Πότε θα ξαναϊδούμε η μια την άλλη;
Με την ανεμοζάλη; Μ' αστραπόβροντα;
Αφού ο κρότος παύσει.
Κι η μάχη τελειώσει. Χάσουν ή χαθούν.
Το μέρος πού;
Στον λόγγο.
Εκεί θ' απαντήσουμε τον Μάκβεθ. Εκεί θ' απαντήσουμε τον Μάκβεθ.
Είναι τα ωραία φρίκη, και φρίκη τα καλά.
Άνεμοι πάρτε μας, πάχνη κρύψε μας.
Χαίρε, φίλε μου.
Πες στον βασιλέα πώς άφησες την οχλαλοή της μάχης.
Αμφίβολη ακόμα.
Σαν δυο κολυμβητές που προσπαθούν αγκαλιαστοί τον άλλον ποιος να πνίξει.
Ο άσπλαχνος Μακδόβαλδος,
που η φύση τούτον προίκισε με όλες τις κακίες,
έγινε ξαφνικά η πόρνη του αντάρτη.
Μα του κάκου.
Ο Μάκβεθ, το επίθετο γενναίος το αξίζει,
δεν ψηφά, κραδαίνει το σπαθί του, από το αίμα της σφαγής ακόμη αχνισμένο,
ανοίγει δρόμο, προχωρεί ώσπου τον άπιστο τον αντιμετωπίζει. ανοίγει δρόμο, προχωρεί ώσπου τον άπιστο τον αντιμετωπίζει.
Κι αντί χαιρετισμό ή καλημέρισμά του,
από τον ώμο στην κοιλιά τον κόπτει πέρα ως πέρα
και στους πύργους μας στήνει την κεφαλή του.
Ο ανδρείος ξάδελφος. Ο άξιός μου φίλος.
Μόλις οι εχθροί τη ράχη δείξαν
διωγμένοι απ' το σπαθί στο χέρι της ανδρείας…
ο αρχηγός των Νορβεγών την ευκαιρία βλέπει και με ξεσκούριαστα σπαθιά
και με συμμάχους νέους αρχίζει νέα έφοδο.
Τον Μάκβεθ και τον Βάγκον αυτό δεν τους ετάραξε;
Ναι.
Όσο ταράζει το λιοντάρι ο λαγός ή αετόν σπουργίτι.
Σαν κανόνια με διπλά γεμίσματα γεμάτα εφορμούν.
Μα λιγοθυμώ.
Βοήθεια γυρεύουν οι πληγές μου.
Σωθήτω ο βασιλεύς.
Πόθεν έρχεσαι, ω άξιέ μου θάνη;
Από το Φάιφ, βασιλεύ,
όπου των Νορβεγών τα φλάμπουρα δροσίζουν τον στρατό με το ανέμισμά τους. όπου των Νορβεγών τα φλάμπουρα δροσίζουν τον στρατό με το ανέμισμά τους.
Οι Νορβεγοί με τ' άπειρά τους πλήθη και βοηθό τον άτιμο προδότη,
τον θάνη του Καουδώρ, άρχισαν πόλεμο φρικτό.
Αλλά ο Μάκβεθ και ο Βάγκος, γιοι της νίκης,
ατρόμητα τον αντικρίζουν,
στήθος με στήθος, με το σπαθί στο χέρι, έως ότου εκλόνισαν τη φλογερή ψυχή του.
Κι εν κατακλείδι…
είμεθα νικητές εμείς.
Ω ευτυχία!
Δεν θα προδώσει στο εξής του Καουδώρ ο θάνης.
- Όχι. - Για τον θάνατό του φρόντισε ευθύς.
Θα γίνει όπως όρισες.
Κι ο τίτλος του Καουδώρ
να απονεμηθεί στον Μάκβεθ.
Πού ήσουν, αδελφή μου;
Χοίρους έσφαζα.
Συ, αδελφή, πού ήσουν;
Κοίταξ' εδώ τι έχω.
Δώσε μου να ιδώ!
Ενός ναύτη έχω το δάκτυλο, οπού ενώ γυρνούσε εναυάγησε.
Τύμπανα!
Ο Μάκβεθ έρχεται!
Ωιμέ.
Μα προς τα εκεί θα υπάγω σ' ένα κόσκινο.
Σαν κολοβό ποντίκι θα κάμω, και θα κάμω, και θα δείξω.
Σαν άχυρο θα τον αποστεγνώσω. Σαν άχυρο θα τον αποστεγνώσω.
Ο ύπνος, νύχτα ή μέρα, δεν θα έρχεται…
Στην κουρασμένη σκέπη των βλεφάρων του.
Σαν αφορισμένος άνθρωπος θα ζει.
Εννιά φορές, εννιά επταήμερα
θα λιώνει, θα στραγγίζει, θα μαραίνεται.
Οι αδερφές οι αλλόκοτες μαζί χειροπιασμένες.
Ταξιδεύτριες στεριάς και θάλασσας.
Γυρνούν ολόγυρα κι ολούθε.
Τρεις γύρους από σε και τρεις φορές εγώ.
Και τρεις φορές ακόμη…
Γίναν εννιά.
Σιωπή.
Τα μαγικά τελειώσαν.
Δεν είδα μέρα σαν κι αυτήν, τόσο φρικτή κι ωραία.
Πόσο να θέλει ως το Φόρες;
Τι είν' αυτά τα όντα τ' άγρια, τα καταζαρωμένα;
Δεν μοιάζουν κάτοικοι της γης αν και πατούν το χώμα!
Ζείτε; Άνθρωπος μπορεί να σας λαλήσει;
Αποκριθείτε, τούτο αν μπορείτε. Τι είστε;
Χαίρε, ω Μάκβεθ.
Χαίρε κι εσύ, θάνη Γλάμη.
Χαίρε, ω Μάκβεθ. Χαίρε κι εσύ, του Καουδώρ ο θάνης!
Χαίρε, Μάκβεθ.
Βασιλέας στο εξής θα γένεις.
Πλάσματα της φαντασίας είστε; Ή όντα είστε αληθινά καθώς σας βλέπω; Πλάσματα της φαντασίας είστε; Ή όντα είστε αληθινά καθώς σας βλέπω;
Αν προβλέπετε ο χρόνος τι θα φέρει,
εάν να πείτε δύνασθε ποιος σπόρος θα φυτρώσει,
πείτε μου κι εμέ, που δεν γυρεύω τη χάρη ή την έχθρα σας, μα ούτε και φοβούμαι.
Του Μάκβεθ ταπεινότερε και μεγαλύτερέ του.
Όχι εξίσου ευτυχή, μα ευτυχέστερέ του.
Συ θα γεννήσεις βασιλείς αν και βασιλεύς δεν θα γίνεις.
Λοιπόν κι οι δύο χαίρετε, ο Μάκβεθ και ο Βάγκος.
Ο Βάγκος και ο Μάκβεθ.
Χαίρετε.
Σταθείτε, γλώσσες σκοτεινές, κι άλλα πείτε μου.
Του Γλάμη θάνης είμ' εγώ, αυτό το ξέρω. Μα πώς του Καουδώρ ο τίτλος;
Ο θάνης ζει του Καουδώρ κι είναι πολύς και μέγας.
Το δε να γίνω βασιλεύς απίθανο εξίσου.
Πόθεν σας έρχεται εσάς η αλλόκοτη τούτη γνώση;
Στον λόγγο αυτόν τον έρημο, τον δρόμο μας εκόψατε με προφητείες κούφιες;
Βγάζει κι η γη, σαν το νερό κι εκείνη φουσκαλίδες.
Φούσκες της γης ήταν κι αυτές. Τι έγιναν; Πού είναι;
Σκόρπισε τ' άυλο κορμί τους ωσάν αχνός στον άνεμο.
Ας έμεναν ακόμη.
Τα όντα αυτά τα είδαμε αληθινά εμπρός μας;
Ή φάγαμε κι οι δυο απ' το φυτό της τρέλας κι ο λογισμός εχάθη;
Βασιλείς θα γίνουν τα παιδιά σου.
Συ, βασιλεύς.
Κι ο Καουδώρ προς τούτοις. Μα δεν το είπαν έτσι;
Ολόιδια ήταν τα λόγια τους. Ολόιδια ήταν τα λόγια τους.
Η τραγωδία του Μάκβεθ
Ποιος πλησιάζει;
Ο βασιλεύς με αγαλλίαση έλαβε την είδηση της νίκης σου.
Πόση ανδρεία έδειξες στον πόλεμο θαυμάζει
κι αρχίζει πάλι να ρωτά της μάχης τα συμβάντα.
Μας στέλνει να σου εκφράσουμε την ευχαρίστησή του.
Και να σε οδηγήσουμε ενώπιόν του, μα όχι ως ανταμοιβή.
Ως πρώτο έπαινο και αμοιβή
με διέταξε να σ' ονομάσω θάνη του Καουδώρ.
Χαίρε, λοιπόν, συ άξιε κι ανδριωμένε θάνη. Χαίρε, λοιπόν, συ άξιε κι ανδριωμένε θάνη.
Ο τίτλος σού ανήκει.
Ο δαίμονας μας είπε αλήθεια;
Ο θάνης ζει του Καουδώρ. Με ξένα στολίδια πώς με στολίζετε;
Ναι, ζει αυτός που ήταν θάνης,
μα η ζωή του κρίθηκε κι αξίζει να τη χάσει.
Ή σύμμαχος των Νορβεγών,
ή φίλος του αντάρτη και βοηθός του μυστικός,
ή με τους δυο συγχρόνως δούλεψε τον τόπο του να βλάψει, δεν γνωρίζω.
Μα απεδείχθη φανερά προδότης της πατρίδος. Ο ίδιος τ' ομολογεί…
και τώρα τιμωρείται.
Ευγνώμων για τον κόπο σας.
Γλάμης και θάνης του Καουδώρ.
Το μέγιστον επέρασε. Το μέγιστον επέρασε.
Μα δεν ελπίζεις βασιλείς τα τέκνα σου να γίνουν;
Αφού εκείνες το υποσχέθηκαν που είπαν και για με ότι Καουδώρ θα γίνω;
Μην το πολυπιστεύεις και σου ανάψει την ψυχή το στέμμα
και του Καουδώρ ο τίτλος.
Κι όμως είναι παράξενο.
Για να μας κολάσουν, συμβαίνει κάποτε,
τα όργανα του σκότους να λέγουν την αλήθεια,
με τα μικρά χαρίσματα μας δελεάζουν πρώτα και μας προδίδουν έπειτα.
Αυτή η παρά φύσιν γνώση δεν μπορεί να είν' κακή, ούτε καλή να είναι.
Κακή αν είναι, γιατί επιτυχία φέρνει ευθύς και με αλήθεια αρχίζει;
Έγινα θάνης του Καουδώρ.
Καλή αν είναι, γιατί ο πειρασμός αυτός με κυριεύει, της φρίκης τα μαλλιά ορθώνει
και κάνει την καρδιά μου να βροντά εις τα πλευρά μου;
Κάλλιο ο φόβος του παρόντος, παρά διανοήματα οικτρά.
Ο νους μου έχει μέσα του το φάντασμα του φόνου,
και τόσο πολύ κλονίζεται, που η ενέργεια κι η σκέψη μου σε εικασίες
και στ' ανύπαρκτα πλανάται.
Αν το θέλει η τύχη να βασιλέψω, ας με στέψει η τύχη η ίδια.
Ό,τι κι αν έχει, ας συμβεί.
Ο χρόνος κυλά αδιάκοπα, ο κόσμος να χαλάσει.
"Με απάντησαν την ημέρα της νίκης.
Οι ασφαλέστερες αποδείξεις μού λένε
ότι γνωρίζουν περισσότερα από τον νου ανθρώπου.
Κι αν μ' έκαιγε η επιθυμία να τις ρωτήσω κι άλλα,
αέρας γίναν και εχάθησαν.
Ενώ έμενα εκστατικός από τον θαυμασμό μου,
του βασιλέως ήρθε μήνυμα ότι μ' αναγορεύει θάνη του Καουδώρ,
όπως με είχαν χαιρετίσει μόλις οι τρεις αδελφές
και με παρέπεμψαν στα μέλλοντα λέγοντας 'Χαίρε, εσύ, που βασιλεύς θα γίνεις'. και με παρέπεμψαν στα μέλλοντα λέγοντας 'Χαίρε, εσύ, που βασιλεύς θα γίνεις'.
Αυτό θεώρησα καλό να το κοινοποιήσω εις σε, ακριβή σύντροφο των μεγαλείων μου,
για να μη στερηθείς ό,τι σου ανήκει από τη χαρά μου,
μη γνωρίζοντας τι μεγαλείο ακόμα σε περιμένει.
Κρύψε αυτά εις την καρδιά σου και υγίαινε".
Ιδού που είσαι Καουδώρ και Γλάμης.
Και θα γενείς κι ό,τι σου έταξαν.
Αλλά φοβούμαι τη φύση σου.
Γεμάτη απ' το γλυκύ της ευσπλαγχνίας γάλα, δρόμο σιμότερο να πάρεις δεν σ' αφήνει.
Τα μεγαλεία τα ποθείς.
Φιλοδοξία έχεις, μα όχι την κακία που στον φιλόδοξο πρέπει.
Το μεγαλείο που επιθυμείς με το καλό το θέλεις.
Το άδικο δεν θέλεις, κι όμως το κέρδος τ' άδικο ποθείς να αποκτήσεις.
Έλα γρήγορα εδώ,
να χύσω την τόλμη μου μέσα στην ψυχή σου
και να διαλύσει η γλώσσα μου
όσα κι αν είναι εμπόδια ως τον χρυσό τον κύκλο.
Δεν τον αποκεφάλισαν τον Καουδώρ ακόμη;
Άρχοντά μου.
Ένας, που παρών τον είδε να πεθαίνει,
μου είπε ότι εκήρυξε το κρίμα του πανδήμως
και ότι παρακάλεσε να του το συγχωρήσεις, κι απέδειξε μετάνοια μεγάλη.
Τη ζωή του τίποτα τόσο δεν τιμά όσο ο θάνατός του.
Απέθανε σαν άνθρωπος καλά ετοιμασμένος
το πλέον ακριβό να το αποτινάξει ωσάν να ήταν η ζωή πράγμα χωρίς αξία. το πλέον ακριβό να το αποτινάξει ωσάν να ήταν η ζωή πράγμα χωρίς αξία.
Τρόπος δεν βρίσκεται για την ψυχή στο πρόσωπο να φαίνεται.
Είχα στον άνθρωπο αυτόν τυφλή εμπιστοσύνη.
Ω ξάδελφέ μου ακριβέ.
Το είχα βάρος στην καρδιά ότι σου είμ' αγνώμων.
Μόνο και μόνο αυτό ήθελα, να είναι δυνατόν να σου ανταποδώσω ό,τι σου πρέπει.
Σου χρωστώ την πίστη μου. Είναι μισθός μου αρκετός, το χρέος μου να κάνω.
Καλώς όρισες.
Έργο και πόθος μου είναι όπως σε πρωτοφύτευσα και να σε μεγαλώσω.
Άξιε Βάγκε, λιγότερα δεν χρωστώ και σ' εσέ,
κι ούτε λιγότερο ποθώ να σου το δείξω.
Εις την καρδιά μου έλα εδώ κι εσένα να σε σφίξω.
Εάν φυτρώσω μέσα της, δικός σου ο καρπός της.
Απ' την πολλή της τη χαρά ξεχείλισ' η καρδιά μου,
ξεθυμαίνει με αυτούς τους σταλαγμούς της λύπης. ξεθυμαίνει με αυτούς τους σταλαγμούς της λύπης.
Τέκνα μου και συγγενείς και θάναι,
και όλοι εσείς πλησίον μου,
τη διαδοχή του θρόνου μου ορίζω εις τον πρωτότοκο, τον Μάλκολμ.
Εις το εξής θα λέγεται
της Κουμβερλάνδης πρίγκηψ.
Αλλ' ασυντρόφευτον αυτόν δεν τον τιμώ και μόνον.
Άστρα θα μοιρασθούν, σημεία ευγενείας, στα στήθη να λαμποκοπούν όσων το αξίζουν.
Πηγαίνω εις το Ίνβερνες όπου θα με ξενίσεις.
Τον ερχομό σου μόνος μου πηγαίνω να αναγγείλω,
και πρώτα στη γυναίκα μου, να τη χαροποιήσω με την καλή την είδηση.
Ακριβέ μου Καουδώρ.
Ας πηγαίνουμε. Εκείνος πάει εμπρός με τον σκοπό να μας προϋπαντήσει.
Τι συγγενής.
Της Κουμβερλάνδης πρίγκηψ.
Σ' αυτό το ανύψωμα ή θα σκοντάψω να κρημνισθώ ή θα το πηδήσω, Σ' αυτό το ανύψωμα ή θα σκοντάψω να κρημνισθώ ή θα το πηδήσω,
γιατί τον δρόμο μού φράζει.
Κρύψτε τη φωτιά σας, ω άστρα.
Φως να μην ιδή τον σκοτεινό μου πόθο.
Ο βασιλεύς έρχετ' εδώ απόψε.
Τι λες; Τρελάθηκες; Μαζί του δεν είναι κι ο αφέντης σου;
Αλήθεια! Ο αφέντης μου έρχετ' εδώ κι εκείνος.
Να τρέξει γρηγορότερα επρόκαμ' ένας δούλος.
Περιποιήσου τον καλά. Μεγάλα νέα φέρνει.
Ακόμη ως κι ο κόρακας εβράχνιασε κι εκείνος,
που κράζει ότι έρχεται στους πύργους μου ο Δώγκαν.
Ελάτε σεις, δαιμόνια, που στων φονέων μου τις σκέψεις παραστέκεσθε.
Ξεγυναικώστε με.
Με άσπλαχνη σκληρότητα γεμίστε με από την κορφή ως τα νύχια.
Το αίμα μου πήξτε.
Τους δρόμους όλους φράξτε προς τη συνείδησή μου, Τους δρόμους όλους φράξτε προς τη συνείδησή μου,
ώστε της φύσης μου ορμή ευσπλαγχνική καμιά να μην μπορεί να με κλονίσει,
ούτε να φέρει δισταγμό εις την εκτέλεση του σχεδίου.
Ελάτε στους μαστούς μου
και κάνετε χολή το γάλα, εσείς του φόνου όργανα,
όπου και αν πλανάσθε κι αόρατα συντρέχετε σ' ό,τι κακό κι αν γίνει.
Έλα και συ, νύχτα βαθιά, σκεπάσου με της Κόλασης τον σκοτεινότερο καπνό,
ώστε η μάχαιρά μου να μην ιδή τη μαχαιριά,
ούτε ο Ουρανός να μην μπορεί από το πέπλο της νυκτός να μου φωνάξει "Στάσου!"
Γλάμη ένδοξε.
Άξιε Καουδώρ. Άξιε Καουδώρ.
Μεγαλύτερε ακόμη κι απ' τα δυο, κατά τον χαιρετισμό εκείνον.
Το γράμμα σου μ' εσήκωσε απ' το παρόν
και τώρα το μέλλον προαισθάνομαι.
Ακριβή μου αγάπη.
Απόψε έρχεται ο Δώγκαν.
Πότε θ' αναχωρήσει;
Καθώς σκοπεύει, αύριο.
Ω δεν θα ιδή ο ήλιος του αυτό το αύριο ποτέ.
Το πρόσωπό σου είναι βιβλίο ανοικτό, όπου πράγματα αλλόκοτα μπορείς να αναγνώσεις.
Θέλεις τον χρόνο να γελάς; Κάνε όπως ο χρόνος.
Χαρά να λέγει η γλώσσα σου, το μάτι σου, το χέρι.
Να φαίνεσαι σαν τ' άκακο το άνθος, πλην να 'σαι φίδι από κάτω του.
Εκείνος που θα έρθει περίθαλψη θα λάβει.
Να με αφήσεις μόνη μου της νύχτας τα έργα να φροντίσω. Να με αφήσεις μόνη μου της νύχτας τα έργα να φροντίσω.
Αυτά, όλες τις μέρες και τις νύχτες μας στο μέλλον,
θα εξασφαλίζουν και αρχή και παντοδυναμία.
Μόνο απαθής να είσαι.
Εάν αλλάζει η όψη σου, θα πει ότι φοβάσαι.
Άφησε τα άλλα εις εμέ.
Ωραίο μέρος είν' αυτό.
Ο ελαφρός αέρας πνέει εδώ γλυκά κι ευφραίνει τις αισθήσεις.
Και το πετροχελίδωνο, του θέρους επισκέπτης,
μαρτυρεί με τα κτισίματά του
ότι η πνοή των ουρανών γλυκά εδώ μυρίζει.
Δεν έχει σκέπης εξοχή, δεν έχει κορωνίδα, γωνιά δεν έχει,
όπου να μην κρεμιέται η κούνια του κι η κλίνη των παιδιών του.
Εκεί όπου συνέρχεται να κάμει τη φωλιά του είναι συνήθως καθαρός κι ευώδης ο αέρας. Εκεί όπου συνέρχεται να κάμει τη φωλιά του είναι συνήθως καθαρός κι ευώδης ο αέρας.
Ιδού και η αρχόντισσα.
Όσα κι αν κάμω, και διπλά και τρίδιπλα να είναι,
είναι μικρά και πενιχρά, δεν αντιζυγίζουν όσ' αγαθά κι όση τιμή μάς επιδαψιλεύεις.
Για τα ευεργετήματά σου, ευχέτες σου θα είμαστε παντοτινοί.
Πού είν' ο θάνης;
Έτρεχα τα ίχνη του να φθάσω, θέλοντας εγώ εδώ να τον προϋπαντήσω.
Μα είναι καλός καβαλάρης. Κι η αγάπη του, κοφτερή ως άλλο φτερνιστήρι,
τον έφτασε πρώτον εδώ.
Φιλοξενία σού ζητώ τη νύχτ' αυτήν, κυρία.
Το χέρι σου δώσ' μου.
Στον σύζυγό σου οδήγησέ με.
Αν ήταν να γινόταν και να γίνει, τότε το ταχύτερο ας γενεί.
Αν η δολοφονία συνέπαιρνε μαζί και τα επακόλουθά της,
αν η επιτυχία της ασφάλιζε
ότι ένα χτύπημα θ' αρκεί να γίνει και αρχή και τέλος εδώ κάτω.
Αλλά εδώ… Αλλά εδώ…
σ' αυτό το άβαθο του χρόνου περιγιάλι τη μέλλουσα ζωή την αψηφώ.
Όμως τα έργ' αυτά έχουν εδώ την ανταπόδοσή τους.
Γίνεται σ' άλλους μάθημα το αίμα το χυμένο,
και στρέφεται το μάθημα και τιμωρεί εκείνον που το δίδαξε.
Η δε δικαιοσύνη
προσφέρει το φαρμάκι μας στα χείλη να το πιούμε.
Νιώθει διπλά προστατευμένος.
Εν πρώτοις είμαι συγγενής κι υπήκοός του είμαι,
δεσμοί μεγάλοι και οι δυο.
Προς τούτοις τον ξενίζω
κι εγώ τη θύρα μου χρωστώ να κλείσω στον φονέα, όχι εγώ μαχαίρι να σηκώσω.
Μα και στον θρόνο του ήμερος ήταν τόσο,
εφάνη τόσο αγαθός στην υψηλή του θέση,
που οι πολλές του αρετές ωσάν αγγέλων σάλπιγγες θα γίνουν,
να καταμαρτυρήσουν την εξολόθρευσή του.
Και στον ανεμοστρόβιλο επάνω καθισμένος, σαν βρέφος νεογέννητο ο οίκτος,
ή σαν Χερουβείμ που καβαλούν τους αόρατους τ' ουρανού ταχυδρόμους,
την είδηση της φρίκης θα διασκορπίσει, κι ο αέρας θα πνιγεί απ' το πολύ το δάκρυ. την είδηση της φρίκης θα διασκορπίσει, κι ο αέρας θα πνιγεί απ' το πολύ το δάκρυ.
Μα ο σκοπός αυτός δεν έχει φτερνιστήρι να του κεντήσει τα πλευρά.
Μόνο φιλοδοξία, που το σημάδι ξεπερνά στο πήδημα και πέφτει.
Τι θέλεις; Τι συμβαίνει;
Απέφαγε.
Με ζήτησε;
Λες και δεν το ξέρεις.
Δεν θέλω να το σπρώξουμε μακρύτερα.
Τόσα του χρωστώ.
Τη χρυσή μου υπόληψη τη λέει ο κόσμος όλος,
τη λάμψη της να τη φορώ ως στολισμό προκρίνω,
παρά από επάνω μου ευθύς να την πετάξω.
Η ελπίδα η άλλη που φόρεσες μην ήταν μεθυσμένη;
Αποκοιμήθηκε στο μεταξύ;
Ξυπνά και βλέπει κάτωχρο εκείνο που πρωτύτερα κοιτούσε;
Το μέτρο της αγάπης σου έτσι μου το δίνεις.
Εκείνο που 'χεις στην καρδιά δεν φανερώνεις με την παλικαριά σου; Εκείνο που 'χεις στην καρδιά δεν φανερώνεις με την παλικαριά σου;
Θέλεις αυτά που εκτιμάς ως στολισμό του βίου
κι άνανδρος στην ίδια σου εκτίμηση να είσαι;
Θέλεις ν' αφήνεις πάντοτε κατόπιν απ' το θέλω ν' ακολουθεί το δεν τολμώ;
Σώπα, σε παρακαλώ.
Τολμώ να κάνω ό,τι αρμόζει σ' άνδρα. Όποιος πλειότερο τολμά, δεν είναι!
Λοιπόν, τι ζώο σ' έκανε να μου αποκαλύψεις τα σχέδιά σου;
Όταν δεν σου 'λειπε η καρδιά να το εκτελέσεις, ήσουν άνδρας.
Κι όσο μεγαλύτερος ζητάς να γίνεις, τόσο είσαι άνδρας.
Το γάλα μου το έδωσα
και ξέρω πώς τ' αγαπά το βρέφος της μια μάνα που βυζάνει.
Μα κι αν με γλυκοκοίταζε στα μάτια το παιδί μου,
θα άρπαζα τη ρώγα μου απ' τ' απαλά τα ούλα να του συντρίψω τα μυαλά,
αν είχα κάνει όρκο, καθώς εσύ τ' ορκίστηκες αυτό.
Κι αν αποτύχουμε;
Αποτύχαμε.
Στύλωσε τη γενναιότητά σου και δεν θα αποτύχουμε.
Ενώ κοιμάται ο Δώγκαν,
κι ύπνο βαρύ του ταξιδιού ο κόπος θα του φέρει, κι ύπνο βαρύ του ταξιδιού ο κόπος θα του φέρει,
τους δυο θαλαμηπόλους του θα τους δαμάσω με τα συχνοκεράσματα,
που το μνημονικό τους, ο φύλακας του λογικού, ατμός θα γίνει,
και μέσ' από τη θήκη του ο νους θα ξεθυμάνει.
Ενώ εκείνοι κείτονται ωσάν αποθαμένοι στον ύπνο τον κτηνώδη,
τι δεν μπορούμε οι δυο μας ανεμπόδιστοι να κάνουμε τον Δώγκαν,
και ν' αποδώσουμε το παν στους φύλακές του,
ώστε αυτοί να φορτωθούν του έργου μας το βάρος;
Να μου γεννάς αρσενικά,
διότι μόνο άνδρες αξίζει απ' τα σπλάχνα σου να βγαίνουν.
Και ποιος το ίδιο δεν θα πει, αν με αίμα πασαλείψουμε
τους κοιμισμένους, και συγχρόνως κάνουμε των δικών τους μαχαιριών τη χρήση;
Ποιος θα τολμήσει να πει άλλο,
όταν δουν τους θρήνους μας για τον θάνατό του;
Επήρα την απόφαση.
Όλες οι δυνάμεις μου θα στραφούν στο φοβερό το έργο.
Πηγαίνουμε! Ας είμαστε φαιδροί στον κόσμο όλο. Πηγαίνουμε! Ας είμαστε φαιδροί στον κόσμο όλο.
Ας κρύψει ο δόλος του ματιού του στήθους μας τον δόλο!
Η σελήνη έδυσε. Δεν άκουσα την ώρα.
Δύει στις 12:00.
Αργότερα μου φαίνεται ότι είναι.
Να το σπαθί μου. Πάρε το.
Ο ουρανός απόψε δεν ξοδεύεται.
Σβηστοί οι λύχνοι του όλοι.
Μου 'ρχεται ο ύπνος σαν μολύβι, κι όμως ν' αποκοιμηθώ δεν θέλω.
Δυνάμεις του ελέους, διώξτε τους μαύρους στοχασμούς
που κυριεύουν του ύπνου τη γαλήνη!
- Το σπαθί μου γρήγορα. Ποιος είναι; - Φίλος.
Ακόμη δεν επλάγιασες; Ο βασιλεύς κοιμάται.
Ήταν στο άκρο εύθυμος και ευχαριστημένος.
Φιλοδώρησε άφθονα τους δούλους σου.
Ήμασταν ανέτοιμοι, η καλή μας θέληση μ' ελλείψεις δεσμευμένη.
- Δεν μπόρεσαν να γίνουν όσα πρέπει. - Όλα καλώς έγιναν.
Εχθές τη νύχτα είδα στον ύπνο μου εκείνες τις τρεις αδελφές.
Ήταν αληθή όσα σου είπαν.
Μου είχαν φύγει από τη σκέψη.
Αλλά καμία ώρα,
αλλάζουμε δυο λόγια για αυτήν την ιστορία,
όποτε έχεις τον καιρό.
Όποτε θελήσεις.
Αναπαύσου στο μεταξύ.
Ευχαριστώ, ομοίως κι εσύ.
Πες στην κυρά σου να μου σημάνει όταν μου φτιάξει το ποτό.
Μαχαίρι είναι αυτό που βλέπω αντίκρυ μου
με τη λαβή να με κοιτά;
Έλα…
να σε πιάσω.
Δεν σ' έπιασα, αλλά εκείνα τα μάτια μου σε βλέπουν
Ω φάντασμα απαίσιο, δεν είσαι και στο χέρι καθώς στα μάτια αισθητό;
Ή μη δεν είσαι παρά μαχαίρι φανταστό, απάτης μόνο πλάσμα,
που το γεννά η κεφαλή στην έξαψη της θέρμης;
Κι όμως σε βλέπω πάντοτε…
ψηλαφητό, καθώς αυτό που τραβώ απ' τη θήκη τώρα.
Τον δρόμο που θα πορευόμουν μου δείχνεις. Όμοιό σου σύνεργο θα είχα στο χέρι.
Μην παίζουν με τα μάτια μου οι άλλες μου αισθήσεις,
ή μην τα πάντα ξεπερνά η όρασή μου μόνη;
Σε βλέπω, να.
Και στη λαβή κι επάνω στη λεπίδα αίματος σταλαγμοί, όπου δεν ήταν πρώτα.
Δεν υπάρχεις.
Ο φονικός σκοπός μου σχήμα ανύπαρκτο στα μάτια μου λαμβάνει.
Εσύ, ω Γη ακίνητη, τα βήματά μου μην ακούς εκεί όπου πηγαίνουν,
μην τύχει και οι λίθοι σου βαλθούν να φλυαρήσουν.
Πηγαίνω και τετέλεσται.
Το σήμαντρο με καλεί.
Μην τ' ακούς, Δώγκαν. Για σε σημαίνει. Σε προσμένει ο Ουρανός…
ή η Κόλαση.
Άκου!
Σιωπή. Σιωπή.
Η κουκουβάγια τσίριξε,
ο κράχτης ο απαίσιος, που άγρια φωνάζει την καληνύχτα του.
Το κάνει.
Η μάγισσα τους μέθυσε και μου 'δωσε κουράγιο.
Αυτό που εκείνους έσβησε μου άναψε τη φλόγα.
Οι πόρτες είναι ανοιχτές
κι οι δούλοι μεθυσμένοι εμπαίζουν το καθήκον τους με τα ροχαλητά τους.
Αμήν.
Εδόλωσα με βότανα το ποτό τους,
ώστε η ζωή κι ο θάνατος να φιλονικούν
αν ζουν ή αν πεθάναν.
Αλίμονο!
Φοβάμαι μήπως ξύπνησαν και τίποτα δεν γίνει.
Είν' η εκτέλεση ο φόβος, όχι η πράξη.
Άκου.
Έτοιμα εκεί τα είχα τα μαχαίρια. Θα τα είδε! Έτοιμα εκεί τα είχα τα μαχαίρια. Θα τα είδε!
Άνδρα μου.
Τετέλεσται.
Δεν άκουσες κανέναν κρότο;
- Πότε; - Τώρα.
- Καθώς κατέβαινα; - Ναι.
Άκου.
Ω θέαμα φρικτό.
Ανοησία να λέγεις "Θέαμα φρικτό".
Στον ύπνο ο ένας γέλασε, ο άλλος φώναξε "Φονέας!" Ο ένας τον άλλον ξύπνησε.
Στάθηκα ν' ακούσω.
Αφού επροσευχήθηκαν, τους ξαναπήρε ο ύπνος.
Κοιμούνται μαζί εκεί.
Ο ένας φώναξε "Βοήθειά μου ο Θεός"
κι ο άλλος είπε "Αμήν",
ωσάν να μ' είχαν δει με χέρια φονικά.
Τους άκουγα που τρόμαζαν, μα δεν μπορούσα να πω "Αμήν".
Μην τα σκέφτεσαι αυτά.
Γιατί δεν μπορούσα να το πω;
Είχα ανάγκη τη θεία ευλογία και το "Αμήν" στον λαιμό εσκάλωνε.
Μη συλλογιέσαι τόσο αυτά τα πράγματα.
Θα μας έρθει τρέλα. Θα μας έρθει τρέλα.
Σαν ν' άκουσα μια φωνή. "Ύπνο δεν θα 'χεις πια.
Εσκότωσε τον ύπνο ο Μάκβεθ".
Τον ύπνο τον αθώο.
Αυτόν που το κουβάριασμα ξεπλέκει των φροντίδων,
τον θάνατον στη ζωή της κάθε μέρας, το λουτρό του κόπου,
το βάλσαμο του νου του πονεμένου, το άρτυμα της φύσεως,
- τον μέγα τροφοδότη. - Τι είναι αυτά που λες;
Φώναζε "Ύπνο δεν θα 'χεις πια" σ' ολόκληρο το σπίτι.
"Τον ύπνο ο Γλάμης τον εσκότωσε, δεν έχει πια να κοιμηθεί ο Καουδώρ,
να κοιμηθεί ο Μάκβεθ".
Ποιος τα έκραξε αυτά;
Αγαπητέ μου θάνη, λυγά η ευγενής καρδιά σου
εάν σε αυτά τρέχει ο νους σου.
Πήγαινε βρες νερό και ξέπλυνε αμέσως από τα χέρια σου αυτόν τον μαύρο καταδότη.
Τι μου τα έφερες εδώ τα δυο τα μαχαίρια;
Πρέπει πλάι τους να μείνουν. Πήγαινέ τα κι άλειψε με αίματα τους δούλους.
Δεν ξαναπάω. Το τι έκανα να το σκεφτώ με πιάνει τρόμος.
Δεν τολμώ να το κοιτάξω πάλι.
Μικρόψυχε.
Δώσε σ' εμένα τα μαχαίρια. Δώσε σ' εμένα τα μαχαίρια.
Οι κοιμισμένοι κι οι νεκροί είναι ωσάν εικόνες.
Τον διάβολο ζωγραφιστό μόνο παιδιά τον τρέμουν.
Το πρόσωπο των δούλων θα πασαλείψω αίμα, να φανούν ως ένοχοι εκείνοι.
Τα χέρια μου κοκκίνισαν, μα θα ντρεπόμουν την καρδιά αγνή να έχω.
Ποιος να χτυπά;
Τι έπαθα και με κατατρομάζει κάθε βοή;
Τι είν' αυτά τα χέρια; Με στραβώνουν.
Μπορεί του Ποσειδώνα ο άπειρος ωκεανός το αίμα να ξεπλύνει απ' το χέρι μου;
Όχι! Το χέρι τούτο το πέλαγος τ' απέραντο θα καταπορφυρώσει,
θα κάνει κατακόκκινα τα γαλανά νερά του
Κάλλιο να μην ήξερα την ύπαρξή μου.
Ξύπνα τον Δώγκαν με τον κρότο σου! Ξύπνα τον Δώγκαν με τον κρότο σου!
Είθε να μπορούσες.
Χτύπημα όντως ήταν.
Αν ήταν να κάνει κανείς τον θυρωρό στην Κόλαση,
ησυχία δεν θα 'χε.
Χτύπα!
Ποιος είναι εκεί, στο όνομα του Βελζεβούλ;
Ίσως κανείς μυλωνάς που κρεμάστηκε περιμένοντας την εφορία.
Καλώς όρισες. Εδώ θα ιδροκοπήσεις.
Χτύπα.
Θα 'ναι κανείς διπρόσωπος που παίρνει όρκο για όλα,
κι όμως δεν κατόρθωσε ν' ανεβεί στον Ουρανό.
Κόπιασε μέσα, διπρόσωπε.
Χτύπα. Ποιος είναι;
Ω θα 'ναι κανείς Άγγλος ράπτης και θα 'κλεψε πανί από βράκα γαλλική.
Πέρασε, ράπτη. Να πυρώσεις εδώ το σίδερό σου.
Χτύπα. Σ' ησυχία δεν μ' αφήνουν.
Ω μα δεν είναι Κόλαση εδώ με τόσο κρύο.
Δεν κάνω πια κι εγώ τον θυρωρό του διαβόλου. Όχι!
Μην ξεχνάτε τον θυρωρό.
Τόσο αργά επλάγιασες που δεν σου έκανε καρδιά το στρώμα να αφήσεις;
Μα την πίστη μου, το διασκεδάσαμε ως το πρωί.
Και το ποτό, κύριε, τρία πράγματα σου φέρνει.
- Ποια; - Κόκκινη μύτη, ύπνο και συχνοουρία.
Κι η λαγνεία, κύριε. Προκαλεί και γαληνεύει.
Προκαλεί τη λαχτάρα, μα καταπνίγει την απόδοση.
Ούτως ειπείν, το πολύ ποτό κάνει τη λαγνεία διπρόσωπη.
Σε ορθώνει και σε καταστρέφει, σε ωθεί και σε τραβά.
Σε πείθει και σε αποκαρδιώνει, σε κάνει να στέκεσαι και σε γκρεμίζει. Σε πείθει και σε αποκαρδιώνει, σε κάνει να στέκεσαι και σε γκρεμίζει.
Εν κατακλείδι, σε βάζει για ύπνο κι αφού σου ενσταλάξει το ψέμα, φεύγει.
Μάλλον το ποτό σού ενστάλαξε τον ύπνο.
Καλή σας μέρα κι αγαθή.
Ακόμη δεν εξύπνησε ο βασιλεύς;
Ακόμη.
Να τον ξυπνήσω πρόσταξε πρωί πρωί. Φοβούμαι μην άργησα.
Θα μπω με την άδειά του.
Ο βασιλεύς θ' αναχωρήσει σήμερα;
Ναι. Αυτός είν' ο σκοπός του.
Τι νύχτ' απόψε τρομερή.
Η βία του ανέμου γκρέμισε τις καμινάδες.
Λένε ότι ακούστηκαν στον αέρα θρήνοι. Λένε ότι ακούστηκαν στον αέρα θρήνοι.
Κραυγές θανάτου φοβερές, σαν να προμηνύουν ελεεινή καταστροφή,
ανήκουστα συμβάντα στους δύσμοιρους καιρούς μας.
Και το δυσοίωνο πουλί…
- Μεγαλειότατε; - έκρωζε όλη νύχτα.
Κι η γη, καθώς μου είπαν, είχε κι αυτή παροξυσμό και έτρεμε.
Ήταν άγρια νύχτα.
Φρίκη!
Να πει δεν δύναται η γλώσσα, να το χωρέσει ο νους δεν μπορεί.
- Τι είναι; - Το χάος ξεπέρασε τα κατορθώματά του.
Με χέρια ιερόσυλα εχώθηκε ο φόνος στου κυρίου τον ναό
και έκλεψε του κτίσματος την ύπαρξη.
Τι εννοείς; Ο βασιλέας;
Ελάτε να δείτε, νέα Μέδουσα θα σας τυφλώσει!
Μη μου ζητάτε να σας πω, πηγαίνετε, δείτε κι έπειτα μιλήστε.
Σηκωθείτε! Σημάνετε το σήμαντρο!
Φόνος και προδοσία!
Σηκωθείτε, ωσάν από τα σάβανά σας κι ελάτε ν' αντικρίσετε τη φρίκη! Σηκωθείτε, ωσάν από τα σάβανά σας κι ελάτε ν' αντικρίσετε τη φρίκη!
Βάγκε! Δονολβέν! Μάλκολμ! Ξυπνήστε!
Σηκωθείτε να δείτε την εικόνα της κρίσης!
Μάλκολμ! Βάγκε!
Αν ήταν να πέθαινα πριν τούτου μία ώρα…
θα έλεγα ότι έζησα ζωή ευτυχισμένη.
Στο εξής
στα εγκόσμια ουσία δεν βρίσκω. Όλα είναι μάταια.
Τι συμβαίνει
και το σήμαντρο μας κράζει απ' τον ύπνο μας όλους;
- Η δόξα και η χάρη πέθαναν. - Μίλα!
Στέρεψε ο οίνος της ζωής
κι απέμεινε μοναχά το κατακάθι στο άψυχο κουφάρι.
Βάγκε.
Τον αφέντη μας εσκότωσαν.
Ωιμέ! Αλίμονο!
- Στη στέγη μας; - Φρικτό όπου κι αν είναι.
- Ποιος κακόπαθε; - Εσύ, και δεν το ξέρεις.
Του αίματός σου η πηγή, η κεφαλή, η βρύση, εστείρευσε. Του αίματός σου η πηγή, η κεφαλή, η βρύση, εστείρευσε.
Εκόπηκε το ρεύμα της ζωής σου.
Ο πατέρας σου…
φονεύθηκε.
Από ποιον;
Οι φύλακές του φαίνεται πως το 'καναν.
Ματωμένα έχουν τα πρόσωπα και τα χέρια τους.
Όμως μετανιώνω που στην έξαψή μου τους σκότωσα και τους δυο.
- Γιατί; - Γιατί το έκανες;
Ποιος δύναται έξω φρενών και φρόνιμος να είναι,
ήμερος και άγριος, αφοσιωμένος και ψυχρός όλα μαζί σε μια στιγμή;
Κανείς.
Στην έξαψή μου ο χαλινός του λογικού δεν με κρατούσε πια.
Νεκρός εκεί ο Δώγκαν,
με τ' ασημένιο δέρμα κεντητό απ' το χρυσό του αίμα.
Κι οι ανοιχτές πληγές του μου φαίνονταν να χάσκουν, της φύσεως χαλάστρες.
Κι εκεί οι δολοφόνοι του, στο χρώμα βουτηγμένοι του φόνου, Κι εκεί οι δολοφόνοι του, στο χρώμα βουτηγμένοι του φόνου,
με τα μαχαίρια τους αιματοτυλιγμένα.
Ποιος εκεί τη δύναμη να κρατηθεί θα είχε, καρδιά αν είχε ν' αγαπά,
και στην καρδιά την τόλμη να δείξει την αγάπη του;
Δείτε την αρχόντισσα.
Εμείς, τα σώματά μας αφού τα προφυλάξουμε απ' τη γυμνότητά τους,
εδώ ας ανταμώσουμε, να κάνουμε έρευνες, αυτή να εξετάσουμε τη φρικαλέα πράξη.
Τη γλώσσα τι κρατούμε,
ενώ προ πάντων σε εμάς εδώ ανήκει λόγος;
Ας φύγουμε.
- Δεν μέστωσε το δάκρυ μας. - Απ' αυτούς ν' απέχουμε προτείνω.
Στον άπιστο είν' εύκολο να προσποιείται λύπη.
- Πάω στην Αγγλία εγώ. - Εγώ, στην Ιρλανδία.
Ασφαλέστερη χωριστά η τύχη καθενός μας. Ασφαλέστερη χωριστά η τύχη καθενός μας.
Εδώ…
μαχαίρια κρύβονται στα χαμογέλια μέσα.
Τα δε συγγενικότερα βαθύτερα πληγώνουν.
Το βέλος στο σημάδι του δεν έπεσε ακόμη.
Καλό να τ' αποφύγουμε.
Στ' άλογα, λοιπόν. Χαιρετισμοί κι ευγένειες ας λείψουν.
Να κι ο Μακδώφ.
Κύριε, ο κόσμος πώς τα πάει;
Τους φονείς τους βρήκαν τίνες είναι;
Εκείνοι που σκότωσε ο Μάκβεθ.
Ω Θεέ μου! Και τι καλό επρόσμεναν;
Άλλοι τους είχαν βάλει.
Ο Μάλκολμ κι ο Δονολβέν, του βασιλέως τα παιδιά κρυφά έφυγαν.
Γεννούν υποψία ότ' είν' εκείνοι ένοχοι.
Και βασιλεύς θα γίνει ίσως ο Μάκβεθ;
Έγινε και εις τον Δουνσινάνη επήγε για τη στέψη.
Κι εσύ εκεί πηγαίνεις;
Όχι, ξάδελφε. Για το Φάιφ ξεκινώ.
Καλώς…
Εγώ θα πάω εκεί.
Είθε να βγουν σε καλό όσα εκεί θα γίνουν. Αντίο.
Είθε καλύτερη απ' την πρώτη μας η νέα φορεσιά μας.
Αυτός που και λίγο μυαλό έχει Αυτός που και λίγο μυαλό έχει
Με λιακάδα, με άνεμο ή βροχή
Πρέπει να χαίρεται Με όσα του φυλά η τύχη
Η βροχή θα σταλάζει κάθε μέρα
Εξήκοντα και δέκα χρόνια πολύ καλά θυμούμαι,
στο διάστημα της μακρινής μου πείρας έχω δει φρικαλέα και παράδοξα πολλά.
Μα τούτη η άγρια νύχτα ξεπέρασε κάθε τι που εγνώρισα.
Γέρε μου, αγαθέ.
Ο ουρανός, δες τον,
ωσάν να τον ετάραξαν τα έργα του ανθρώπου, το σκήνωμά του απειλεί το αιματοβαμμένο. ωσάν να τον ετάραξαν τα έργα του ανθρώπου, το σκήνωμά του απειλεί το αιματοβαμμένο.
Να λάμπει τώρα έπρεπε φως της ημέρας
κι όμως σβήνει το σκότος της νυχτός τον ταξιδιάρη λύχνο.
Η μέρα μην εντρέπεται; Ή θριαμβεύει η νύχτα,
κι αντί ν' ασπάζεται τη γη το φως το ζωογόνο,
το πρόσωπό του έκρυψε στο σκότος;
Και τούτο είν' αφύσικο σαν το έγκλημα που έγινε.
Την περασμένη Τρίτη, εκεί που υπερήφανα πετούσ' ένα γεράκι,
μια κουκουβάγια τ' άρπαξε και το 'κανε κομμάτια.
Κι' αυτά του Δώγκαν τ' άλογα, παράδοξο κι όμως αληθινό,
ζώα λαμπρά,
το άνθος των αλόγων, αγρίευσαν,
έσπασαν τους στάβλους τους και βγήκαν, ακράτητα κι επαναστατημένα,
σαν να 'θελαν πόλεμο να κάνουν στους ανθρώπους.
Το ένα τ' άλλο έφαγε, μου είπαν. Το ένα τ' άλλο έφαγε, μου είπαν.
Ιδού, λοιπόν.
Βασιλεύς, Καουδώρ,
Γλάμης…
Όλα όπως τα προμήνυσαν οι τρεις γυναίκες.
Και φοβούμαι πως το παν επρόδωσες για να τ' αποκτήσεις.
Αλλ' είπαν δεν θα τα χαρεί αυτά η γενεά σου,
κι εγώ θα γίνω κεφαλή και ρίζα βασιλέων.
Εάν από το στόμα τους εξέρχεται αλήθεια,
καθώς σου το απέδειξαν τα λόγια τους, ω Μάκβεθ,
εάν οι προφητείες τους αλήθευσαν σ' εσένα,
σ' εμένα γιατί να μην επαληθεύσουν; Εγώ να μην ελπίζω;
Αλλ' όμως σιωπή! Όχι άλλο.
Ιδού ο πρώτιστός μας φίλος.
Αν έλειπε, μέγα κενό θα είχε η γιορτή μας,
το παν θα ήταν ανάρμοστο.
Θα έχουμε απόψε επίσημο συμπόσιο. Σε προσκαλώ να έρθεις. Θα έχουμε απόψε επίσημο συμπόσιο. Σε προσκαλώ να έρθεις.
Σκοπεύεις να ιππεύσεις;
Μάλιστα, κύριέ μου.
Θα ήθελα πολύ τη γνώμη σου σε κάτι.
Την έβρισκα πάντοτε σωστή και γνωστική.
Μα ες αύριον αυτά.
Κι ως πού πηγαίνεις;
Ως εκεί που να περάσει η ώρα έως το δείπνο.
Μα τ' άλογό μου δεν τρέχει,
μια ώρα ή και δυο θα κλέψω απ' τη νύχτα.
Απ' το συμπόσιο μη λείψεις.
Όχι, κύριέ μου.
Μαθαίνω ότι έφυγαν οι δύο ξάδελφοί μου στην Ιρλανδία και στην Αγγλία,
χωρίς την αμαρτία τους να εξομολογήσουν.
Αλλά ες αύριον αυτά,
θα έχουμε κι άλλα να κοιτάξουμε συμφέροντα του κράτους.
Πήγαινε τώρα και καλή επιστροφή το βράδυ.
Μαζί κι ο Φλίανς θα έρθει;
Μάλιστα, κύριέ μου.
Γοργά να είναι τ' άλογά σας και ασφαλή τα πόδια τους.
Σας παραδίδω στις ράχες τους.
Η ώρα σας καλή.
Εφάνηκαν οι άνθρωποι εκείνοι;
Μάλιστα, κύριέ μου.
Χθες μ' εσάς δεν ήταν που τα είπα;
- Μάλιστα. - Ορθώς, μεγαλειότατε.
Λοιπόν; Σκεφτήκατε όσα είπα;
Ο Βάγκος, να το ξέρετε, τα περασμένα χρόνια,
εκείνος σας κατέτρεξε.
Όχι εγώ, καθώς νομίζετε. Εγώ είμαι αθώος.
Αυτό σας το απέδειξα, τα πάντα σας εξήγησα,
το ποιος και πώς σας έπαιξε, τι μέσα, τι απάτη,
ποιος σφυρηλάτησε τα έργα τούτα,
ώστε καθένας, μισή ψυχή κι αν έχει, να πει
"Αυτά τα έπραξε ο Βάγκος".
Μας τα είπες.
Και πήγα και μακρύτερα, γι' αυτόν τον λόγο σας ξανάφερα εδώ. Και πήγα και μακρύτερα, γι' αυτόν τον λόγο σας ξανάφερα εδώ.
Τόσο μεγάλη υπομονή σάς κυριεύει, ώστε να παραβλέψετε αυτό;
Είστε τόσο…
ενάρετοι, ώστε εσείς προσεύχεστε γι' αυτόν και τα παιδιά του,
που άνοιξε τον τάφο σας και τη ζητιανιά σάς έφερε για πάντα;
Άνδρες είμαστε, κύριέ μου.
Ναι, στα χαρτιά ως άνδρες λογαριάζεστε.
Κι εσάς απ' τον σωρό αν σας χωρίζει κάτι, εάν στην ανθρωπότητα οι έσχατοι δεν είστε,
πείτε το, κι εγώ θα σας ξεμυστερεύσω πράγμα
που αν εκτελεστεί, θα φάει τον εχθρό σας.
Είμαι άνδρας, αφέντη μου,
αγριεμένος τόσο από του κόσμου τ' άδικα,
ώστε τα πάντα τ' αψηφώ στο πείσμα του.
Κι εγώ ομού.
Η συμφορά μ' απέκαμε, μ' έδειρ' η τύχη τόσο,
που τη ζωή μου παίζω και ή την ξεφορτώνομαι ή την καλυτερεύω.
Κι οι δυο σας το γνωρίζετε. Εχθρός σας είναι ο Βάγκος.
Ορθώς, κύριέ μου. Ορθώς, κύριέ μου.
Κι εχθρός δικός μου είναι.
Τόσο ματωμένος εχθρός,
που όσο ζει και αναπνέει, κάθε στιγμή του μαχαιριά στη ζωή μου.
Από το πρόσωπο της γης μπορούσα να τον σβήσω
και νόμος μου να είν' η θέλησή μου. Πλην δεν θα το πράξω.
Ιδού ο λόγος γιατί ζητώ τη συνδρομή σας,
ώστε το πράγμα να κρυφτεί για λόγους πολλούς και σοβαρούς.
Ό,τι θέλεις, κύριέ μου. Στις διαταγές σου.
Κι αν με τη ζωή μας…
Λάμπει η ψυχή στα μάτια σας.
Το πράγμα πρέπει αυτήν τη νύχτα να γίνει. Μακριά απ' το παλάτι.
Να έχετε στον νου ότι ανάγκη είναι να φανώ αθώος.
Μη μείνει εις το έργο μας ή ρόζος ή σχισμάδα,
πρέπει συγχρόνως και ο Φλίανς να ασπαστεί την ίδια μοίρα.
Την απόφαση την πήραμε.
Μπορείτε να πηγαίνετε.
Έφυγε ο Βάγκος;
Μάλιστα, κυρά, αλλά το βράδυ επιστρέφει.
Πώς είσαι, κύριέ μου;
Κατάμονος τι μένεις;
Με θλιβερά φαντάσματα για συντροφιά σου μόνο,
και στοχασμούς που θα 'πρεπε να είν' κι αυτοί θαμμένοι;
Όσα δεν έχουν γιατρικό, να λησμονούνται πρέπει.
Ό,τι έγινε, έγινε.
Εκόψαμε το φίδι, μα δεν το σκοτώσαμε.
Θα γιατρευτεί η πληγή του,
κι ο κίνδυνος και πάλι του δοντιού του τον δόλο μας τον μάταιο θα ξαναφοβερίζει.
Καλύτερα με τους αποθαμένους, που στείλαμε εμείς
στου τάφου την ειρήνη, παρά τον νου μας βάσανα αιώνια να τρώγουν. στου τάφου την ειρήνη, παρά τον νου μας βάσανα αιώνια να τρώγουν.
Ο Δώγκαν αναπαύεται στο μνήμα του.
Μετά του βίου τον παροξυσμό, κοιμάται.
Η προδοσία έπραξε τα χείριστα. Μαχαίρι ούτε φαρμάκι,
μηδέ των συγγενών ή ξένων δόλος δεν τον αγγίζουν άλλο.
Έλα. Αυτά τ' αγριεμένα μάτια σου απάλυνέ τα.
Στο δείπνο κοίτα εύθυμος και ζωηρός να είσαι.
Ω την ψυχή μου έχω σκορπιούς γεμάτη.
Μάθε ότι ο Βάγκος και το τέκνο του ακόμα ζουν.
Κάτι βασιλικό έχει πάνω του, που προκαλεί τον φόβο.
Τα πάντα δύναται να τολμήσει.
Και στην ακαταδάμαστη ανδρεία της ψυχής του
υπάρχει και η φρόνηση που οδηγεί ασφαλώς την άσβεστη ορμή του.
Μόνο αυτόν φοβούμαι.
Άφησέ τα αυτά.
Επέπληξε τις αδελφές βασιλέα όταν με πρωτοχαιρέτισαν.
Να του μιλήσουν πρόσταξε. Να του μιλήσουν πρόσταξε.
Κι εκείνες τον προφήτευσαν πατέρα βασιλέων.
Στην κεφαλή μου έβαλαν άκαρπο στέμμα,
στείρο σκήπτρο μου δώσαν να κρατώ,
για να μου αφαιρεθεί κατόπιν από ξένους,
χωρίς να έχω τέκνο μου εγώ για διάδοχό μου.
Προς χάριν της γενιάς του Βάγκου, την ψυχή μου την εκδήλωσα.
Τον Δώγκαν τον εσκότωσα.
Φαρμάκια γέμισα τις φλέβες της γαλήνιας καρδιάς μου.
Στον αντίπαλο του ανθρώπου παρέδωσα τ' αθάνατο κειμήλιό μου,
για να γίνουν βασιλείς εκείνοι!
Οι σπόροι του Βάγκου, βασιλείς!
Αιώνιο συμβόλαιο με τη ζωή δεν έχουν.
Τα πάντα δεν εχάθηκαν.
Αθάνατοι δεν είναι. Κάνε κι εσύ καρδιά.
Πριν αρχίσει να πετά η τυφλή η νυχτερίδα,
πριν κράξει τον ασκάθαρο η σκοτεινή Εκάτη,
το νυσταγμένο σήμαντρο της νύχτας πριν βουΐσει,
πράγμα φρικτό και φοβερό θα γίνει. πράγμα φρικτό και φοβερό θα γίνει.
Τι θα γίνει;
Καλύτερα εσύ να μη γνωρίζεις,
ώσπου χαρά να πάρεις σαν θα γίνει.
Έλα, ω νύχτα σκοτεινή,
το πέπλο σου ρίξε στα μάτια της αγαθής ημέρας.
Με αόρατο χέρι κι αιματόρροο
να σκίσεις το συμβόλαιο που με κρατά λιπόψυχο.
Πήζει το φως.
Ο κόρακας παίρνει το πέταγμά του στο δάσος του.
Τα έργα τα ωραία της μέρας κουρνιάζουν στη γαλήνη,
καθώς του σκότους τα δαιμόνια ξυπνούν για τη βορά τους.
Αν και θαυμάζεις όσα λέω, μείνε ήρεμη.
Ό,τι με το κακό έχει σπαρθεί, με το κακό θ' ανθίσει.
Ποιος σ' έστειλε κοντά μας;
Ο Μάκβεθ.
Γιατί να τον υποπτευόμαστε; Αφού σωστά τα λέγει,
τι έχουμε να κάνουμε ορθώς το παραγγέλνει.
Μείνε μαζί μας, λοιπόν.
Φέξτε!
Φέξε μας εδώ.
Ο καιρός βροχή θα φέρει.
Ας φέρει.
Φλίανς!
Τρέχα, Φλίανς! Τρέχα!
Ο ένας μόνο έπεσε. Μας έφυγε ο γιος του. Ο ένας μόνο έπεσε. Μας έφυγε ο γιος του.
Η μισή μας η δουλειά πηγαίνει στα χαμένα.
Αυτό που τώρα έγινε ας πάμε να το πούμε.
Γιατί ο Μακδώφ δεν μας τιμή με τη δική του παρουσία;
- Τον προσκάλεσες; - Μεγαλειότατε.
Καθείς γνωρίζει τον βαθμό του. Λάβετε τη θέση σας.
Καλώς ορίσατε όλοι σας, κι ο έσχατος κι ο πρώτος.
Τώρα ευθύς θα έρθω, να πιω εις την υγειά σας.
- Γεμάτο αίμα είναι το πρόσωπό σου. - Του Βάγκου αίμα.
Καλύτερα επάνω σου, παρά μες στο κορμί του.
Τον ξεκάνατε;
Κύριέ μου, εγώ του έκοψα τον λαιμό.
Λαιμοκόπος, το λοιπόν, κανείς καλύτερός σου.
Καλός κι όποιος του Φλίανς έκανε τα ίδια.
Αν το 'καμνες εσύ, ταίρι άλλο δεν έχεις.
Βασιλικέ μου αφέντη…
ο Φλίανς μάς ξέφυγε.
Τότε και πάλι αρρώστησα. Αλλιώς εξαίρετα ήμουν.
Τον Βάγκο τον έχουμε, όμως;
Μάλιστα, αφέντη μου.
Τον έχουμε σ' ένα χαντάκι μέσα, με 20 αιμορραγείς πληγές στην κεφαλή του.
Και μία θα τον σκότωνε.
Το μέγα φίδι έλειψε.
Εσώθη το σκουλήκι κι έχει ζωή να χύσει το φαρμάκι του.
Τώρα δεν έχει δόντια.
Χαθείτε.
Άρχοντά μου, πώς δεν μας ζωηραίνεις; Άρχοντά μου, πώς δεν μας ζωηραίνεις;
Γλυκιά μου, εσύ, ενθύμηση.
Στην όρεξή σας εύχομαι χώνευση καλή κι υγεία…
Και στα δύο.
Κάθισε, υψηλότατε.
Η στέγη μας απόψε τη δόξα θα εσκέπαζε αυτού του τόπου όλη,
εάν εδώ ήταν παρών κι ο Βάγκος μας.
Μα κάλλιο μάλωμα ν' αξίζει, παρά να εκακόπαθε και λύπη να του πρέπει.
Η απουσία του πληγώνει αυτό που υπεσχέθη.
Δεν κάθεσαι, αφέντη μου, κι εσύ να μας τιμήσεις;
Ιδού εδώ μια θέση.
Τι σε ταράζει, αφέντη μου;
Ποιος από σας το έκανε αυτό;
Ποιο;
Δεν μπορείτε να πείτε εγώ.
Μη τα μαλλιά σου μου κινείς τα αιματοβαμμένα!
Σηκωθείτε, κύριοι. Ο άρχοντας δεν είναι καλά. Σηκωθείτε, κύριοι. Ο άρχοντας δεν είναι καλά.
Καθίστε, φίλοι σεβαστοί.
Αυτά συχνά τα έχει, και από νέος μάλιστα. Καθίστε, φάγετε.
Είναι το πράγμα της στιγμής. Ευθύς θα του περάσει.
Άνδρας είσαι;
Μάλιστα, και τολμηρός,
αφού τολμώ και βλέπω αυτό που διάβολο θα τρόμαζε.
Πλάσματα φόβου είναι όλα.
Σαν το μαχαίρι που 'λεγες στον Δώγκαν πως σε πήγε.
Αν στέκομαι εδώ, τον είδα!
Ντροπή σου, αλήθεια.
Ήταν καιρός που έφτανε να χύσεις τα μυαλά του,
και πέθαινε ο άνθρωπος, τελείωναν τα πάντα!
Μα τώρα ανασταίνονται και βγαίνουν απ' τους τάφους με κεφαλή αιμάσσουσα,
και στα σκαμνιά μας μας σκουντούν!
Τούτο πιο θαυμαστό είναι κι από αυτόν τον φόνο.
Χάσου! Λείψε απ' τα μάτια μου!
Έχεις τα κόκαλα στεγνά!
Το αίμα παγωμένο!
Είν' άψυχα τα μάτια σου αυτά που με κοιτάζουν.
Χάσου, φάσμα φρικαλέο!
Απάτης πλάσμα, φύγε! Απάτης πλάσμα, φύγε!
Ιδού…
ευθύς που χάθηκε…
άνδρας εκ νέου γίνομαι.
Να μη με συνερίζεστε, αγαπητοί μου φίλοι.
Ασθένεια παράδοξη με βασανίζει, μα τίποτα δεν είναι για όσους με γνωρίζουν.
Η ευθυμία πάει. Με την πολλή σου ταραχή τη συντροφιά την έκανες να γίνει άνω κάτω.
Πώς γίνετ' αυτά να έρχονται σαν σύννεφο καλοκαιριού εμπρός μας,
και να μη φέρουν θαυμασμό;
Με κάνεις ν' ανησυχώ για την κατάστασή μου,
όταν σε βλέπω μπρος σε τέτοιο θέαμα
με μάγουλα ροδαλά, ενώ εγώ κατάλευκα τα νιώθω από τον φόβο.
- Ποιο θέαμα, αφέντη μου; - Μην του μιλάτε.
Γίνεται χειρότερα. Αν τον ρωτούν, ανάβει.
Καλή σας νύχτα.
Αφήστε την τάξη και τη σειρά, φύγετε πάραυτα.
Καληνύχτα. Είθε ο βασιλεύς την υγειά του να βρει.
Νύχτα καλή και αγαθή σε όλους.
Αίμα θέλει.
Το λέει το ρητό…
"Το αίμα θέλει αίμα".
Ακούσαν δέντρα να μιλούν, κινήθηκαν οι λίθοι.
Τα προμηνύματα της καρακάξας,
του κορακιού, τις κίσσας, βγάζουν άξαφνα στο φως τον φόνο τον κρυμμένο.
Ξημέρωσε;
Φιλονικούν η νύχτα με τη μέρα. Καμιά τους δεν νικά.
Πώς σου εφάνη να τον προστάξω τον Μακδώφ κι εκείνος ν' απειθήσει;
Του έστειλες άνθρωπο;
Το έμαθα εκ τύχης. Μα θα στείλω. Το έμαθα εκ τύχης. Μα θα στείλω.
Απ' αυτούς δεν είναι ούτ' ένας που άνθρωπό μου κοντά του να μην έχει.
Πρωί πρωί στις αδελφές τις αλλόκοτες θα πάω. Να μου πουν κι άλλα.
Τόσο βαθιά εχώθηκα στο αίμα έως τώρα,
ώστε το να γυρίσω πίσω θα είν' επίσης δύσκολο καθώς να προχωρήσω.
Όσα παράξενα ο νους μου μελετά το χέρι θα τα πράξει.
Ας γίνουν πρώτα…
κι έπειτα ας ειπωθούν.
Το μέγα δυναμωτικό σού λείπει, ο ύπνος.
Πάμε να πλαγιάσουμε.
Αυτά που εγώ φαντάστηκα ο φόβος τα εμπνέει.
Στην πράξη είμαστε ακόμα νέοι.
Είναι ώρα.
Είναι η ώρα.
ΤΟ ΑΥΡΙΟ
Το δάχτυλο με τρώγει,
κάτι φιλόκακο πλησιάζει.
Εσείς, μεσονυχτιάτικες, κρυφές και μαύρες στρίγκλες.
Τι κάνετε;
Όνομα το έργο μας δεν έχει.
Σας εξορκίζω,
από τη μυστική σας τέχνη, όπως κι αν σας έρχεται, αποκριθείτε.
Κι η φύση ολάκερη να γίνει άνω κάτω, αποκριθείτε μου σε ό,τι ζητώ.
Λάλησε.
- Ζήτα το. - Κι απόκριση θα λάβεις.
Τη θέλεις την απόκριση απ' τα δικά μας χείλη ή από αφέντες μας;
Καλέστε τους. Να τους δω.
Γύριζε, βάζε, βράζε, ανακάτωνε.
Καίγε φωτιά και τρίζε, κόχλαζε νερό.
Γύριζε, βάζε, βράζε, ανακάτωνε. Καίγε φωτιά και τρίζε, κόχλαζε νερό.
Δάχτυλο από βρέφος πόρνης,
που το 'πνιξε στη γέννα και το 'ριξε στον τάφο.
Συκώτι βλάσφημου Εβραίου,
τράγου άντερο και αψιθιάς κλαρί. τράγου άντερο και αψιθιάς κλαρί.
Μ' έκλειψη σελήνης μαζευτήκαν. Τούρκου μύταρος, Τατάρου χείλη.
Και αίμα νυχτερίδας.
- Βάλ' το. - Βάλ' το.
Ανακάτωνε το καζάνι.
Ρίξε τα φαρμακωμένα εντόσθια.
Όλ' ανακατωθείτε και αφρίζετε,
να κοχλάζει ο στοιχειωμένος διαβολοχυλός.
Άγνωστη δύναμη, πες μου…
Ξέρει στον νου τι έχεις. Άκουγε μόνο, μη λαλείς.
Μάκβεθ.
Φυλάξου απ' τον Μακδώφ.
Φυλάξου απ' τον θάνη του Φάιφ.
Ό,τι κι αν είσαι, ευχαριστώ για τη συμβουλή σου.
Ταιριάζει με τους φόβους μου. Μα μια ακόμη λέξη…
Δεν δέχεται προστάγματα.
Έρχεται άλλος τώρα, ακόμη πιο ισχυρός.
Μάκβεθ. Μάκβεθ.
Και με τριπλά αυτιά θα σ' άκουγα.
Έχε τη δίψα αίματος, κι απόφαση και τόλμη.
Και μην ποτέ σου φοβηθείς τη δύναμη ανθρώπου,
διότι γέννα γυναικός ποτέ δεν θα σε βλάψει.
Τότε, λοιπόν, ζήσε, Μακδώφ! Προς τι να σε φοβάμαι;
Μα την ασφάλεια διπλή τη θέλω, και να κρατώ ενέχυρο από την ειμαρμένη.
Δεν σου χαρίζω τη ζωή.
Τον φόβο τον χλωμόκαρδο θα τον κηρύξω ψεύτη,
ύπνο βαθύ και με βροντές θα βρίσκω.
Τι είναι αυτό που πρόβαλε σαν τέκνο βασιλέως,
με τον χρυσό της βασιλείας κύκλο στο βρεφικό του μέτωπο;
Άκουγε και μη λαλείς.
Ο Μάκβεθ δεν θα νικηθεί,
εκτός και αν κινήσει στον Δουνσινάνη ν' ανεβεί το δάσος της Βερνάμης.
Αυτό δεν θα γίνει.
Ποιος μπορεί δέντρο να προστάξει τις ρίζες του να βγάλει;
Μα η καρδιά μου λαχταρά να μάθει κάτι ακόμη.
Αν η τέχνη σας ως εκεί πηγαίνει. Αν η τέχνη σας ως εκεί πηγαίνει.
Θα βασιλεύσει εδώ ποτέ η γενεά του Βάγκου;
Μη ζητάς άλλα να μάθεις.
Είδες τις αλλόκοτες τις αδερφές;
- Όχι, άρχοντά μου. - Δεν πέρασαν εμπρός σου;
Όχι, αλήθεια.
Μολυσμένος απ' όπου κι αν επέρασαν να μείνει ο αέρας.
Κι όποιος τις πιστεύει, αναθεματισμένος!
Άκουσα ποδόκτυπον αλόγων. Ποιος ήρθε;
Ήρθαν δυο τρεις την είδηση να φέρουν,
ότι ο Μακδώφ διέφυγε στην Αγγλία. ότι ο Μακδώφ διέφυγε στην Αγγλία.
- Διέφυγε στην Αγγλία; - Μάλιστα, κύριέ μου.
Ο χρόνος πρόλαβε τα κατορθώματά μου.
Στο εξής,
ό,τι ο νους γεννά, ευθύς το χέρι θα το πράττει.
Και τώρα μάλιστα. Τον στοχασμό θα στεφανώσω μ' έργα.
Στο κάστρο του Μακδώφ θα επιτεθώ, το Φάιφ θα κυριεύσω.
Και θα περάσω απ' το σπαθί γυναίκα και παιδιά του,
κάθε κακότυχη ψυχή που συγγενή τον έχει.
Τέρμα τα λόγια τα ανόητα.
Το πράγμα θα τελειώσει όσο ακόμα βράζει μέσα μου!
Όχι άλλα φάσματα!
Λέω μόνο ότι συνέπεσαν παράδοξα τα πράγματα.
Τον Δώγκαν τον έκλαψε ο Μάκβεθ.
Αφού είχε αποθάνει.
Ο θαρραλέος Βάγκος άργησε να φύγει.
Αν αγαπάς, τον φόνο του στον Φλίανς απόδωσέ τον, αφού αυτός ξέφυγε.
Ο άνδρας γοργά πρέπει να βαδίζει. Μαθαίνω ότι ο Μακδώφ ζει ατιμασμένος.
Ξέρεις, κύριε, πού κατέφυγε;
Ο Μάλκολμ, του Δώγκαν ο διάδοχος,
τον θρόνο του οποίου ο τύραννος σφετερίζεται,
ζει στην Αγγλία.
Εκεί πήγε κι ο Μακδώφ, βοήθεια να γυρέψει.
Αλλά ο Μάκβεθ όλα τα πληροφορήθηκε κι ετοιμάζεται να κάνει εκστρατεία.
Ως την Αγγλία άγγελος ας ήταν να πετάξει
να πει τα λόγια προτού εκείνος φτάσει,
ώστε γοργά να έρθει σωτηρία στη γη αυτήν που τυραννά…
καταραμένο χέρι. καταραμένο χέρι.
Τι έκανε; Γιατί τόση βία να ξεφύγει;
- Χρειάζεται υπομονή. - Εκείνος δεν την είχε.
Το φευγιό του ήταν μια τρέλα.
Αν όχι με τα έργα μας, με τους φόβους μας γινόμαστε προδότες.
Δεν ξέρεις αν τον ώθησε ο φόβος ή η σωφροσύνη.
Η σωφροσύνη!
Ν' αφήσει γυναίκα και παιδιά, το κάστρο του, τους τίτλους του,
κι από εκεί να φύγει;
Δεν μας αγαπά.
Το έμφυτο δεν το 'χει.
Κι ο τρυποφράκτης ο μικρός, μικρότερος απ' όλα τα πουλιά,
την κουκουβάγια πολέμα, και τα μικρά εις τη φωλιά αφήνει.
Καλή μου ξαδέλφη, κυβέρνησε τη λύπη σου.
Ο άνδρας σου είν' ευγενής και γνωστικός και δίκαιος,
και κρίνει πόθεν ο άνεμος φυσά. και κρίνει πόθεν ο άνεμος φυσά.
Άλλα να πω δεν θέλω.
Μα ζούμε δύσκολους καιρούς
ενόσω εν αγνοία μας γινόμαστε προδότες,
ενόσω απ' τον φόβο μας παρεξηγούμε φήμες, μα τι φοβούμεθα κανείς μας δεν το ξέρει.
Κι όμως όλοι αρμενίζουμε σε άγρια πελάγη προς κάπου και στο πουθενά.
Καλέ μου ξάδελφε.
Πατέρα έχει, μα από πατέρα ορφανό είναι.
Πέθανε ο πατέρας σου.
Και τώρα τι θ' απογίνεις; Πώς θα ζήσεις;
Δεν πέθαν' ο πατέρας μου, κι ό,τι κι αν θέλεις λέγε.
Κι όμως, πέθανε.
Και πού θα βρεις άλλον;
Όχι. Εσύ πού θα βρεις άλλον σύζυγο;
Όπου κι αν πάω, 20 αν θέλω αγοράζω.
Αγόρασε, λοιπόν, να τους ξαναπουλήσεις.
Μιλάς μέχρι εκεί που φτάνει ο νους σου, μα φτάνει κάμποσο. Μιλάς μέχρι εκεί που φτάνει ο νους σου, μα φτάνει κάμποσο.
Προδότης είναι αλήθεια ο πατέρας μου;
Ναι, είναι.
Τι θα πει προδότης;
Εκείνος που ορκίζεται κι ύστερα ψέματα λέγει.
Κι όσοι το κάνουν αυτό προδότες είναι;
Όσοι το κάνουν αυτό είναι προδότες και θέλουν όλοι κρέμασμα.
Και ποιος τους κρεμάει;
Οι άνθρωποι οι έντιμοι.
Όσοι ορκίζονται και ψέματα λέγουν είναι ανόητοι,
γιατί τόσοι που είναι, τους έντιμους μπορούν αυτοί να τους κρεμάσουν.
- Κυρά μου. - Τι λόγια λες.
Ευλογημένη, αρχόντισσα.
Δεν με γνωρίζεις, μα εγώ ποια είσαι το γνωρίζω.
Φοβάμαι ότι κίνδυνος σου έρχεται μεγάλος.
Μιας γυναίκας ταπεινής τη γνώμη άκου.
Εδώ μην τύχει και βρεθείς.
Φύγε με τα μικρά σου.
Και πού να πάω; Εγώ δεν έπραξα κακό τι.
Αλλά θυμάμαι τώρα.
Στον κόσμο τον επίγειο, το κακό σαν κάνεις είναι συχνά επαινετό,
το δε καλό να πράττεις, το λογαριάζουν κάποτε ως κινδυνώδη τρέλα.
Τι όφελος προσμένω από την υπεράσπιση αυτήν τη γυναικεία ότι κακό δεν έκανα;
Πού είναι ο άνδρας σου;
Ελπίζω όχι σε μέρος τόσο ανόσιο, ώστε εσείς κι οι όμοιοί σας να τον βρείτε.
- Είναι προδότης. - Λες ψέματα!
- Όχι! - Προδότη γέννημα!
Όχι!
Έλα να καθίσουμε παράμερα,
να ξεθυμάνει με δάκρυα η πίκρα της καρδιάς μας. να ξεθυμάνει με δάκρυα η πίκρα της καρδιάς μας.
Καλύτερα να αδράξουμε το φονικό σπαθί
και σαν γενναίοι άνδρες να τρέξουμε στον τόπο μας τον καταπατημένο.
Οι χήρες μας μοιρολογούν,
τα ορφανά μας κλαίνε, ο νέος θρήνος τ' ουρανού ξεσπά
κι αντιλαλεί σαν να πονά μαζί μας,
και κάθε λύπης συλλαβή κι αυτός αντιβουΐζει.
Τα όσα λες πιθανόν να είναι όπως τα λες.
Αυτός ο τύραννος, που τη γλώσσα μας καίει τ' όνομά του,
έναν καιρό ως έντιμος περνούσε.
Ποιος έρχεται;
Ο τρισεύγενος ξάδελφός μου.
Καλώς όρισες.
Τώρα τον γνώρισα.
Θεέ μου, γρήγορα πάρε τα εμπόδια που μας κάνουν ξένους.
Αμήν, κύριέ μου.
Πώς είναι η Σκωτία;
Αλίμονο, δύσμοιρη πατρίς.
Κι αυτή φοβάται να ρωτήσει.
Δεν είναι πια μητέρα μας, μα τάφος μας,
αφού μειδίαμα δεν βλέπεις παρά σε χείλη νεκρών.
Μόνο κλαυθμοί και οδυρμοί ξεσκίζουν τον αέρα, πλην είν' απαρατήρητοι, Μόνο κλαυθμοί και οδυρμοί ξεσκίζουν τον αέρα, πλην είν' απαρατήρητοι,
μιας και κατάντησε συρμός ο σπαραγμός της λύπης.
Ποιο είν' η τελευταία φρίκη;
Δεν προλαβαίνει κανείς να πει τα νέα.
Κάθε στιγμή πού περνά γεννοβολά και άλλα.
Πώς είναι η γυναίκα μου;
Καλά.
Και τα παιδιά μου;
Επίσης.
Δεν τους πείραξε ο τύραννος;
Όχι, μέχρι που έφυγα από κει γερούς τους είχε αφήσει.
Μη μου φιλαργυρεύεσαι τα λόγια σου. Τι τρέχει;
Απ' όταν έφευγ' από κει να έρθω να σας φέρω τα νέα
που πλακώνουν την καρδιά μου, ακούστηκε ότι μερικοί σηκώθηκαν στα όπλα.
Καιρός να βοηθήσετε.
Μία ματιά σας μόνο, κι η Σκωτία θα πάρει τα όπλα, ακόμα κι οι γυναίκες,
να λυτρωθούν απ' τα δεινά τους.
Παρηγόρησέ τους.
Ερχόμαστε.
Μας έδωσ' η Αγγλία 10.000 στράτευμα και τον καλό Σιβάρδο.
Άλλον καλύτερο δεν έχει στρατιώτη η Χριστιανοσύνη. Άλλον καλύτερο δεν έχει στρατιώτη η Χριστιανοσύνη.
Είθε να μπορούσα καθώς με παρηγορήσατε να σας παρηγορήσω.
Μα έχω λόγια να σας πω, που ήθελα στην έρημο να τα 'κραζα,
κανείς να μην τ' ακούσει.
Για τι μιλάς;
Για το κοινό κακό;
Ή μήπως φόρος λύπης για μια καρδιά και μόνο;
Και καρδιά τόσον καημό να μην τον συμπονέσει;
Αλλά ο μεγαλύτερος ο πόνος…
είν' δικός σου.
Αν είν' δικός μου, δώσ' τον μου. Μη μου τον κρύβεις, λέγε.
Μη σιχαθούν παντοτινά τ' αυτιά σου τη φωνή μου,
αν έχει τον σκληρότερο που άκουσαν ποτέ τον ήχο να τους δώσει.
Μαντεύω.
Επάτησαν το κάστρο σου. Γυναίκα και παιδιά σου τα έσφαξαν αλύπητα.
Αν πω το πώς…
θα είναι σαν κοντά στα θύματα και σε να θανατώνω. θα είναι σαν κοντά στα θύματα και σε να θανατώνω.
Θεέ οικτίρμων.
Τι… Άνθρωπε.
Δώσε φωνή στη λύπη σου.
Όταν η λύπη λόγια δεν ευρίσκει, κρυφολαλεί με την καρδιά και να σκιστεί της λέει.
Και τα παιδιά μου;
Παιδιά, γυναίκα, δούλους, όλους όσους βρήκαν.
- Σφαγμένη κι η γυναίκα μου; - Όπως είπα.
Ησύχασε.
Το γιατρικό του φοβερού μας θρήνου
είναι η εκδίκηση.
Αυτός παιδιά δεν έχει!
Όλα τα παιδάκια μου;
Όλα είπες;
Ω φρίκη. Όλα;
Όλα τα όμορφα πουλάκια μου, κι η μάνα τους μαζί, χαθήκαν με τη μία;
- Πολέμησε σαν άνδρας. - Αυτό θα κάνω!
Μα όμως το χρωστώ και να πονώ σαν άνδρας. Μα όμως το χρωστώ και να πονώ σαν άνδρας.
Από τον νου δεν βγαίνει πως τα είχα φίλτατα.
Και ο Θεός το έβλεπε και δεν τα προστάτευσε;
Αμαρτωλέ Μακδώφ.
Εσύ είσαι η αιτία.
Δεν έφταιγαν εκείνα. Τα κρίματά μου έγιναν αιτία της σφαγής τους.
- Ο Θεός να τ' αναπαύσει τώρα. - Ας είναι αυτό ακόνι στο σπαθί σου.
Ας δώσει τόπο στην οργή η λύπη. Η θλίψη ας γεμίσει λύσσα την καρδιά.
Σαν γυναικεία τα μάτια μου να κλαίνε θα μπορούσαν, κι όλο να φλυαρώ.
Αλλά, Θεέ μου, μη συγχωρείς αναβολή.
Στήθος με στήθος φέρε με με της Σκωτίας τον δαίμονα.
Να με χωρίζει απ' αυτόν το μάκρος του σπαθιού μου.
Αν γλιτώσει…
τον συγχώρεσε ο Θεός.
Πότε περπάτησε τελευταία;
Απ' όταν ο βασιλεύς εξεστράτευσε,
τη βλέπω κάθε νύχτα να σηκώνεται, να φορά το νυχτικό της,
να ανοίγει το γραφείο της, να παίρνει χαρτί,
να το διπλώνει, να γράφει, να διαβάζει όσα έγραψε,
έπειτα να το σφραγίζει και να ξαναγυρίζει στο κρεβάτι της.
Κι όλα αυτά μέσα στον ύπνο τον βαθύ.
Μεγάλη της φύσεως διατάραξη.
Εκτός του να περιπατεί και όσα άλλα μου 'πες,
την άκουσες ποτέ να λέγει κάτι;
Αυτά που άκουσα, κύριε, δεν μπορώ να τα πω.
Ούτε σ' εσένα ούτε σε άλλον κανένα,
αφού δεν έχω μάρτυρα να βεβαιώσει αυτά τα λόγια.
Ιδέ! Έρχεται.
Έτσι είναι, καθώς πάντοτε, και, μα τη ζωή μου, κοιμάται βαθιά.
- Παρατήρησέ την. Πήγαινε κοντά. - Έχει ανοιχτά τα μάτια.
Ναι, μα ο νους της είν' κλειστός.
Πού το βρήκε το φως;
Ο λύχνος καίει πάντοτε κοντά της κατά την προσταγή της.
Τι κάνει τώρα;
Κοίτα την πώς τρίβει τα χέρια.
Την είδα να το κάνει αυτό ασταμάτητα ένα τέταρτο της ώρας.
Έχει ακόμα κηλίδα.
Άκου. Μιλά.
Βγες, καταραμένη κηλίδα. Βγες, είπα.
Ένα… δύο.
Ώρα να γίνει το πράγμα.
Η Κόλαση είναι σκοτεινή.
Ντροπή, κύριέ μου, ντροπή! Στρατιώτης να φοβάται;
Τι σε μέλει αν το μάθουν; Ποιος θα τολμήσει να μας ζητήσει λόγο;
Μα ποιος να φανταζόταν ότι ο γέρος είχε μέσα του τόσο πολύ αίμα! Μα ποιος να φανταζόταν ότι ο γέρος είχε μέσα του τόσο πολύ αίμα!
Ο θάνης του Φάιφ είχε γυναίκα. Πού είναι τώρα;
Τι;
Όχι άλλο, κύριέ μου. Όχι άλλο.
Φύγε. Έμαθες όσα δεν πρέπει να γνωρίζεις.
Είπε όσα δεν έπρεπε να πει. Γι' αυτό είμαι σίγουρη.
Μυρίζει ακόμη το αίμα.
Όλα τα αρώματα της Αραβίας δεν μπορούν να μοσχομυρίσουν αυτό το χεράκι.
Τι στεναγμός.
Βαριά καρδιά που έχει.
Αυτή η ασθένεια ξεπερνά την τέχνη μου. Αυτή η ασθένεια ξεπερνά την τέχνη μου.
Μα έτυχε άνθρωποι που περπατούν στον ύπνο τους,
να πεθάνουν αναπαυμένα στο στρώμα τους.
Θεέ μου, συγχώρα μας όλους.
Πλύνε τα χέρια, βάλε το νυχτικό σου,
μη φαίνεσαι τόσο χλωμός.
Σου το λέω και πάλι. Ο Βάγκος δεν μπορεί να βγει από το μνήμα.
Ο κόσμος πράγματα φρικώδη λέει.
Γεννούν αφύσικα δεινά τα παρά φύσιν έργα.
Όπου συνείδηση βαριά, ο νους τα μυστικά στα κουφά προσκέφαλα θα εκμυστηρευτεί.
Πιο πολύ πνευματικού ανάγκη, παρά γιατρού έχει αυτή.
- Πηγαίνει να πλαγιάσει τώρα; - Ευθύς.
Κρούουν τη θύρα. Έλα!
Έλα. Δώσε μου το χέρι σου.
Ό,τι έγινε, δεν ξεγίνεται.
Στο κρεβάτι.
Τι δάσος είν' αυτό;
Το δάσος της Βερνάμης.
Οι αγγλικές δυνάμεις έρχονται με αρχηγό τον Μάλκολμ,
τον ξάδελφό του τον Σιβάρδο και τον Μακδώφ.
Η εκδίκηση καίει τα στήθη τους.
Ο τύραννος τι κάνει;
Στον Δουνσινάνη οχυρώνεται.
Κάποιοι τον είπαν τρελό.
Άλλοι, λιγότερο εχθροί του, σε ηρωική παραφορά το αποδίδουν.
Μα ισχύ πλέον δεν έχει, τον ταραγμένο αγώνα του στη ζώνη του να σφίξει.
Θα αισθάνεται τους μυστικούς του φόνους να του κολλούν στα χέρια.
Όσοι κοντά του έμειναν δουλεύουν από φόβο, από αγάπη όχι.
Αισθάνεται τον τίτλο του χαλαρωμένο τώρα,
σαν γίγαντος φορέματα στη ράχη νάνου κλέφτη.
Να σε μαυρίσ' η Κόλαση, κιτρινιασμένε δούλε!
Τι όψη κατάφοβη είν' αυτή;
- Δέκα χιλιάδες έρχονται… - Τι; Χήνες;
Στρατιώτες. Στρατιώτες.
Πήγαινε ευθύς τα μούτρα σου να τρίψεις να κοκκινίσ' η όψη σου, λιπόψυχε.
Τι στρατιώτες, κνώδαλο;
Ο Χάρος να σε πάρει.
Με τα σαβανωμένα σου τα μάγουλα όποιος σε δει θα φοβηθεί.
Τι στρατιώτες, χλωμιάρη;
Άγγλοι, αφέντη μου.
Χάσου από δω.
Σεύτων!
Σιχαίνομαι να βλέπω… Σεύτων, είπα!
Αυτή η σπρωξιά ή θα με στερεώσει ή θα με ρίξει κατά γης.
Έχω ζήσει αρκετά.
Εγύρισε στο μάραμα ο δρόμος της ζωής μου. Το φύλλο εκιτρίνισε.
Κι απ' όλα όσα πρέπει να έχουν τα γηράματα,
τιμή, αγάπη, υπακοή, σωρόν τους φίλους,
τίποτε δεν έχω να προσμένω.
Σεύτων, τι άλλα έμαθες;
Όσα μας είπαν, όλα αλήθεια είναι.
Θα μάχωμαι ωσότου λιανιστεί το κρέας μου από τα κόκαλά μου.
- Φέρε την πανοπλία. - Δεν είναι ώρα.
Θα τη φορέσω. Στείλε ιππικό
τη χώρα να γυρίσει. Κι όσους φοβούνται, κρέμασμα.
Φέρε την πανοπλία μου!
Γιατρέ, πώς είν' η άρρωστη;
Δεν είναι τόσο άρρωστη,
μα είναι ταραγμένη απ' τα πυκνά φαντάσματα που της χαλούν τον ύπνο.
Θεράπευσέ την απ' αυτό.
Στην πονεμένη την ψυχή να φέρεις θεραπεία δεν μπορείς;
Από τη μνήμη να ξεριζώσεις λύπη;
Να σβήσεις όσα στο μυαλό εχάραξε η έγνοια;
Δεν έχεις της λήθης το πιοτό, μέσ' απ' το στήθος το βαρύ
να βγάλει το φαρμάκι, που την καρδιά πλακώνει;
Αυτά τα πάθη ο άρρωστος μόνος του να τα γιατρέψει πρέπει.
Τότε τα γιατρικά στους σκύλους πέταξέ τα! Τι να τα κάνω;
Σεύτων! Στείλε το ιππικό!
Φόβο θανάτου εγώ δεν ξέρω,
όσο δεν σηκώνεται το δάσος της Βερνάμης στον Δουνσινάνη ν' ανεβεί.
Κάθε στρατιώτης ένα κλαρί να το κρατά μπροστά του.
Αυτό θα γίνει.
Στον Δουνσινάνη παραμένει ήσυχος ο τύραννος,
κι εκεί μας προσμένει να τον πολιορκήσουμε.
Δεν έχει άλλη ελπίδα. Όσοι του έμειναν, διά της βίας μένουν, Δεν έχει άλλη ελπίδα. Όσοι του έμειναν, διά της βίας μένουν,
η δε καρδιά τους είν' αλλού.
Κρεμάσετε τα φλάμπουρα στα τείχη μας απ' έξω!
Όλοι φωνάζουν "Έρχονται!"
Το δυνατό μας κάστρο την πολιορκία τους θα έχει να γελάσει.
Να μείνουν ώσπου λοιμική και πείνα να τους φάει!
Οδηγήστε μας στη μάχη.
Με τον άξιο Μακδώφ ερχόμαστε κατόπιν να κάνουμε ό,τι πρέπει.
Ο τύραννος ας βγει αντικρύ μας, Ο τύραννος ας βγει αντικρύ μας,
κι αν δεν τον πολεμήσουμε, ας χαθούμε.
Εμπρός, λοιπόν! Εις τον πόλεμο!
Από δω!
Αν δεν τους εδυνάμωνα εκείνους που μ' αφήσαν,
αφόβως θα τους αντίκριζα στήθος με στήθος τώρα,
και θα τους έδιωχν' από δω.
Πλησίον είμαστε αρκετά!
Τη φουντωτή σας σκέπη πετάξτε κατά γης. Φανείτε αυτοί που είστε.
Εμπρός οι σάλπιγγες.
Ας πουν το διαλάλημά τους
οι κήρυκες οι βροντεροί αιμάτων και θανάτων!
Τι θόρυβος είναι αυτός;
Το κλάμα μιας γυναίκας, κύριέ μου.
Σχεδόν το ελησμόνησα τι πράγμα είν' ο φόβος.
Δεν πάει καιρός
που μια κραυγή να άκουγα τη νύχτα, τα μέλη μου επάγωναν.
Τα μαλλιά της κεφαλής μου μπορούσε να ορθώσει μια ζοφερή ιστορία
ωσάν να ζωντάνευαν.
Τι κραυγή ήταν αυτή;
Η βασίλισσα, αφέντη μου, πέθανε.
Αργότερα μπορούσε να πεθάνει.
Ας ήταν κι άλλοτε καιρός αυτό να το ακούσω.
Αύριο, και αύριο, και αύριο,
να φεύγει σιγά σιγά, ημέρα την ημέρα,
ως την εσχάτη συλλαβή στου χρόνου το βιβλίο! ως την εσχάτη συλλαβή στου χρόνου το βιβλίο!
Κι όλα τα χθες έφεξαν σε μωρούς τον δρόμο του θανάτου.
Σβήσε, λιγόζωε δαυλέ.
Η ζωή δεν είναι άλλο παρά σκιά που περπατά,
παρά θεάτρου μίμος που πηγαινοέρχεται μια ώρα στη σκηνή του,
και πλέον δεν ακούγεται. Είν' ένα παραμύθι που λέει ένας παλαβός,
βοή και θυμούς γεμάτο, μα νόημα κανένα.
Αφέντη, ήθελα να πω το πράγμα αυτό που είδα,
αλλά πώς να το πω δεν ξέρω.
Λέγε το.
Όπως έβλεπα προς τη Βερνάμη, άξαφνα μου εφάνη
ότι το δάσος προχωρά.
Εάν σου λέω ψέματα, να πέσω στην οργή σου.
Βλέπεις κι έρχεται εδώ και τρία μίλια. Σου λέγω, δάσος κινητό. Βλέπεις κι έρχεται εδώ και τρία μίλια. Σου λέγω, δάσος κινητό.
Εάν μου είπες ψέματα,
στο πρώτο δέντρο, ζωντανό θα σε κρεμάσω, ώσπου να γίνεις ξερός από την πείνα.
"Μη φοβού, αν δεν κινήσει στον Δουνσινάνη ν' ανεβεί το δάσος της Βερνάμης".
Και το δάσος έρχεται τώρα στον Δουνσινάνη.
Στα όπλα! Έξω!
Αν αυτός το είδε όπως λέει,
ούτε να φύγω μ' ωφελεί μα ούτε και να μείνω.
Σημάνετε τα σήμαντρα!
Αέρα, φύσα! Μάνιζε!
Τουλάχιστον θα πεθάνω με τα όπλα στο στήθος μου επάνω.
Ποιος είσαι εσύ;
Εάν σου πω, τρομάρα θα σε πιάσει.
Όχι.
Ακόμα κι αν έχεις όνομα φρικτότερο κι από την Κόλαση την ίδια.
Είμαι ο Μάκβεθ.
Κι ο διάβολος ακόμα να μου προφέρει όνομα χειρότερο δεν έχει από τούτο.
Και πάλι δεν φοβάμαι.
Ψεύδεσαι, τύραννε φρικτέ.
Θα σ' αποδείξω ψεύτη με το σπαθί που κρατώ!
Σε γέννησε γυναίκα.
Γύρνα, καταραμένε, γύρνα!
Εσένα απ' όλους σε απέφευγα. Τραβήξου πίσω.
Μου φτάνει όσο αίμα σου βαρύνει την ψυχή μου.
Δεν έχω λόγια.
Το σπαθί είν' η φωνή μου.
Το σπαθί σου να πέφτει σε τρωτά κεφάλια. Το σπαθί σου να πέφτει σε τρωτά κεφάλια.
Έχει η ζωή μου μάγια,
και δεν φοβάται άνθρωπο γυναικογεννημένο.
Δεν ωφελούν τα μάγια σου.
Και το αφεντικό σου, ο άγγελος, να σου πει
ότι εξεριζώθη απ' της μητρός του ο Μακδώφ τα σπλάχνα πριν της ώρας.
Κατάρα και ανάθεμα στη γλώσσα που το λέει.
- Δεν πολεμώ εσένα. - Τότε παραδώσου, δειλέ!
Δεν παραδίνομαι και δεν ασπάζομαι το χώμα όπου ο Μάλκολμ θα πατά,
κι ο όχλος αν με καταριέται.
Ας ήρθε εδώ στο κάστρο μου το δάσος της Βερνάμης,
γυναίκα ας μη σε γέννησε, εγώ θα πολεμήσω.
Ιδού, Μακδώφ.
Ανάθεμα σε όποιον φωνάξει πρώτος "Φτάνει!"
Να ζήσει ο βασιλεύς της Σκωτίας.
Να ζήσει ο βασιλεύς της Σκωτίας!
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΑΙΞΠΗΡ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΑΙΞΠΗΡ
Υποτιτλισμός: Άννυ Ζερβού
Βασισμένο στη μετάφραση του Δημήτριου Βικέλα