังก์!
ให้ลูกหลานของแบงโควเป็นกษัตริย์!
แต่ต่อให้มีลูกใช่จะอยู่ชั่วกาลได้
อย่างน้อยก็ยังสบายใจ
ยังกำจัดได้ ดังนั้นเจ้าจงยินดี
ก่อนค้างคาวจะบินออกจากรวงรัง
ก่อนจักจั่นจะบรรเลงเสียงตามเฮเคทเพรียก
เป็นทำนองขับกล่อมให้หาวถึงคราวนิทรา
จะมีเสียงเพลงสั่นอุราบรรเลงแก่ใจ จะมีเสียงเพลงสั่นอุราบรรเลงแก่ใจ
ท่านจะทำอะไร
ท่านอย่ารู้จะดีกว่า สุดที่รักข้า
ถึงเวลาค่อยชื่นชมกับการนั้น
มาเถิด รัตติกาลทะมึน
ปิดตาอ่อนไหวต่อคืนวันอันเคยใส่ใจ
ด้วยมือลับอันอาบเลือดของเจ้าไซร้
โปรดผลักไสฉีกสัมพันธ์ ในใจมั่นซึ่งชวนให้ข้าขลาด
แสงมืดดับ
ฝูงนกกาบินฮือสู่ป่าทะมึน
เรื่องดียามทิวาเริ่มง่วงเบื่อ
เมื่อสิ่งร้ายยามค่ำคืนตื่นออกล่าเหยื่อ
ท่านอาจฉงนกับคำของข้า แต่นิ่งไว้เถิด
เริ่มด้วยชั่วจึงต้องร้ายจนสุดทาง
ใครสั่งให้ท่านมาร่วมกับเรา
แมคเบธ
เขาไม่จำเป็นต้องระแวงเรา เพราะตัวเขาคือคนสั่งหน้าที่นี้
เราแค่ทำตามคำสั่งเท่าที่มี ให้ถ้วนถี่เท่าที่ได้ไม่ขาดเกิน
เชิญมากับเรา
คบเพลิง คบเพลิง!
ส่งคบเพลิงมาให้พ่อก่อน ลูก
คืนนี้ฝนคงกระหน่ำ
ขอให้ตกลงมาให้ชุ่มฉ่ำ
ฟลีอานซ์!
หนีไป ฟลีอานซ์ หนีไป!
ตายเพียงหนึ่งศพ ตัวลูกหนีไปได้ ตายเพียงหนึ่งศพ ตัวลูกหนีไปได้
เราพลาดงานส่วนสำคัญที่สุดไป
ควรรีบไป แจ้งเขาว่าทำได้เท่านี้กัน
ท่านคิดอย่างไร แมคดัฟลับหายไม่มาร่วมงาน
- ท่านได้เชิญเขามาหรือไม่ - พระองค์
ทุกท่านรู้ที่ทางตัวเองอยู่แล้ว โปรดนั่ง
ทั้งตำแหน่งสูงสุดจนถึงต่ำสุด ข้าขอต้อนรับทุกคน
อีกไม่ช้าเราจะร่วมดื่มกันกับคนรอบโต๊ะ
- มีเลือดเปื้อนหน้าเจ้า - คงเป็นเลือดแบงโคว
ดีแล้วที่เลือดอยู่บนหน้าเจ้า และไหลออกจากร่างมัน
มันตายแล้วใช่ไหม
พระองค์ เขาโดนเชือดคอไปแล้ว อย่างน้อยข้าก็ปรานี
เจ้าช่างปากปราศรัยใจเชือดคอได้ดี
แต่เขาคนนี้ก็ดีที่ทำเช่นกันกับฟลีอานซ์
แต่ถ้าเจ้าเป็นผู้ลงมือ เท่ากับหาใครเทียบได้
พระองค์ผู้ทรงศักดิ์…
ฟลีอานซ์หนีไปได้
อย่างนั้นใจข้าก็ยังไม่อาจนิ่ง ทั้งที่จริงก่อนหน้านี้สงบได้
แต่แบงโควสงบแน่แล้วใช่ไหม
ใช่ พระองค์
สงบตกตายไปในหลุม พร้อมแผลสุ่มยี่สิบลึกเจาะในหัว
เพียงแผลเดียวก็ตายแล้วไม่ต้องกลัว
เจ้างูชั่วตัวโตถือว่าตาย
เจ้าหนอนน้อยที่หนีหาย เมื่อเติบใหญ่มันจะมีพิษร้าย
แต่ตอนนี้ไร้เขี้ยวเล็บไม่เป็นไร
พวกเจ้าไปเสีย
กษัตริย์ของข้า ท่านยังมิได้ร่วมดื่มฉลอง กษัตริย์ของข้า ท่านยังมิได้ร่วมดื่มฉลอง
ขอบคุณที่เตือน
บัดนี้ ขอจงอิ่มหนำสำราญใจ
ทั้งสองทาง
พระองค์ โปรดนั่งตรงนี้เถิด
ชนสูงศักดิ์ทั้งทั่วเขตคามมารวมกันที่นี่
ถ้าเพียงแต่แบงโควจะมาร่วมฉลองกับเราได้
เราอยากลงโทษเขาที่ไร้น้ำใจ แทนเสียดายที่เขาเสียโอกาสเอง
ขาดงานนี้เท่ากับเขาผิดสัญญา
ขอทรงให้เกียรติมานั่งกับพวกเรานี้
เราเก็บที่ไว้ให้ท่าน
ท่านเป็นอะไรไป
ฝีมือพวกเจ้าคนใด
อะไรหรือท่าน
จะหาว่าเป็นฝีมือเราไม่ได้
อย่ามาทำส่ายหัวชุ่มเลือดต่อหน้าข้า!
ท่านผู้มีเกียรติ ลุกกันเถิด สงสัยพระองค์จะไม่สบาย ท่านผู้มีเกียรติ ลุกกันเถิด สงสัยพระองค์จะไม่สบาย
นั่งก่อน สหายทั้งหลาย
สามีข้าเป็นเช่นนี้บ่อยๆ และเป็นมาตั้งแต่เด็ก
ขอโปรดนั่งกันไปก่อน
เขาเพียงสติวิปลาสไปเล็กน้อย เมื่อคิดได้จะดีขึ้นอีกครั้ง
ยังเป็นชายอยู่หรือไม่
เป็น เป็นชายที่กล้าเสียด้วย
ชายที่กล้าจะเผชิญสิ่งซึ่งแม้แต่ปีศาจยังกลัว
นี่เป็นเพียงภาพจากความกลัวของท่าน
เป็นดั่งกริชลอยลม ซึ่งท่านบอกว่านำท่านไปห้องดันแคน
แม้ข้ายืนตรงนี้ ข้ายังเห็นเขา!
อะไร ไร้สาระ
สมัยก่อนนี้ถ้าสมองไหลออกมา
ก็ถือว่าตายและจบชีวิตไป!
แต่ตอนนี้มันกลับฟื้นขึ้นมาได้ พร้อมแผลลึกยี่สิบแผลบนกระหม่อม
และย่องท่อมมาชิงตำแหน่งเรา!
เรื่องนี้ประหลาดล้ำกว่าฆาตกรรมเสียอีก!
ออกไป! ไปให้พ้น!
ไอ้ผีไร้กระดูกไร้ร่างนี่!
เลือดเจ้าเย็นเยียบหมดชีวี!
นัยน์เจ้านี้ไร้ซึ่งประกายใด
ออกไป ไอ้เงาร้าย!
ไอ้ภาพหลอนจับต้องไม่ได้ ออกไป! ไอ้ภาพหลอนจับต้องไม่ได้ ออกไป!
อ้อ คือ…
มันไปแล้ว
ข้ากลับได้สติอีกครั้ง
อย่าหัวเราะเยาะข้าเลย สหายทั้งหลาย
ข้ามีไข้ประหลาดประจำกาย ใครๆ ที่สนิทต่างรู้กัน
ท่านทำเสียบรรยากาศ
ขัดจังหวะสังสรรค์ ด้วยความโกลาหลประหลาดล้ำอย่างที่สุด
เรื่องพรรค์นี้คลุมเหนือเราดั่งเมฆฝนฤดูร้อน
โดยมิอาจฉงนใจได้ด้วยหรือ
ท่านทำข้ารู้สึกแย่ แม้แต่ในอารมณ์ข้ายามนี้
เมื่อคิดว่าท่านทนมองภาพที่เกิด
แล้วยังมีเลือดฝาดบนใบหน้า ทั้งที่ข้านั้นซีดเผือดด้วยความกลัว
- ภาพอะไร พระองค์ - ขอที อย่าเพิ่งพูด
อาการของเขาจะหนักลง ยิ่งถามมากยิ่งหัวเสีย
ขอราตรีสวัสดิ์ทุกท่าน ณ ตอนนี้
ไม่ต้องลากันตามลำดับ แต่จงลาไปในทันที
ราตรีสวัสดิ์ ขอกษัตริย์ทรงหายป่วยโดยไว
ราตรีสวัสดิ์ทุกท่าน
มันมาเรียกเลือด
ว่ากันว่า…
เลือดจะทวงเลือด
หินประดับเหนือหลุมยังเคยขยับ ไม้ยืนต้นยังเอ่ยคำสดับได้
คนทรงอาจอ่านลางจากนกแม็กพาย
กาทั้งหลายคาบข่าวร้ายเปิดโปงฆาตกร
นี่กี่โมงกี่ยามกันแล้ว
เกือบรุ่งสางจนไม่อาจแบ่งยามได้
ท่านคิดอย่างไร แมคดัฟลับหายไม่มาร่วมงาน
ท่านได้เชิญเขามาหรือไม่
ข้าได้ข่าวจากคนอื่นมาอีกทอด แต่จะเรียกเขามา ข้าได้ข่าวจากคนอื่นมาอีกทอด แต่จะเรียกเขามา
ในทุกเคหาของเหล่าเสนา ข้าเลี้ยงสายไว้คอยส่งข่าวสาร
พรุ่งนี้ข้าจะไปพบสามแม่มด ให้นางบอกเรื่องราวที่ใคร่ถาม
ข้าก้าวย่ำบนทางเลือดมาไกลเกินตาม
จะกลับลำหรือลุยต่อก็เท่ากัน
ในหัวข้ามีเรื่องวิปลาสที่ปรารถนา
ต้องเร่งลงมือ…
ก่อนจะทันพินิจแล้วเปลี่ยนใจ
ท่านพูดจาอะไรเพ้อเจ้อ นอนเสียเถิด
ได้สิ มานอนกัน
กิริยาประหลาดของข้านั้น คือความหวั่นของคนไม่เคยชั่ว ต้องหัดใหม่
เรื่องเหล่านี้เรายังฝึกต่อกันได้
ถึงเวลา
(วันพรุ่ง)
ข้าสังหรณ์ถึงปลายนิ้วสัมผัสได้
สิ่งโฉดร้ายกำลังกรายก้าวล่วงมา
สวัสดี ยายเฒ่าลับมืดดำแห่งรัตติกาล
เจ้าทำอะไรไป
ทำสิ่งซึ่งไม่อาจเอ่ยเป็นความได้
ข้าเรียกพวกเจ้าออกมา
จากอำนาจประหลาดที่เจ้าครอง ไม่ว่าจะรู้ได้อย่างไร ตอบมา
แม้ตอบแล้วจะฟ้าถล่มดินทลาย ก็จงตอบคำถามของข้า
เอ่ยมา
- สั่งมา - เราจะตอบ
ว่าแต่เจ้าอยากฟังจากปากเรา หรือจากปากนายเหนือหัว
เรียกมา ขอให้ข้าได้เจอ
ตรอมตรมตรมตรอมทบทับ
เพลิงพึ่บพั่บฟองฟอดฟูล้น
ตรอมตรมตรมตรอมทบทับ เพลิงพึ่บพั่บฟองฟอดฟูล้น
ตรอมตรมตรมตรอมทบทับ เพลิงพึ่บพั่บฟองฟอดฟูล้น…
นิ้วทารกถูกบีบคอตั้งแต่เกิด
มากำเนิดคลอดในคู จากครรภ์คณิกา
ตับพวกยิวนอกรีตไร้จรรยา
ดีแพะมา กับกิ่งต้นยิวพิษ ดีแพะมา กับกิ่งต้นยิวพิษ
เสี้ยวราหูอมจันทร์มืดสนิท จมูกพวกเติร์ก ปากพวกตาตาร์
เอาเลือดค้างคาวหยดลงมา
- ใส่ลงไป - ใส่ลงไป
วนเวียนเวียนวนรอบหม้อยา
ใส่เครื่องพิษนานาโยนลงไป
เพื่อเสกมนตร์อันมีฤทธา
เช่นน้ำอมฤตาเดือดฟ่องล่องนรก
ตอบข้า เจ้าพลังลึกลับ…
เขาอ่านใจเจ้าได้ ฟังคำเขา หากแต่ไม่ต้องเอ่ยสิ่งใด
แมคเบธ แมคเบธ แมคเบธ
พึงระวังแมคดัฟ
พึงระวังเธนแห่งไฟฟ์
ไม่ว่าเจ้าคือสิ่งใด ขอบใจที่เตือน
เจ้าเดาสิ่งที่ข้าหวั่นใจได้แม่น แต่อีกหนึ่งเรื่อง…
เจ้าสั่งท่านไม่ได้
มาแล้วอีกหนึ่ง แรงขึ้นกว่าตอนแรก
แมคเบธ แมคเบธ แมคเบธ แมคเบธ แมคเบธ แมคเบธ
หากมีสามหูข้าก็จะฟังด้วยหูทั้งสาม
จงโหด จงกล้า จงมั่นใจ
จงหัวเราะใส่อำนาจชายทั้งผองหล้า
มิมีใครซึ่งคลอดจากครรภ์มารดา จะทำร้ายกายาแมคเบธได้
ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยแมคดัฟให้อยู่ ข้าจะกลัวเจ้าไปทำไม
แต่ข้าจะย้ำให้มั่นใจและขีดชะตาตัวเอง
เจ้าจะต้องตาย
ข้าจะได้กล่อมใจหวั่นให้สงบไว้
และหลับได้แม้ยามพายุมา
แต่นี่อะไร ดูไปเหมือนเจ้าชายลูกกษัตริย์
สวมมงกุฎทองเหนือขมับดั่งเครื่องทรงขัตติยา
ฟัง แต่ไม่ต้องพูดกับท่าน
แมคเบธจะไม่มีวันแพ้พ่าย
จนกว่าป่าเบอร์นัมใหญ่ จะโยกย้ายมาสู้ถึงเขาดันสิเนนสูง
นั่นไม่มีทางเป็นได้
ใครจะสามารถย้ายป่าทั้งป่า ขุดรากถอนโคนให้ลืมดินมา
แต่ใจข้ายังอยากรู้อีกเรื่องพลัน
บอกหน่อย ถ้าเจ้าบอกข้าได้ บอกหน่อย ถ้าเจ้าบอกข้าได้
ลูกหลานแบงโควจะได้ครองอาณาจักรนี้ไหมนั่น
อย่าได้อยากรู้อีกเลย
ท่านเห็นนางแม่มดทั้งสามหรือไม่
- ไม่เห็น สามีข้า - พวกนั้นไม่ได้ผ่านท่านไปหรือ
ไม่ได้ผ่านตาเลย
พวกนั้นลอยเลือนผ่านลมโสมมได้
ขอทุกคนที่เชื่อมันต้องสาปไป!
แต่ข้าได้ยินเสียงม้าวิ่ง ใครมากัน
ผู้นำสาส์นสองสามคน นำข่าวมาบอก
แมคดัฟหนีไปอังกฤษแล้ว แมคดัฟหนีไปอังกฤษแล้ว
- หนีไปอังกฤษรึ - ใช่ พระองค์
เวลา เจ้าช่างกล้าดักทางชั่วเราได้ทัน
จากนี้ต่อไป
คิดสิ่งใดได้พลัน จะลงมือทำสิ่งนั้นให้เสร็จไป
แม้ตอนนี้ คิดแล้วต้องทำต่อให้ได้ ถือว่าคิดแล้วต้องทำให้จบ
ข้าจะบุกปราสาทแมคดัฟไม่ทันให้ตั้งตัว ยึดเมืองไฟฟ์
จ่อคมดาบใส่ทั้งเมียและลูก
และวิญญาณโชคร้ายทั้งปวง ซึ่งสืบสายต่อจากมัน
เลิกพูดพล่ามเป็นคนโง่ได้
งานนี้ข้าจะลงมือก่อนเสียความตั้งใจ!
แต่อย่าให้ข้าได้เห็นผีอะไรอีก!
ข้าพูดได้เพียงแค่เหตุที่เกิดนั้นประหลาดล้ำ
แมคเบธเกิดเวทนาดันแคนผู้ทรงศรีขึ้นมา
หลังจากที่เขาตายไป
และแบงโควคนกล้ากลับเดินเล่นค่ำเกินไป
และอาจจะว่าฟลีอานซ์สังหารเขาก็ได้ เพราะฟลีอานซ์หนีไป
เดี๋ยวนี้จะออกนอกบ้านตอนค่ำยังไม่ได้ ได้ข่าวว่าแมคดัฟก็ต้องใช้ชีวิตหลบซ่อน
ท่าน รู้หรือไม่ว่าเขาไปกบดานที่ใด
มัลคอล์ม บุตรแห่งดันแคนซึ่งเจ้า…
ทรราชผู้นี้ชิงสิทธิ์ตามกำเนิดเอาไว้
หนีไปอยู่ในวังอังกฤษ
ที่เดียวกับซึ่งแมคดัฟมุ่งหน้าไปขอความช่วยเหลือ
ข่าวเรื่องนี้ทำให้แมคเบธโมโหหนักหนา จนเขาเตรียมทัพจัดการศึก
ได้แต่หวังว่าจะมีเทพภูตพรายใด บินไปถึงวังอังกฤษ
บอกข้อความนี้ให้เขารู้เพื่อให้คิด
หากจะมีฤทธิ์พรประเสริฐพัดหวน ทวนมาถึงประเทศอันทุกข์ตรม…
ใต้การปกครองอันเลวทราม ใต้การปกครองอันเลวทราม
เขาทำผิดอะไรกัน จึงต้องหุนหันรีบหนีไป
- ท่านต้องใจเย็นๆ นายหญิง - เขาก็ไม่เย็นใจ
การหนีไปช่างไร้สติแท้
ถึงการกระทำร้ายจะไม่มี แต่ความกลัวนี่ทำให้เราดูเป็นผู้ทรยศ
ท่านไม่อาจสรุปได้ ว่าเขาไปเพราะหวั่นใจหรือฉลาดเป็นกรด
ฉลาดรึ!
ทอดทิ้งเมีย ทอดทิ้งลูก ทอดทิ้งปราสาทและตำแหน่ง
ในที่อันตรายซึ่งเลวร้ายจนเขาหนี
เขาหาได้รักพวกเราไม่
เขาขาดสัญชาตญาณความเป็นพ่อที่ดี
แม้แต่นกกระจิบน้อย นกกะจ้อยร่อยกระจิริดกว่าพันธุ์ไหน
หากยามมีนกฮูกร้ายมากรายใกล้ ยังพุ่งใส่ต่อสู้เพื่อลูกในรัง
ญาติที่ข้ารัก โปรดดึงสติสงบจิตเอาไว้ก่อน
สามีของท่านนั้นเขามีเกียรติ มีเชาว์ปัญญา
และรู้ดีว่าบรรยากาศการเมืองนั้นเป็นอย่างไร และรู้ดีว่าบรรยากาศการเมืองนั้นเป็นอย่างไร
ข้าไม่อาจพูดเกินกว่านี้ได้
แต่ยุคสมัยช่างเลวร้าย
หากเราถูกหาว่าเป็นคนทรยศโดยไม่รู้ตัว
หากฟังเสียงเล่าอ้างอันน่ากลัว ลือกันทั่วแต่ไม่รู้กลัวอะไร
ดั่งลอยเรือน้อยเหวี่ยงกลางทะเลคลั่ง ลอยคว้างแต่ไม่ได้ไปถึงไหน
ญาติน่ารักของข้า
เขามีบิดา แต่ ณ ตอนนี้ถือว่ากำพร้า
ลูกจ๋า พ่อของเจ้าตายเสียแล้ว
เจ้าจะทำอะไรต่อไป จะอยู่ได้อย่างไรถึงจะดี
เท่าที่แม่ว่ามา พ่อข้าไม่ได้ตายไปไหนนี่
เขาตายแล้วสิ
เจ้าจะหาใครแทนพ่อกัน
ไม่ใช่ แม่นั่นแลจะหาใครมาแทนผัว
โอ๊ย ไปตลาดก็ซื้อได้ 20 คนไม่ต้องกลัว
งั้นซื้อมาก็ต้องขายต่อไปให้ทั่ว
ลูกช่างเยาว์แต่มีเชาว์ได้เกินวัย ลูกช่างเยาว์แต่มีเชาว์ได้เกินวัย
ท่านพ่อเป็นคนทรยศจริงรึ ท่านแม่
ใช่ ถูกต้องแล้ว
คนทรยศแท้จริงคือสิ่งไหน
คนที่สาบานอะไรไว้ แล้วโกหกหักหลังกลับคืนคำ
คนทรยศทุกคนทำเช่นนั้นหรือ
ทุกคนที่ทำคือทุรยศต้องถูกแขวน
แล้วใครจะเป็นคนตัดสิน
ก็คนจริงที่สัตย์ซื่อรู้แก่ใจ
งั้นคนโกหกผิดสาบานก็โง่แล้ว
เพราะโกหกปลิ้นปล้อนเล่นใหญ่จนชนะคนดีได้ สุดท้ายมันจะได้โดนแขวนแทน
- นายหญิง - ช่างกล้าพูดนัก
ขออภัย ท่านหญิง!
ท่านไม่รู้จักข้า แต่ข้ารู้ดีว่าท่านถือยศตำแหน่งไหน
เกรงว่าท่านกำลังจะมีอันตราย
หากยอมเชื่อคำแนะนำจากสาวใช้
โปรดหนีไปอย่าให้ใครเจอที่นี่
หนีไปพร้อมลูกๆ
จะให้ข้าหนีไปไหน ข้าไม่ได้ทำอะไรนี่
แต่ข้าคิดได้แล้ว
เราอยู่ในโลกซึ่ง คนทำสิ่งเลวร้ายถูกสรรเสริญ
และมัวคิดดีบางทีกลับสร้างศัตรูอันตราย
เช่นนั้น เหตุใดข้าจึงปกป้องตัวเองอย่างตื้นเขิน
ด้วยการเอ่ยว่าข้ามิได้ทำอะไร
สามีท่านอยู่ที่ใด
หวังว่าจะไม่ได้อยู่ที่สกปรก ซึ่งคนคดอย่างเจ้าจะหาเจอ
- เขาเป็นคนทรยศ - เจ้าโกหก!
- อย่า! - อะไรกัน ไอ้เด็กนี่!
อย่านะ อย่า! ไม่!
อย่า! อย่านะ! อย่า!
เราไปหาที่เงียบๆ ปลีกวิเวก
แล้วร่ำไห้ระบายความในใจกันให้หมด แล้วร่ำไห้ระบายความในใจกันให้หมด
แทนที่จะร้องไห้ เราควรกระชับดาบในใจ
และกลับไปกอบกู้แผ่นดินเกิดจะดีกว่า
ทุกเช้ามีหญิงม่ายใหม่ครวญขื่นขม
เด็กกำพร้าร้องไห้เป็นระงม ลอยตามลมถึงสวรรค์เหมือนตบหน้า
สะเทือนใจกับสก็อตแลนด์บนนภา
เสียงจากฟ้าตะโกนเจ็บอย่างครั่นครืน
สิ่งที่ท่านกล่าวก็อาจเป็นจริงได้
ทรราชทราม ชื่อระคายลิ้นเกินจะเอ่ย
ซึ่งคนเชื่อว่าเขาซื่อสัตย์เคย
อ้าว นั่นใครมา
ญาติผู้น้องคนดีของข้า
ยินดีต้อนรับนะท่าน
ข้าจำเขาได้แล้ว
ขอต่อจากนี้อย่าได้แชเชือนเป็นคนอื่น
ท่าน อาเมน
สก็อตแลนด์ยังเหมือนเมื่อเราจากมาหรือไม่
ประเทศเราน่าสมเพชนัก
กลัวแม้แต่จะส่องกระจกมองตัวเอง
ตอนนี้ไม่อาจเรียกเป็นแผ่นดินแม่ หากแต่เป็นสุสาน
ซึ่งไม่มีใครทนยิ้มอยู่ นอกจากคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวใด
เสียงถอนใจ พร่ำบ่น กรีดร้องกันทั่วไป แต่ไร้ซึ่งใครสนใจ เสียงถอนใจ พร่ำบ่น กรีดร้องกันทั่วไป แต่ไร้ซึ่งใครสนใจ
ความโหยเศร้ามิจางหาย เป็นอารมณ์ทั่วไปในสังคม
แล้วข่าวล่าสุดมีอะไรเล่า
แม้แต่ข่าวเมื่อชั่วโมงที่แล้วกลับเป็นข่าวเก่า
แต่ละนาทีมีข่าวร้ายหรือข่าวเศร้าใหม่ทุกยาม
เมียข้าเป็นอย่างไรบ้าง
ก็ อยู่ดี
แล้วลูกๆ ทุกคนของข้าเล่า
อยู่ดีเช่นกัน
ทรราชนั้นไม่รังควานความสงบหรือ
เปล่าเลย พวกเขาสงบดียามที่ข้าจากมา
อย่าสงวนคำของเจ้าสิ เป็นอย่างไรแน่
ระหว่างทางที่ข้านำข่าวมาทางนี้
ข่าวซึ่งที่หนักใจข้าหนักหนา
มีข่าวลือว่าประชาชนฮือออกมา
ถึงเวลาลุกมาช่วยกันเสียที
หากคนเห็นท่านคืนสู่สก็อตแลนด์ จะสร้างนักรบ ปลุกสตรีให้สู้เต็มที่
เพื่อปลดเปลื้องปัญหานานามี
บอกเขาให้สบายใจ
เรากำลังจะกลับไปเร็วๆ นี้
อังกฤษยอมให้ลุงซีเวิร์ดให้นำทัพ พร้อมกับจัดทหารสิบกองพันให้
กองทหารที่เข้มแข็งแรงเร็วไว ยิ่งกว่าใครในอาณาจักรแห่งพระคริสต์ กองทหารที่เข้มแข็งแรงเร็วไว ยิ่งกว่าใครในอาณาจักรแห่งพระคริสต์
ข้าอยากตอบความนั้นด้วยข่าวดีได้
แต่กลับมีข่าวซึ่งหนักอก อยากตะโกนก้องอากาศเปล่าดาย
อย่าได้หมายให้ผู้ใดต้องได้ยิน
ข่าวเกี่ยวกับอะไร
ข่าวบ้านการเมืองหรือไงนี่
หรือเป็นข่าวเลวร้ายที่เกิดมี กับใจที่เป็นของคนคนเดียว
คงไม่มีใครที่เป็นคนดี จะอดที่จะไม่เศร้าไปด้วยได้
แต่ส่วนใหญ่…
เป็นเรื่องเกี่ยวกับท่านโดยตรง
หากเป็นเรื่องข้า จะปิดไว้ทำไมเล่า รีบบอกมาให้รู้เข้าเร็วรี่
โปรดอย่าถือโทษที่ข้าต้องส่งข่าวนี้
ด้วยคำที่จะส่งความเศร้าหน่วงสุดกำลัง
ข้าพอเดาได้
ปราสาทท่านไม่ทันตั้งรับศึก ภรรยากับลูกๆ ถูกฆ่าอย่างโหดร้าย
หากเล่าต่อว่า…
พวกเขาตายอย่างไร ความช้ำใจอาจทำให้ท่านตายตกตาม พวกเขาตายอย่างไร ความช้ำใจอาจทำให้ท่านตายตกตาม
สวรรค์ทรงโปรด
อะไรกัน ท่าน
ระบายคำโศกออกมาบ้าง
ความเศร้าที่ตกค้าง จะกระซิบสั่งใจร้าวจนแตกได้
ลูกข้าด้วยรึ
เมีย ลูก ข้ารับใช้ ทุกคนที่เจอได้ในนั้น
- เมียข้าตายแล้วรึ - เมื่อครู่ข้าเพิ่งบอกไป
คิดเสียอย่างนี้
อย่างน้อยก็มีการแก้แค้นเป็นยาได้
ช่วยรักษาความเศร้าโศกแสนระทมใจ
มันไม่มีลูก!
ลูกๆ ที่น่ารักของข้าหมดเลยรึ
เจ้าบอกว่าตายหมดแล้วหรือ
โอย ไอ้สัตว์นรก หมดเลยรึ
ลูกไก่ข้าทั้งฝูงพร้อมแม่ของมันในคราเดียว
- สู้ให้สมชาย - ข้าก็จะทำเช่นนั้น!
แต่เป็นชายยังต้องมีความรู้สึกอ่อนไหว แต่เป็นชายยังต้องมีความรู้สึกอ่อนไหว
ข้าไม่อาจเก็บแต่ความหลังเอาไว้ เป็นความทรงจำล้ำค่าในใจแล้วนิ่งพลัน
สวรรค์มองเฉยไม่เข้าขวางบ้างหรือไรนั่น
แมคดัฟคนบาป
ลูกเมียต้องถูกฆ่าเพราะเจ้าเองนี่
ข้าช่างไร้ค่า เขาหาได้ตายด้วยบาปตน แต่บาปข้านี่
คือสิ่งที่เข่นฆ่าเขาให้ไร้วิญญาณ
- ขอเขาหลับฝันดีในสวรรค์ - ขอให้เรื่องนี้ลับดาบท่านให้คมพลัน
เปลี่ยนความเศร้าเป็นความแค้นทรงพลัง อย่าเก็บกลั้น แต่สุมไฟให้เต็มทรวง
โอย จะให้ดวงตาข้าร่ำไห้เท่าใดก็ได้ หรือปากเอ่ยคำอวดโอ่ได้ทั้งนั้น
แต่สวรรค์ช่วยข้าเถิด ย่นเวลาพักระหว่างนั้น
และช่วยพาเจ้าปีศาจร้ายแห่งสก็อตแลนด์ มาเผชิญหน้าตาต่อตากับข้าที
นำเขามาอยู่ในระยะดาบของข้า
ถ้ามันรอดได้…
ให้สวรรค์อภัยมัน
นางลงมาเดินละเมอครั้งสุดท้ายเมื่อใด
เมื่อกษัตริย์ไปเริ่มการศึก
ข้าเห็นนางลุกขึ้นจากเตียง สวมเสื้อคลุมชุดนอน
เปิดตู้ถอดกลอน หยิบกระดาษออกมา
พับ เขียนบนนั้น อ่านอีกครั้ง
หลังจากนั้นนางก็ผนึกสาส์นนั้นไว้ แล้วค่อยกลับนอนลงไป
แต่ทั้งหมดไซร้ นางทำโดยไม่ได้ตื่นขึ้นมา
ในยามละเมอขึ้นอย่างเช่นนี้
นอกจากเดินและกิริยาอื่นที่ว่า
มีครั้งไหนไหมที่นางได้เอ่ยคำออกมา
ท่านคะ ข้าคงไม่อาจนำมาบอกได้
ไม่ว่าจะบอกท่านหรือบอกใคร
เพราะไม่มีพยานยืนยันได้ว่าข้าได้ยินจริง
ดูสิ มานั่นแล้ว
นี่คือสภาพของนางในทุกคืน และสาบานด้วยชีวิต นางไม่ได้ตื่น
- มองดูสิ ยืนใกล้ๆ - แต่ว่านางยังลืมตาโพลงนะ
ใช่ แต่ไร้สัมผัสรับรู้นานา
นางไปหาเทียนนั้นจากที่ใดกัน
นางให้จุดเทียนไว้ข้างตัวเป็นคำสั่ง
แล้วนางทำอะไรอีก
ดูสิ นางยกมือขึ้นถูกัน
ข้ามองนางทำเช่นนั้นเป็นสิบห้านาที
ยังมีอีกจุดตรงนี้
เงียบก่อน นางพูดแล้ว
ออกสิ เจ้ารอยชั่วนี้ บอกให้ออกไป
หนึ่ง… สอง
ดังนั้นถึงเวลาลงมือได้
นรกนั้นช่างหม่นมัวไม่ชัดใส
ไร้สาระ ท่าน คิดอะไร! เป็นทหารหรือมิใช่ กลัวอะไรกัน
จะต้องกลัวใครรู้ทำไมเล่า ในเมื่อเขาไม่อาจตั้งคำถามใดกับอำนาจเรา
แต่ใครจะคิดว่าคนอย่างตาเฒ่า จะมีเลือดในตัวเขาขนาดนั้น แต่ใครจะคิดว่าคนอย่างตาเฒ่า จะมีเลือดในตัวเขาขนาดนั้น
เธนแห่งไฟฟ์มีเมีย นางอยู่ไหนกัน
อะไร
พอทีเถิด สามีข้า พอกันเสียที
โธ่เอ๋ย ไปเถิด รีบไป เจ้าได้ฟังสิ่งไม่พึงยิน
นางได้เอ่ยคำไม่ควรพูด ข้าแน่ใจ
มือข้ายังคงเจือกลิ่นเลือดขม
จะประพรมน้ำหอมทั้งอาระเบีย มือน้อยนี้ไม่อาจกลับหอมเสียได้
เห็นแล้วช่างสงสาร
ใจของนางคงหนักหนาเกินทนได้
อาการนี้เกินที่ข้าจะรักษาให้หาย อาการนี้เกินที่ข้าจะรักษาให้หาย
แต่ข้าเคยพบเห็นคนป่วยละเมอไป
แต่ยังได้ตายอย่างสงบจบบนเตียง
พระเจ้า ขอจงอภัยให้เราผอง
ล้างมือเสีย เปลี่ยนเป็นชุดนอนเสีย
จะทำหน้าซีดเซียวแบบนั้นทำไมเล่า
ข้าย้ำอีกครั้งนะ แบงโควโดนกลบฝังแล้ว เขาไม่อาจลุกขึ้นมาจากหลุมได้
ช่วงนี้มีข่าวลือร้ายอยู่นอกวัง
กรรมผิดธรรมชาติ ก่อปัญหาผิดธรรมชาติเช่นนี้ได้
ใจโฉดชั่วจะกระซิบความลับร้าย ให้หมอนซึ่งตอบไม่ได้ฟัง ยามตัวหลับใหล
นางควรหาสิ่งศักดิ์สิทธิ์มากู้ใจ แทนหมอรักษากายธรรมดา
- จากนี้นางจะกลับไปนอนหรือ - ตรงเข้านอน
มีเสียงเคาะประตูวัง มาเร็ว! มาเร็ว!
มาสิ ส่งมือมานี่
เรื่องที่แล้วก็แล้วไปไม่อาจคืน
ไปนอน
ป่าตรงหน้าเรานี้ป่าอะไร
ป่าเบอร์นัม
ทัพอังกฤษใกล้เข้ามาแล้ว มัลคอล์มนำ
ญาติเขา ซีเวิร์ดและแมคดัฟ
ใจพวกนั้นคั่งแค้นแทบมอดไหม้
แล้วเจ้าทรราชเล่า ทำอะไร
เอาแต่ใช้ปราสาทดันสิเนนเป็นป้อมปราการ
บ้างว่าเขาเป็นบ้า
พวกที่เกลียดเขาน้อยกว่า ถือว่าเขาโกรธาอย่างห้าวหาญ
แต่สิ่งหนึ่งที่แน่เป็นสำคัญ เขาไม่อาจรัดรึงให้อยู่ในร่องรอยตามใจ
ยามนี้เลือดศัตรูเปื้อนมือเขาไม่อาจล้าง
คนใต้คำสั่งก็เพียงทำตามคำสั่ง หาได้มีใจ
ยิ่งรู้สึกว่าตำแหน่งเริ่มสั่นหลวม
ดั่งคนแคระสวมเสื้อคลุมยักษ์ที่ขโมยมาได้
ขอปีศาจสาปเจ้าให้ดำ ไอ้โง่หน้าขาว!
อะไรเล่าทำให้ซีดเป็นไก่ต้มเช่นนั้น
- มีหนึ่งหมื่น… - จำนวนห่านหรือคนร้ายกัน
ทหาร ท่าน ทหาร ท่าน
ไปหยิกแก้มให้แดงหายซีดหน่อยไป ไอ้หนุ่มตับจาง
ทหารอะไร ไอ้โง่
ไปตายเสีย
หน้าซีดๆ ของแกยิ่งทำให้คนกลัวแล้วเนี่ย
ทหารอะไร ไอ้เผือก
กองทัพอังกฤษ พระองค์
เอาหน้าไปให้พ้นๆ สายตา
เซย์ตัน!
เห็นแล้วข้าจะบ้า… เซย์ตัน! มานี่!
ศึกนี้คงทำให้ข้าสนุกดี หรือไม่งั้นก็โค่นบัลลังก์ข้าเสียที
ข้าอยู่มานานพอแล้ว
เป้าหมายชีวิตเริ่มเหี่ยวดังใบไม้แห้งเหลือง
แต่สิ่งซึ่งควรอยู่คู่วัยชราเนืองๆ
เช่นเกียรติ ความรัก การเชื่อฟัง และฝูงเพื่อน
ข้าคงไม่อาจหวังจะมีได้
เซย์ตัน มีข่าวอะไรอีก
ทุกอย่างยืนยันแล้วท่าน ตามที่ข่าวแจ้งมา
ข้าจะสู้จนกว่าเขาจะเถือเนื้อจากกระดูก
- เอาเกราะข้ามา - ตอนนี้ยังไม่จำเป็น
ข้าจะใส่เกราะ ส่งม้าออกไปอีก
ค้นให้ทั่วประเทศ ใครแพร่ข่าวเต้าความกลัว เอาไปแขวน
เอาเกราะของข้ามา!
คนไข้เป็นอย่างไรบ้าง หมอ
มิได้ป่วยกาย พระองค์
แต่มีปัญหาภาพหลอนจนจิตใจมิได้พัก
ก็รักษาไปสิ
หมอรักษาคนป่วยใจไม่ได้หรือไร
ถอนความเศร้าออกจากความทรงจำ
ลบปัญหามืดดำที่จารไว้ในหัวไป
และใช้ยาถอนพิษชั้นดี ล้างอกที่หนัก
จากเรื่องเลวร้ายซึ่งถ่วงใจไว้ให้ได้
เรื่องแบบนั้นคนไข้ต้องใส่ใจทำเอง
โยนหมอให้หมาแดกไป! ข้าไม่นำพา!
เซย์ตัน! ส่งทหารออก!
ข้าจะไม่มีทางกลัวตายหรือล่มสลาย
จนกว่าป่าเบอร์นัมจะเคลื่อนมายังดันสิเนน!
สั่งให้ทหารทุกนายตัดกิ่งไม้ เอามาบังไว้ที่ตรงหน้า
ขอรับคำสั่ง
ข่าวเพียงว่าในดันสิเนน เหลือเพียงเจ้าทรราชจอมมั่นนรกเดน
ที่จะแค่นรับการบุกของพวกเรา
มันหวังใจมั่นตรงนี้ มันหวังใจมั่นตรงนี้
ทหารที่เหลือ มีแต่ลูกไล่ที่ทำเพียงตามหน้าที่
ไม่เหลือใจที่จะรักและภักดีอีกเช่นกัน
แขวนธงผ้าที่กำแพงด้านนอก!
มีแต่เสียงก้องว่า "มันมาแล้วนั่น!"
แต่ปราสาทของเราช่างแกร่งมั่น หัวเราะลั่นเยาะกำลังที่จักตี
ให้มันตั้งค่ายรอไป จนอดตายจนไข้กินให้หมดนี่!
นำกองหน้าออกไป
แมคดัฟผู้กล้ากับข้าจะจัดการตีตลบที่เหลือ
หากเราได้ปะกับทัพแมคเบธคืนนี้ หากเราได้ปะกับทัพแมคเบธคืนนี้
ถ้าสู้ไม่ได้ดีก็ขอให้จงพ่ายแพ้
มุ่งหน้าเข้าประจันศึก!
ทางนี้! ทางนี้!
หากกองทัพศัตรูนี้ มิได้มีทหารเราหนีไปร่วมด้วย
เราจะกล้าประจันหน้าไม่ระทวย ชายต่อชาย
และตีให้มันกลับรัง
เข้าใกล้พอแล้ว
ทิ้งกิ่งไม้ที่เป็นฉากบังใบได้ เปิดให้เห็นตัวตนแน่แท้จริงพลัน
ลั่นแตรรบเป็นสัญญาณ
เสียงสนั่นของแตรนั้น
จะเป็นเสียงนำสาส์นแห่งเลือดและความตาย!
เสียงอะไรกัน
นั่นเสียงผู้หญิงร้องไห้ พระองค์
ข้าเกือบลืมรสชาติแห่งความกลัวแล้วนะนี่
เคยมีครั้งที่
เพียงยินเสียงกรีดยามราตรีก็สั่นไหว
และขนหัวข้าจะตื่นราวรับเรื่องร้าย
ขนลุกได้อย่างกับตายไร้ชีวา
คนร้องกันทำไม
ท่าน พระราชินีตายแล้ว
ถึงไม่ตายกาลนี้ก็กาลหน้า
จะได้มีเวลาสมกับคำนั้น
วันพรุ่ง แล้ววันพรุ่ง แล้ววันพรุ่ง
เยื้องกรายก้าวทีละนิดจากวันสู่วัน
จนผันผ่านถึงพยางค์ท้ายบันทึกกาล จนผันผ่านถึงพยางค์ท้ายบันทึกกาล
ทุกวันวานล้วนนำแสงพาคนเขลา นำทางเราจนจบชีพเป็นเถ้าถอย
ดับแล้ว ดับ เทียนเล่มน้อย
ชีวิตเราเพียงเงาลอยผ่านหายจากตา…
ตัวละครอับจนน่าอดสู เต้นโลดอยู่บนเวทีเรียกแสงจ้า จนหมดเวลา…
แล้วหายหน้ามิมีใครยินยล
เป็นเรื่องเล่าจากคนเขลาปัญญาน้อย…
เปี่ยมด้วยเสียงถ้อยดังเดือดดาล หากถอดความหาความหมาย… คือไม่มี
ขออภัยพระองค์ ข้าอยากรายงานตามสิ่งที่ได้เห็น
แต่ไม่รู้จะแจ้งอย่างไร
อ้าว ก็พูดมาสิ
ข้ามองไปทางเบอร์นัม และทันใดนั้นข้าก็นึกว่า
เห็นป่าเคลื่อนตัวเข้ามา
ท่านจะพิโรธโกรธอย่างไรก็ได้ หากนั่นไม่ใช่ความจริง
เรามองเห็นได้ไม่ไกลเกินสามไมล์ ข้าว่าข้าเห็นป่าละเมาะเคลื่อนเข้าใกล้ เรามองเห็นได้ไม่ไกลเกินสามไมล์ ข้าว่าข้าเห็นป่าละเมาะเคลื่อนเข้าใกล้
หากเจ้าพูดไม่จริง
เจ้าจะถูกแขวนทั้งเป็นคาต้นไม้ จนกว่าจะอดตาย
"ไม่ต้องกลัว จนกว่าป่าเบอร์นัม จะเคลื่อนมาถึงดันสิเนน"
แต่ตอนนี้ป่ามาถึงดันสิเนนแล้ว
ขึ้นอาวุธ ขึ้นอาวุธแล้วรีบออกไป!
ถ้าสิ่งที่เขาพูดไว้นั้นเกิดขึ้นจริง
จะหนีออกไปหรืออ้อยอิ่งอยู่ได้ก็ไม่ต่างกัน!
ลั่นระฆังเตือน!
ลมจงพัด! มาทำลายให้ฉิบหาย!
อย่างน้อยเราจะตายโดยสู้ขาดใจ
เจ้าชื่ออะไร
เจ้าคงกลัวเกินกว่าจะฟังได้
ไม่หรอก
ต่อให้ชื่อของเจ้าคือปีศาจร้ายสุดจากนรก
ข้าชื่อแมคเบธ
แม้จอมปีศาจยังไม่อาจเอ่ยชื่อ ซึ่งระคายหูข้ากว่านี้ได้
ใช่ และไม่มีชื่อใดน่ากลัวกว่าด้วย
เจ้าโกหก ไอ้ทรราชสามานย์
ข้าจะพิสูจน์ว่าเจ้าโกหกด้วยคมดาบ!
เจ้าเกิดจากครรภ์มารดา
หันมาสิ ไอ้หมานรก หันมา!
ข้าอุตส่าห์เลี่ยงหน้าเจ้าแต่ผู้เดียว แต่เจ้ากลับมา
ใจของข้าเปื้อนเลือดตระกูลเจ้าเกินไปแล้ว
ข้าไม่รู้จะเอ่ยคำใด
เสียงของข้าฝังอยู่ในคมดาบนี้
ไปใช้ดาบกับคนที่เจ้าจะชนะได้เถิด ไปใช้ดาบกับคนที่เจ้าจะชนะได้เถิด
ชีวิตข้านั้นมีมนตร์ปกป้องไว้
ไม่มีพ่ายต่อชายที่คลอดจากสตรีไหน
ช่างมนตร์ปะไร
ปีศาจใดยังอยู่ข้างเจ้าจงรู้ไว้
แมคดัฟมิได้คลอดตามเวลา แต่ถูกผ่าจากมารดาควักจากครรภ์
คำของเจ้าฟังแล้วเหมือนคำสาป
- ข้าไม่คิดจะสู้กับเจ้า - ถ้าอย่างนั้นก็ยอมแพ้เสีย ไอ้ขี้ขลาด!
ข้าไม่มีทางยอมแพ้ หากต้องก้มจุมพิตแผ่นดินแทบเท้ามัลคอล์ม
หรือถูกล้อเลียนจากพวกไพร่ต่ำต้อยทั้งผอง
แม้ป่าเบอร์นัมมาถึงดันสิเนนแล้ว และยังต้องประมือกับเจ้า
ซึ่งมิได้เกิดจากครรภ์มารดา แต่ข้าก็จะพยายาม
มาเลย แมคดัฟ
ขอให้ผู้ซึ่งเปล่งวาจา "หยุด พอแล้ว!" เป็นผู้แพ้
กษัตริย์แห่งสก็อตแลนด์ทรงพระเจริญ
กษัตริย์แห่งสก็อตแลนด์ทรงพระเจริญ!
(สร้างจากบทละครของวิลเลียม เชคสเปียร์) (สร้างจากบทละครของวิลเลียม เชคสเปียร์)
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์